0
Posted 19/01/2012 by Arno in Comics
 
 

Review: Superior

Well, I prayed every night that my multiple sclerosis would go away and Mom was always praying that America would get fixed again too.

Superior was een zevendelige miniserie van Mark Millar (The Ultimates, Civil War, Kick-Ass) en Leinil Francis Yu (Secret Invasion, Superman: Birthright) over een twaalfjarige jongen met multiple sclerose die dankzij een magische wens kan transformeren in een onoverwinnelijke, volwassen superheld à la DC’s Superman en Captain Marvel. De zevende en laatste issue van de reeks ligt sinds gisteren in de winkelrekken en de hardcover staat gepland voor eind februari. Ideaal dus om even op deze reeks terug te blikken en jullie een idee te geven of deze laatste telg uit de Millarworld-stal (al werd ze nog wel uitgegeven door Marvel‘s Icon-imprint) al dan niet de moeite waard was.

Simon Pooni is een doodnormale twaalfjarige jongen die tragisch getroffen werd door multiple sclerose. Zijn toekomst als beloftevolle basketbalspeler viel in het water en naarmate de ziekte vorderde kwam hij terecht in een rolstoel. Zijn enige vormen van escapisme zijn superheldencomics en één keer per week met Chris, zowat zijn laatste overgebleven vriend, naar de film gaan. Het verhaal begint dan ook met de nieuwste film omtrent het personage Superior, een Superman-analoog gespeeld door acteur Tad Scott, die we voor het eerst te zien krijgen in een gevecht met Abraxas, een soort Brainiac (en laat ik meteen al duidelijk stellen dat ik hoop dat we zo snel mogelijk zo’n gevecht in een werkelijke Supermanfilm mogen aanschouwen). Ook al moest de goedhartige superheld en Boy Scout aan populariteit inboeten in de laatste jaren, blijft hij nog steeds de favoriete held van Simon.

Op een avond verschijnt er in Simon’s kamer, als in een typisch wacky superheldenverhaal uit de Silver Age, een sprekende aap in een astronautenpak. Deze aap, Ormon genaamd, schenkt Simon één magische wens die zeven dagen lang geldig blijft, waardoor de jongen Captain Marvel-gewijs werkelijk transformeert in Superior (en natuurlijk als twee druppels water gelijkt op acteur Tad Scott). Als Superior verkrijgt Simon alle wonderbaarlijke krachten van zijn held en de eerste hoofdstukken van de reeks handelen dan ook over het leren gebruiken van zijn nieuwe gaven. Superior bezit de traditionele krachten van Superman: superkracht, x-ray vision, vliegen, supersnelheid, etc. en Simon leert deze beetje bij beetje te hanteren met behulp van Chris, aan wie hij zijn geheim toevertrouwt.

Al spoedig besluit Simon de wereld te helpen, en het duurt niet lang vooraleer Superior als een levend mirakel wordt aanzien (al doet hij aanvankelijk niet veel goeds voor de filmcarrière van Tad Scott). Hij verkrijgt zijn eigen Lois Lane in de vorm van journaliste Madeline Knox en verijdelt rampen overal ter wereld. Maar, na zeven dagen, keert Ormon terug, en de aap blijkt helemaal geen engel te zijn zoals Simon aanvankelijk dacht. In feite is hij net het tegenovergestelde, en stelt hij Simon voor een verschrikkelijke keuze: zijn ziel opgeven in ruil voor een leven lang te kunnen rondvliegen als Superior, of zijn ziel behouden en terug belemmerd worden door zijn ziekte en leven in een rolstoel?

Mark Millar schenkt ons hier alweer een eigen take op het klassieke superheldenverhaal. Zeer origineel is het allemaal echter niet, al zijn de vele gelijkenissen met vooral de eerste Supermanfilm uit 1978 er wel duidelijk opzettelijk in geplaatst (de comic werd dan ook opgedragen aan Supermanregisseur Richard Donner en hoofdacteur Christopher Reeve, die de laatste jaren van zijn leven zelf verlamd in een rolstoel doorbracht). Millar schuwt ook niet weg van zijn typische harde, vuile taalgebruik en schokeffecten. Deze werden ongetwijfeld bedoeld om de comic realistischer en hedendaagser te maken (en dat valt wel te begrijpen), maar gaan er zoals gewoonlijk weer los over. Hij slaagt er desondanks wel in om het persoonlijke verhaal van de jonge Simon tot één van de meest ontroerende verhalen te maken die hij ooit heeft geschreven, maar toch stoort zijn taalgebruik enorm bij momenten. Terwijl Superior een zeer sterke opbouw kent en als het ware wel met elke issue spannender wordt, schiet het zevende en laatste deel echter te kort. Het eindgevecht mag er best wel wezen, maar de uiteindelijke persoonlijke climax zie je al van zo ver aankomen dat het haast lachwekkend wordt.

De echte ster van de comic is dan ook tekenaar Leinil Francis Yu. Millar was al aan het verkondigen bij de promotie van de comic dat Yu hier het beste werk van zijn carrière leverde, en voor één keer lijkt de koning van de hype niet te overdrijven. De grootschalige, widescreen-reddingsacties van Superior en zijn gevechten met Abraxas worden wondermooi weergegeven. Yu tekende eerder al het oorsprongsverhaal Superman: Birthright (2003), en wanneer je deze twee naast elkaar legt zie je hoe ver de tekenaar in de afgelopen jaren is gegroeid op artistiek vlak.

Superior is zeker geen slechte comic en levert zelfs een leuke popcorntake op het traditionele Supermanverhaal met nog aardig wat emotionele raakpunten en leuke easter eggs voor de fans van de man van staal. Toch haalt Millar zijn eigen werk enigszins onderuit door zijn vrij puberale dialogen à la Kick-Ass 2 en Nemesis wanneer de actie losbarst, waardoor de comic bij momenten niet het midden kan houden tussen een ontroerend verhaal en een domme actiefilm. Spijtig, want Superior had weleens het potentieel om ver boven de typische Millarworld-comic uit te stijgen.

 

 

 

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.