0
Posted 29/01/2012 by de baard van alan moore in Comics
 
 

Review: Savage Dragon #178

So anyway, I was talking to doc Bradford and he says I ain’t going to get older no more ’cause of something I got in my blood. And ’cause you and I are blood brothers…well. You might not be gettin’ older either.

De nieuwe verhaallijn van The Savage Dragon werd hinderlijk onderbroken in issue 177. Toen moest de groene gigant het ineens opnemen tegen Osama Bin Laden. Maar waar ging het hoofdverhaal ook alweer over?

Savage Dragon was keizer geworden van een groot buitenaards rijk. Buitenaards is misschien een groot woord. Het zijn tenslotte de soortgenoten van The Dragon. Zijn zoon Malcolm is achtergebleven op aarde waar hij zich staande probeert te houden op een middelbare school tegen zijn grote rivaal. En oh ja, er duiken ook nog wat jongetjes op die niet meer ouder worden.

In deze issue maakt Malcolm’s vriendin het uit nadat hij een monster in de pan heeft gehakt. Vriendinnen van superhelden sterven nu eenmaal zijn. Malcom’s moeder stierf ook. De moeder van een bekende van haar stierf. Zij wil blijven leven.
Malcolm hoeft echter niet lang te blijven treuren. Op zijn middelbare school wordt hij nog wel even uitgedaagd door zijn rivaal, maar wordt daarna besprongen door een berg meisjes. Dat zit wel goed (de reden dat ik deze scène dan ook even aanstip is omdat ik er erg om moest grinniken).

Battle Girl komt binnenrennen en neemt Malcolm weer mee. Een stel aliens vallen de aarde aan en het is rammen geblazen. We eindigen met een ouderwetse cliffhanger. Het is nu gewoon wachten totdat vader terugkomt en zoonlief te hulp schiet.

Savage Dragon blijft ouderwets amusement. Soms heb ik de indruk dat Erik Larsen (Amazing Spider-Man, The Incredible Hulk) het verhaal bedenkt tijdens het schrijven. De ene knokpartij is nog niet afgelopen of de volgende uitdaging staat al weer voor de deur. En dan gaat het om buitenproportioneel grote uitdagingen als een buitenaardse invasie. In een normale comic zou je een dergelijk scenario waarschijnlijk niet pikken, maar Savage Dragon komt er nog mee weg.
Met de nadruk op ‘nog’ omdat je zo langzamerhand wel iets meer mag gaan verwachten van deze serie. Het is teveel een formulaïsche comic geworden. Je weet bijna steeds wat er zit aan te komen: Knokken, praten, knokken, praten. Dat gaat vervelen.

Toch lijkt het wel de goede kant op te gaan. Je merkt wel dat  er op de achtergrond gebouwd wordt aan een tweede verhaallijn over de jonge helden die niet meer  kunnen verouderen. Daar verwacht ik redelijk wat van. Zeker omdat je duidelijk kan lezen dat Erik Larsen hier niet het achterste van zijn tong laat zien.

Toch nog een klein puntje van kritiek. Larsen verwijst nu niet alleen meer in zijn teksten naar Marvel. De wetenschapper die de jongetjes heeft onderzocht lijkt sprekend op Reed Richards van de FF en de aliens lijken sprekend op N’astirh, de demoon die eind jaren ’80 een grote rol speelde in de X-Men– en New Mutants-comics. Je zou de man nogmaals willen vragen om eens te solliciteren bij het House of Ideas. Maar ja, dat zou best onbeleefd zijn. Ik blijf de Savage Dragon-comic voorlopig nog wel even lezen.

 

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar