1
Posted 12/12/2011 by Alterrock in Comics
 
 

Review: Generation Hope – The Future’s a Four-Letter Word


Teon has just urinated on my feet!

In The Future’s a Four-Letter Word worden de eerste vijf delen van Generation Hope verzameld. Tijdens de gebeurtenissen van House of M en Decimation werd de totale populatie van mutanten op aarde drastisch verminderd. Hope was de eerste mutant die hierna geboren werd en Cerebro — de computer die mutanten kan opsporen — ontplofte door de kracht die Hope uitstraalde. Al snel waren er verschillende mutantengroeperingen die jacht maakten op deze krachtige nieuwe mutante. Cable nam haar daarna mee naar de toekomst in een poging om haar te beschermen.

Als Hope terugkeert naar onze tijd, ontstaan er vijf nieuwe mutanten. Deze mutanten worden ook wel de Five Lights genoemd. Ze kunnen hun krachten echter niet controleren. Pas als Hope hen aanraakt, kunnen ze controle nemen over hun nieuwe krachten.

Dit is het punt waar Kieron Gillen (World War Hulks: Spider-man vs Thor) begint aan zijn verhaallijn. De art wordt voorzien door Salvador Espin (Damage Control). Hij wordt afwisselend bijgestaan door Scott Koblish (Uncanny X-Men: First Class) en Jamie McKelvie (Cable).

Wanneer we aan deze nieuwe serie beginnen, gaan Hope en de vier andere lichten op zoek naar het vijfde licht. Dit vijfde licht blijkt Kenji Uedo te zijn. Kenji is een artiest maar door zijn mutatie worden zijn armen vervangen door tentakels. Deze kan hij omvormen tot wat hij maar wil. Door zijn overweldigende krachten kan hij echter niet rationeel nadenken en wil hij de wereld herscheppen tot één groot kunstwerk.

Ondertussen zijn Hope en de vier andere lichten in de Blackbird onderweg naar Tokio om Kenji te gaan zoeken. Terwijl ze onderweg zijn maken we kennis met de groepsleden. Ten eerste hebben we Idie. Ze kan zowel vuur als ijs beheersen. Ze is echter nog maar veertien jaar. Bovendien heeft ze geen zelfvertrouwen en ziet ze zichzelf als een monster. Laurie heeft een huid van kristal waardoor ze een blauwe huid heeft. Gabriel heeft supersnelheid. Tenslotte is er nog mijn persoonlijke favoriet Teon. Hij heeft nog steeds het verstand van een normale mens maar geeft de voorkeur aan zijn overlevingsinstincten. Hierdoor gedraagt hij zich eigenlijk als een grote schoothond. Op enkele woordjes na praat hij niet en bovendien heeft hij een voorliefde voor Hope.

Het eerste deel van deze verhaallijn concentreert zich op het stoppen van een losgeslagen Kenji. Niet alleen onze vier hoofdrolspelers zijn daarvoor ter plaatse, ook X-Men Rogue, Cyclops en Wolverine zijn ter plaatse om dit probleem aan te pakken. Dit levert natuurlijk meteen de nodige problemen op tussen de oudere generatie en deze jongere generatie. In het tweede deel wordt er gefocust op de verschillende krachten van de teamleden. We leren hun krachten en de gevolgen hiervan beter kennen. Ook worden er duidelijke afspraken gemaakt tussen Cyclops en Hope waardoor Generation Hope een duidelijk apart team wordt. Hierdoor kan deze serie echt op haar eigen gaan staan en kunnen Hope en haar vijf lichten hun eigen avonturen beleven.

Gillen legt in deze eerste vijf delen een goede basis voor een doorlopende reeks. Dankzij de goede opbouw is het niet noodzakelijk voor de lezer om de voorgaande grote gebeurtenissen gelezen te hebben. Dit is een echt begin van een nieuwe serie waardoor je als lezer perfect kan meevolgen. Gillen maakt gebruik van deze eerste vijf delen om alle groepsleden voor te stellen aan de lezer. We zien telkens de krachten en capaciteiten van de leden vanuit hun eigen standpunt. Ze stellen dus eigenlijk zichzelf voor, terwijl extra uitleg wordt gegeven door Dr.Nemesis.
Verschillende X-Men maken hun opwachting in deze trade. Zo zien we onder andere Wolverine, Cyclops, Emma Frost, Rogue, Charles Xavier en Magneto. Gillen blijft echter de focus leggen op de jonge mutanten. Dit vind ik een zeer groot pluspunt. Hierdoor staat deze reeks op haar eigen en is het niet enkel weer een zoveelste X-Men-nevenserie. Ook de onderlinge relaties en interactie van de teamleden komen aan bod. Als lezer wordt meteen duidelijk hoe de leden naar elkaar kijken en wat hun plaats is in het team. Bovendien levert dit enkele leuke dialogen op.

De art op zich is mooi afgewerkt. We zien zeer afgelijnde tekeningen, maar daar blijft het ook bij. Er is geen art te vinden waarbij mijn mond openvalt van verbazing. De beste tekeningen die er te vinden zijn, zijn deze van het personage Kenji zelf. Zijn karakter laat de artiest toe om zich volledig te laten gaan.

Generation Hope: The Future ’s a Four-Letter Word is een degelijke trade met een goed opgebouwd verhaal en degelijke art. Meer valt er echter niet te zeggen. Het is zeker geen must-read maar je zal er ook geen spijt van hebben als je het gelezen hebt.


Comments

comments


Alterrock

 
avatar
Een comicreader since 2010 en nu al gepassioneerd.