0
Posted 21/11/2011 by de baard van alan moore in Comics
 
 

Review: The Zombies That Ate The World

Hey, FAT-ASS Belgian… You think you’re funny? We’re in this mess because of you, so unless you have another one of your brilliant ideas, speak up or shut the hell up!

Ik leerde deze serie pas kennen toen ik het Modern Masters-deel van Guy Davis (Hellboy, B.P.R.D.) las. Daarin had hij het over The Zombies That Ate The World. Hij beschouwde deze serie als een amusante onderbreking van zijn tekenwerk in het Mignola-verse. Het leek ook wat af te wijken van de standaard zombiecomic dus mijn interesse was gewekt.

De serie werd voorgepubliceerd in de Franse en Amerikaanse versie van het blad Metal Hurlant (Heavy Metal), maar de albums zelf verschenen alleen in het Frans. Uitgeverij Humanoids heeft het nu op zich genomen om deze comic te vertalen naar het Engels.

Het verhaal speelt zich af in het L.A van 2064. De doden staan op uit hun graven en nemen hun plaats weer in onder de levenden. In zoverre niets nieuws. Wat ze nu wel anders doen is dat ze gewoon verder gaan met hun leven. Helaas is het zo dat ze natuurlijk wel erg gaan ruiken. En dat ze niet meer zo heel scherp zijn, aangezien hun hersens vol gaten zitten. In een wereld waarin de zombies een snel groeiende bevolkingsgroep zijn ontstaan er ook kansen. Had ik al verteld dat dit geen standaard zombieverhaal is?

Karl en Maggie zijn broer en zus die geld proberen te verdienen als zombievangers. Dat gaat met horten en stoten. In de eerste hoofdstukjes zien we hoe ze zich door wat opdrachten heen worstelen: ze proberen een gezin te verlossen van hun grootvader die maar in de weg loopt en krijgen te maken met een excentrieke verzamelaar die gezombificieerde beroemdheden verzamelt en graag een beroemde B-film-actrice aan zijn collectie wil toevoegen.  Broer en zus kibbelen wat teveel. Op een gegeven moment komt de Amazing Belgian a.k.a Freddy Merckx het verhaal binnenvallen. Dat maakt het allemaal een stuk gezelliger. De domme kracht lijkt geïnspireerd te zijn door Jerommeke en het prototype volkse Belg die met zijn familie de Zuid-Europese stranden onveilig maakt in de zomermaanden.  Het is een vermakelijke domme kracht, maar vergis je niet. Het is uiteindelijk een mooie hommage aan de Belg. Een knipoog van de schrijver, de Amerikaanse Belg Jerry Frissen (Lucha Libre, The Tikitiki’s), aan zijn voormalige landgenoten.

Toch leest deze comic erg rommelig. Het verhaal verzandt regelmatig in licht puberale conversaties die de vaart eruit halen. Elk hoofdstuk eindigt ook met dezelfde zin. Dat ergerde me. Toch kan ik niet ontkennen dat ik mezelf heb geamuseerd tijdens het lezen van deze comic. Het was een soort gut comic die de onderbuik wist te kietelen.  Zelf zal ik dit dus blijven volgen. Maar ik zou de nieuwsgierigen onder jullie willen aanraden om een stukje te lezen voordat je het koopt. Het is niet zomaar voor iedereen.

 

Comments

comments


de baard van alan moore

 
avatar