0
Posted 15/11/2011 by Wade Wilson in Comics
 
 

Review: New Mutants #33

Okay, here we are. Are we sure we’re sure about this?

Na de gebeurtenissen uit X-Men: Schism zijn de X-Men in twee kampen verdeeld. Vanwege een dispuut in verband met hoe ze het best jonge mutanten kunnen voorbereiden op een gewelddadige wereld – die mutanten haat en waarin ze met uitsterven worden bedreigd – kwam het tot een vechten tussen Cyclops en Wolverine. Uiteindelijk besloot Wolverine dat hij best Utopia zou verlaten en trok hij terug naar Westchester in New York om een nieuwe school voor mutanten op te richten.

Nu staan alle onze geliefde mutanten, of ze het nu willen of niet voor een keuze: op Utopia blijven en Cyclops volgen in zijn strijd of Wolverine volgen naar een misschien nog meer onzekere toekomst. De New Mutants zijn geen uitzondering op deze regel, wie zullen zij volgen? Zal X-Man – een alternatieve versie van Cable uit de Age of Apocalypse – zijn team proberen doen blijven om zijn ‘vader’ te volgen of trekken ze richting New York?

De 33ste issue van New Mutants begint wanneer het team, bestaande uit Dani Moonstar, Sunspot, Magma, X-Man, Cypher en de buitenaardse Warlock, hun keuze net gemaakt heeft. Uiteraard springt het verhaal dan twee dagen terug in het verleden en zien we hoe de verschillende teamleden omgaan met de keuze die ze moeten maken. Verscheidene van hen hebben hier zelfs nachtmerries over. Enkele van hen willen sowieso blijven in Utopia omdat ze Cyclops gelijk geven terwijl anderen zich meer op hun gemak zouden voelen in Westchester.

Andy Lanning (The Punisher Year One, Guardians of the Galaxy) moet even afwijken van zijn verhaallijn om de New Mutants in het gehele Regenesis-event te plaatsen. Iedere mutant moet namelijk zijn of haar keuze maken en dit team is geen uitzondering. Op zich maakt dit geen interessante issue, er is namelijk geen actie in vermits het vooral draait om wie er welke keuze zal maken. Er zitten wel enkele leuke fragmenten in. Zo is er bijvoorbeeld de dialoog tussen Hope Summers (adoptiedochter van Cable) en Nate Grey (de Age of Apocalypse-versie van Cable) waarbij ze proberen te ontcijferen in welke mate ze nu verwant zijn. Maar eigenlijk is dit een issue die je gewoon moet lezen om er vanaf te zijn: het is noch interessant, noch spannend en dient als een noodzakelijke overgang.

Het is echter tekenaar David Lopez (Hawkeye & Mockingbird, New Avengers: The Reunion) waar ik niet zo van onder de indruk ben. Allesbehalve eigenlijk. Zijn tekenstijl is me veel te stijf en bevat niet genoeg dynamiek. Ik denk dat hij misschien wel een mooie cover zal kunnen tekenen maar om het interieur van een comic te doen, vind ik hem helemaal niet geschikt. Niet alleen hebben zijn personages altijd een zeer angstige of doodse en emotieloze gelaatsuitdrukking, ze blijken dikwijls ook precies te poseren om in een of ander tienermagazine zoals de Joepie te staan. Daar komt dan nog eens bij dat hij ettelijke pagina’s lang dezelfde saaie, horizontale pagina-indeling toepast waardoor je als lezer deze comic helaas rap beu geraakt. Voor mij is een goed verhaal belangrijk maar slechte tekeningen (of mindere tekeningen, we moeten niet te cru zijn) kunnen zelfs het beste verhaal doen falen.

Het nadeel aan events is dat ze de gewone verhaallijnen in onze geliefde comics al eens op pauze zetten of overhoop gooien. Bij New Mutants #33 worden ze op pauze gezet wat ervoor zorgt dat je een vrij saaie issue krijgt. Het enige leuke dat je als lezer hieruit meeneemt is dat een bepaald lid van het team niet zo zwak is als hij/zij denkt.

Comments

comments


Wade Wilson

 
avatar
www/popcul.be