0
Posted 06/11/2011 by Arno in Comics
 
 

Review: Invincible #84

Dinosaurus was right.

Hoe zou het nog met Mark Grayson, aka Invincible, zijn? In de voorbije delen zagen we Image‘s grootste superheld na zijn jaar in de ruimte herenigd worden met zijn vriendin Atom Eve en min of meer terug in zijn vaste stramien op aarde komen. Toch ligt het laatste gevecht dat hij in issue #80 leverde tegen de superschurk Dinosaurus – waarbij deze laatste heel Las Vegas van de kaart veegde – nog zeer zwaar op zijn geweten. In deze Invincible #84 zien we enkele weken later de fallout van deze tragische gebeurtenis. Nee, het werkelijke Sin City zal uit respect voor de slachtoffers niet heropgebouwd worden, maar in de plaats hiervan komt een gigantisch zonnepaneel, midden in de woestijn, dat heel wat mensen van stroom en werk zal voorzien.

Ironisch genoeg, was dit altijd al het plan van de inmiddels in de gevangenis vertoevende Dinosaurus geweest (een leuk weetje over deze villain: hij is een gewone mens die in een dinosaurus kan veranderen, niet door woede zoals de Hulk, maar door onverschilligheid… met hilarische situaties tot gevolg). Invincible is diep onder de indruk en besluit om zijn vijand op te zoeken. Hoewel hij het nemen van menselijke levens zeker nooit zal goedkeuren, kan Invincible zich ergens wel vinden in Dinosaurus zijn plannen om de wereld te verbeteren. Onder het motto “het doel heiligt de middelen” zullen de twee voormalige vijanden de handen in elkaar slaan om de wereld te verbeteren. Dinosaurus maakt de plannen, Invincible zorgt ervoor dat er hierbij geen onschuldige levens in gevaar worden gebracht.

In de zeer mooi geschreven (al zit er ook een leuk streepje humor in) heart to heart die Dinosaurus en Invincible met elkaar hebben, wordt alweer de algemene missie van zowat elke superheld herhaald: superhelden, en zeker de grote namen bij DC en Marvel, zijn er vooral om de huidige status quo te beschermen. Ze “blussen brandjes”, redden de occasionele kat uit een boom en springen vooral in actie wanneer een supervillain de stad aanvalt of een onoverkomelijke dreiging de wereld bedreigt. Ze gebruiken hun krachten dus voornamelijk reactief om de wereld te beschermen, en niet op een proactieve manier om de wereld te verbeteren. Sterker nog, telkens wanneer ze dit laatste in reguliere mainstreamcomics willen doen, loopt dit keer op keer fout af (kijk maar naar Iron Man zijn korte tenure als director of S.H.I.E.L.D., Thor als Lord of Asgard of Superman zijn mislukte poging om hongersnood de wereld uit te helpen in Peace on Earth). Er bestaan ook nog extremere voorbeelden van proactieve superhelden die uiteindelijk op het einde van hun verhaal niet veel meer verschillen van regelrechte supervillains (lees Watchmen, Miracleman of Squadron Supreme er nog maar eens op na).

Reguliere lezers van superheldencomics voelen dus de storm al aankomen. Maar toch, dit is Invincible, het zelfverklaarde Best Super Hero Comic Book in the Universe (en het zit er niet ver naast). Schrijver Robert Kirkman en tekenaar Ryan Ottley wisten ons doorheen de reeks keer op keer aangenaam te verrassen door te spelen met alle conventies die het superheldengenre zo herkenbaar (en ja, ergens ook voorspelbaar) maken. Beide heren leveren alweer een zeer geslaagde issue af en ik ben alvast ten zeerste benieuwd hoe deze nieuwe proactieve richting voor Invincible zal uitdraaien.

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.