4
Posted 04/11/2011 by Arno in Comics
 
 

Review: Uncanny X-Men #1

The X-Men will continue to protect this world, no matter how much it hates and fears them. But we will never be victims again.

Het zijn vreemde tijden voor de X-Men. Terwijl Wolverine vorige week een nieuwe school opstartte in Wolverine and the X-Men en dus in feite een beetje de nieuwe professor Xavier werd (al die jaren bij het team hebben hem eindelijk getemd), groeide Xaviers meest geprijsde leerling, Scott Summers aka Cyclops, doorheen de jaren uit tot een badass generaal van het met uitsterven bedreigde mutantenras. Mij hoor je niet klagen, Cyclops is immers altijd al mijn favoriete X-Man geweest. Hoewel de X-Men wel zeer donkere tijden achter de rug hebben sinds ze een jaar geleden (in comicbooktijd) verhuisden naar het eiland Utopia nabij San Francisco, moet ik toch wel stellen dat Cyclops zijn taak als mutantenleider adequaat heeft vervuld. Uiteraard worden mutanten nog steeds gehaat en gevreesd door de mensheid, dat zal immers nooit veranderen in de comics. En hoewel er aan de X-Men hun taak als beschermers van zowel mens als mutant niets verandert, zijn ze nu hun slachtofferrol meer dan beu.

Na 544 delen in bijna 50 jaar tijd wordt de reeks Uncanny X-Men met deze issue van een nieuwe nummer #1 voorzien. Dit maakt het Marvels allerlaatste serie uit de jaren ’60 die wordt herstart. De comic is hiermee meteen al een klein stukje comicgeschiedenis. Uncanny X-Men #1 werd geschreven door Kieron Gillen (Journey into Mystery), die zijn eerdere run op de reeks in feite gewoonweg verder zet, en van tekeningen voorzien door Carlos Pacheco (Fantastic Four, Superman/Batman).

Hoewel Gillen inderdaad zijn sublieme run op de X-Men verderzet, worden nieuwe lezers aan de start van deze issue getrakteerd op een zeer leuk geschreven sight-seeing tour van San Francisco en de positie die de X-Men hierin bekleden. Als nieuwe lezer kom je zo voldoende te weten over het eiland Utopia, de publieke status en de taken van het team, alsook over de gigantische stilstaande Dreaming Celestial (een ruimtereus die niet zoveel kleiner is dan pakweg een Galactus) die zich onbeweegbaar in het midden van de stad heeft neergezet. Hoewel Generation Hope, de New Mutants en de X-Club ook nog op het eiland vertoeven, bestaat Cyclops zijn nieuwe primaire team voornamelijk uit zijn vriendin Emma Frost, voormalig teamleidster Storm, prins Namor van Atlantis, hun tot inkeer gekomen aartsvijand Magneto, de cyborg Danger, mutantenmessias Hope, Illyana Rasputin (aka de demonische Magik) en haar grote broer Colossus, die zich sinds Fear Itself Hulksgewijs kan transformeren in de nieuwe Juggernaut. Met twee leden die net niet worden bezeten door demonische entiteiten en vier voormalige vijanden doet deze samenstelling inderdaad wel de wenkbrauwen fronsen. Toch valt het niet te ontkennen dat dit één van de machtigste X-teams is die ooit werden samengebracht. Cyclops beweert dan ook terecht dat ze misschien zelfs de Avengers naar de kroon kunnen steken als Earth’s Mightiest Heroes (misschien iets om uit te testen in de volgende issues?). Dit nieuwe team heet dan ook niet onterecht het Extinction team. Ze blijven traditionele superhelden die zowel mens als mutant zullen beschermen, maar werken tegelijk ook als een nucleair afschrikmiddel voor diegenen die kwade bedoelingen hebben jegens het mutantenras. Vrij vertaald: you don’t wanna %$#! with these X-Men.

De veranderingen rond de X-Men hun status quo trokken al in Uncanny X-Men #544 de aandacht van niemand minder dan de Victoriaanse geneticus Mr. Sinister. Deze oude aartsvijand van het team (en vooral van Cyclops) maakt in deze issue meteen al zijn triomfantelijke terugkeer wanneer hij de Dreaming Celestial lijkt te overmeesteren en schijnbaar een aanval op San Francisco inzet. In de actiescènes wordt meteen duidelijk gemaakt wat de aard van de avonturen zal zijn die een superheldenteam van dit kaliber zal beleven. Het zal in Uncanny X-Men dan ook draaien rond grootschalige superheldenactie, vergelijkbaar met de avonturen van de FF, de Avengers, of de vroegere ruimteavonturen van de X-Men zelf.

In tegenstelling tot Wolverine and the X-Men #1, dat las als een regelrechte maar geslaagde parodie op het X-Men-concept, wordt deze Uncanny X-Men #1 heel wat serieuzer en ietsjes donkerder geschreven. Dit wil echter niet zeggen dat er geen plaats is voor humor in deze issue: Emma Frost hangt zoals gewoonlijk weer de heerlijke bitch uit en de humor van Namor blijft nog altijd even droog (ha!). Hoewel ik tekenaar Carlos Pacheco zijn flashy stijl uit de jaren ’90 beter kon smaken, groeide hij doorheen de jaren uit tot een redelijk vaste en vrij klassieke superheldentekenaar. Uncanny X-Men #1 ziet er dus zeer degelijk uit, maar wanneer je als tekenaar de houterige Greg Land moet opvolgen is dat helemaal niet zo moeilijk.

De lezers die Wolverine and the X-Men maar niets vonden, zullen met deze Uncanny X-Men #1 op hun wenken bediend worden. Al zie ik de algemene huidige Regenesis-richting van de in twee gesplitste franchise niet zo heel lang duren, is het na deze eerste issue al wel meteen zeer duidelijk dat Uncanny X-Men de X-Men-reeks van de nabije toekomst zal blijven. Aanrader!

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.