0
Posted 30/01/2012 by de baard van alan moore in Comics
 
 

Review: The Strange Talent of Luther Strode #5

Bitch, I ain’t going to hurt him I’m going to fuckin’ kill him. Not necessarily in that order.

Luther werd aan het einde van issue #4 een keuze opgelegd. Zijn grote tegenstrever The Librarian heeft enkele misdadigers een tip gegeven waar ze onze held, zijn familie en vrienden kunnen vinden. De misdadigers trokken dan ook op weg naar zijn vriendin.

Luther spoedt zich naar de woonst van zijn vriendin die inderdaad is meegenomen. Terwijl hij haar spoor volgt wordt ze ondertussen gemarteld. Niet dat het veel effect heeft, want de heren hebben niet zoveel talent voor het vuile werk.
The Librarian heeft zich inmiddels toegang verschaft tot het ouderlijk huis van Luther, waar hij oog in oog komt te staan met de moeder en het broertje van Luther. Die hebben vrij snel door dat de aanwezigheid van deze man geen goed nieuws is. Moederlief wordt knock out getikt door deze kleerkast. Helaas moet het broertje voor held spelen. Dat komt hem erg duur te staan…

Deze comic barst ineens uit in een orgie van geweld. Grof geweld. The Librarian speelt met Luther’s broertje zoals een kat met een muis speelt. Je merkt dat hij kansloos is, alleen is hij te dom om dit te zien. Dit is niet een standaard superheldencomic. Ik dacht bijna hardop: ‘Doe het niet…’ Maar ja, hij deed het toch.  Ik moest wel even slikken toen ik de onvermijdelijke conclusie onder ogen kreeg. Een ander voorbeeld: wanneer Luther een gangster in elkaar hoekt dan is het duidelijk dat hij sterker is geworden. De ledematen vliegen in het rond. Het levert tekeningen op die schokkend maar tegelijk ook heel grappig zijn. Het beest is los. Als deze comic al op Kick-Ass leek dan hebben de makers er nu voor gezorgd dat ze de lat in ieder geval wat hoger hebben gelegd. Ze hebben het concept verbeterd en een vergelijking hoeft niet meer in hun nadeel uit te vallen (voor zover daar überhaupt sprake van was).

In deze comic worden we als lezer worden terug getransporteerd naar een paar scènes uit de eerste issues. De verhaallijntjes worden aan elkaar geknoopt en de makers lijken te zeggen dat we nu als lezer geacht worden om te weten hoe de vork in de steel zit. Deze opzet is redelijk geslaagd. Zijn er ook minpuntjes? Nou, ik stoorde me alleen aan het bovenmatige gebruik van het F-woord. Minder is soms meer.  Het is slechts een detail…


Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar