0
Posted 15/01/2012 by Alterrock in Comics
 
 

Review: Wolverine #300

Just once you’d think I could come to Japan without being attacked by a buncha damn ninja’s.

Marvel laat nooit een kans liggen om een comic uit te brengen met een mooi rond getal. Vandaar de reden dat na Wolverine #20 nu Wolverine #300 uitkomt. Als je de nieuwe run van 20 delen optelt bij de vorige runs en reeksen komen we immers aan het nummer 300. Ik begrijp volledig waarom Marvel dit doet maar toch stoort het mij mateloos. Dit schept enorme verwarring voor nieuwe lezers of als lezers over enkele jaren deze reeks eens willen lezen. Zeker in dit geval waar de basis van het verhaal al werd gelegd in deel 20. Een voordeel van deze manier van telling is wel dat we nu een extra dik nummer krijgen van Wolverine.

Jason Aaron (Ghost Rider) mag verder gaan met zijn run. Voor deze speciale issue werd er wel een heel resem tekenaars bijgehaald. De verschillende hoofdstukjes werden verdeeld onder Adam Kubert (Uncanny X-Men), Paul Mounts (Ultimates), Ron Garney (The Amazing Spider-Man), Jason Keith (Wolverine: Weapon X) en Steve Sanders (S.W.O.R.D.).

Het verhaal begint met Wolverine op het vliegtuig naar Japan. Er lijkt echter iets heel vreemds gaande op het vliegtuig. Het hele tuig is namelijk gevuld met Japanners in een zwart maatpak. Hierdoor valt Wolverine in zijn jeans en vest nogal uit de toon. Als Wolverine naar het toilet gaat, gaat de stewardess langs met haar wagentje. Dit wagentje is echter niet gevuld met eten en drinken maar met samurai-zwaarden. Ik vraag me trouwens af welke luchtvaartmaatschappij dit is…Uiteraard volgt er een megagevecht op het vliegtuig en wanneer het vliegtuig landt, stapt enkel Wolverine eruit. Ik denk dat de piloot zich dood zal geschrokken hebben toen hij uit de cockpit kwam…

Nu Wolverine in Japan is kan het echte verhaal beginnen. De basis van het verhaal werd al gelegd in Wolverine #20. Twee grote clans, namelijk de Hand and de Yakuza zijn in oorlog met elkaar. Nu de Silver Samurai naar de eeuwige Japanse tuinen is, willen beide clans zijn plaats als hoofd van de Yashida-clan innemen. Deze plaats is echter voorzien voor de, tot nu toe, onbekende zoon van de Silver Samurai. Chin is nog maar een tiener en haalt vooral nog kattekwaad uit, zoals inbreken bij de Hand om een hightech-wapen te stelen. Het toeval wil ook dat Chin zijn vriendin Amiko Kobayashi is, de geadopteerde dochter van Wolverine. Wolverine zelf heeft door zijn druk leven als X-Man en Avenger echter nooit tijd gehad voor zijn dochter. Maar dankzij het lot zal hij nu uitgebreid de kans krijgen om herenigd te worden met zijn dochter… of niet?

Het is geen geheim dat ik een fan ben van Jason Aaron. Ook in dit deel komen zijn typische grappen, woordspelingen en oneliners naar boven. De scene in het vliegtuig vind ik fantastisch leuk gedaan. Het verhaal bouwt op naar een grotere climax. Er wordt heel goed gewerkt aan de spanning. Het grootste nadeel is dat het te ingewikkeld is. Er gebeurt te veel in één keer. Het is moeilijk om onderscheid te maken tussen de verschillende clans en hun beweegredenen. Bovendien krijgen we ook het optreden van de figuur die we op het einde van deel 20 hebben gezien. Ik ga nog niet verklappen wie het is…

Ik ben geen fan van het concept dat meerdere artiesten werken aan hetzelfde verhaal. Meestal zorgt dit ervoor dat alles door elkaar loopt en de lezer er geen orde meer in krijgt. In dit deel is er wel voor gezord dat elke artiest of koppel van artiesten een ander deel van het verhaal tekent. Zo is Steve Sanders verantwoordelijk voor het gedeelte met Chin en Amiko. Sanders heeft een gladde, mooi afgeleide tekenstijl. Garney en Keith zijn verantwoordelijk voor de kennismaking met het karakter waarvan ik de naam nog niet ga vermelden en één hoofdstuk over Wolverine. Hun tekenstijl is veel ruwer en in groot contrast met de tekenstijl van Sanders. Kubert en Mounts nemen het grootste gedeelte van de Wolverine-gedeelte van het verhaal voor hun rekening. Hun tekenstijl ligt tussen beide voorgaande in alhoewel het meer aansluit bij de ruwere tekenstijl. In dit gedeelte werkt deze samenwerking nog enigszins maar ik vraag me af wat het gaat geven als alle deelverhaaltjes samen gaan komen.

Wolverine #300 is goed geschreven maar er gebeurt gewoon te veel voor één deel. Ik hoop dat ook dat het allemaal wat duidelijker wordt naarmate het verhaal vordert in de volgende delen. Buiten de kleine dingen die mij storen aan deze issue, blijf ik deze serie zeer leuk vinden om te lezen. Deze verhaallijn belooft interessant te worden dus ik kijk al uit naar het volgende deel.

Comments

comments


Alterrock

 
avatar
Een comicreader since 2010 en nu al gepassioneerd.