1
Posted 28/10/2011 by Arno in Comics
 
 

Review: The Incredible Hulk #1

Hulk said… Hulk wants to be alone… Goodbye, Banner…

Met bovenstaande woorden splitste de Hulk zich letterlijk van zijn alter ego Bruce Banner af in één van de previewpagina’s tot deze reeks uit Fear Itself #7. Hierdoor wordt de algemene Shattered Heroes-richting voor de helden van het Marvel-universum post-Fear Itself bij deze nieuwe The Incredible Hulk #1 meteen wel heel letterlijk voorgesteld. Zowel Banner als de Hulk hebben de afgelopen jaren heel wat meegemaakt: ze werden een gladiator en later zelfs keizer op een buitenaardse wereld in Planet Hulk, keerden serieus pissed off terug naar de aarde in World War Hulk, verwekten bij de buitenaardse krijgster Caiera twee zonen (Skaar en Hiro-Kala) en zagen doorheen de verhaallijnen Fall of the Hulks, World War Hulks en Incredible Hulks zowat hun ganse supporting cast (Rick Jones, Betty Ross en zelfs voormalige aartsvijand en schoonvader generaal Thunderbolt Ross) veranderen in een, net zoals henzelf, door gammastraling getransformeerde monsterfamilie.

Na de gebeurtenissen van Fear Itself, waarin Banner/de Hulk aanvankelijk bezeten werd door de Worthy Nul, maar zijn hamer wist te breken, de geest van Nul los te laten en onder de vloek van de Serpent vandaan te komen, is de scène gezet voor alweer een nieuwe (doch ergens wel bekend klinkende) richting voor de groene reus. De nieuwe The Incredible Hulk #1 wordt geschreven door Jason Aaron (Wolverine) met tekeningen van Marc Silvestri (Uncanny X-Men). Opgelet! Deze reeks dient niet verward te worden met die andere, adjectiefloze Hulk-serie dewelke al in 2008 van start ging. In de reeks Hulk speelt immers generaal Thunderbolt Ross aka de Red Hulk de hoofdrol, terwijl deze The Incredible Hulk verderloopt op de Incredible Hulks-reeks dewelke eindigde met issue #635. Om het simpel te houden: The Incredible Hulk = groene hulk, Hulk = rode hulk.

We starten de issue met een bebaarde, langharige Hulk die eindelijk vrede en rust lijkt te hebben gevonden in een diep ondergrondse plek dichtbij de kern van de aarde. Hoewel hij nu al net geen 50 jaar in de comics zit te verkondigen dat hij steeds met rust gelaten wil worden, lijkt hij zich toch keer op keer te omringen met anderen. In dit geval vervult hij een kleine taak als jager voor een dorp Moloids, een ondergronds ras die vaak een rol vervullen als/worden gedwongen tot onderlingen voor de Fantastic Fourvillain de Mole Man. Net wanneer hij vrede lijkt te hebben genomen met zijn vele conflicterende rollen doorheen de jaren (held, monster, redder, vernietiger, wereldbreker…) wordt hij er opnieuw aan herinnerd dat hij nergens op aarde veilig is van de puny humans. Een hoop Amerikaanse overheidsagenten in robotische pakken onder leiding van Amanda von Doom (schijnbaar no relation… maar met die achternaam?!) komen de Hulk zijn rust naarstig verstoren. Ze hebben zijn hulp nodig met niemand minder dan zijn voormalige alter ego, alsook diegene die hem in feite gecreëerd heeft: een zich op een eiland afgezonderde, onethisch genetische manipulaties uitvoerende en aldus schijnbaar een mad scientist geworden Dr. Bruce Banner!

Schrijver Jason Aaron levert al bij al wel een intrigerend en mysterieus eerste deel van deze Hulk: Asunder-verhaallijn en Marc Silvestri‘s flashy 90’s-tekenstijl past zeer goed bij het hoofdpersonage (denk bij 90’s-tekenstijl aan overdreven veel spiermassa, maar de Hulk is nu eenmaal een wandelende hoop spieren!). Hoewel hier een vrij degelijke nummer één werd afgeleverd voor nieuwe lezers, bleef ik – net zoals bij de voorgaande Hulk #1 na World War Hulk – als langdurige lezer met heel wat vragen zitten. We zagen inderdaad in de voorgaande reeks al wat meer duistere kantjes van Bruce Banner zelf, alsook wat meer van zijn hoogtechnologische kennis. Maar de manier waarop Banner hier wordt afgebeeld lijkt me toch ietwat vergaand. Hopelijk komt Aaron snel met enkele antwoorden op de proppen.

Ten slotte is dit overigens zeker niet de eerste keer dat de Hulk en Bruce Banner van elkaar gesplitst worden. De eveneens door gammastraling gemuteerde psychiater Doc Leonard Samson deed dit al in een verhaallijn uit de jaren ’80 (beginnende in The Incredible Hulk #315), waarna Bruce Banner achteraf een vrij normaal leven kon leiden. Hij trouwde zelfs met Betty Ross! De Hulk daarentegen werd als gevolg van deze splitsing een nog meer vernietigende brute kracht. In de jaren ’90 werd het duo alweer gesplitst dankzij de villain Onslaught, waarna de Hulk stervende was en Banner een tijdje getransporteerd werd naar een alternatief universum. Beide splitsingen duurden echter niet lang, dus ik verwacht bij deze nieuwe reeks hetzelfde. Al is dit nu wel de eerste keer dat de Hulk – in tegenstelling tot Banner – als de voice of reason zal worden gebruikt, wordt het al meteen duidelijk gemaakt dat beide heren elkaar nodig hebben. Ze zijn immers altijd al één en dezelfde geweest.

The Incredible Hulk #1 blijft een goed geschreven instappunt, is mooi getekend en er valt ergens nog wel een intrigerend mysterie in terug te vinden. Maar echt vernieuwend? Dat is ie zeker niet.

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.