1
Posted 28/10/2011 by Wade Wilson in Comics
 
 

Halloween review: The Crow

I am the boiling man … come to break the bones of your sins, meat puppet.

Wat is Halloween zonder een goed feestje, een beetje gruwel en een spannend verhaal over iemand die terug uit het dodenrijk komt om zijn geliefde te wreken? Als dan nog eens blijkt dat het gehele verhaal zich rond Halloween afspeelt, is dit meer dan reden genoeg om de klassieker The Crow eens te reviewen.

Het verhaal loopt niet echt chronologisch maar ik zal het dus wel zo neerschrijven hier.
Een jaar geleden werden rockster in spé Eric Draven en zijn verloofde Shelly vermoord ergens langs de kant van de weg. De manier waarop dit gebeurde en de verkrachting van Shelly, zorgden er voor dat Eric de aandacht kreeg van een magische vogel: een kraai! Volgens een legende kan deze vogel namelijk een ziel terug uit het dodenrijk meenemen zodat deze ziel wraak kan nemen op het onrecht dat hem of haar is aangedaan. De gruwelijke moord op het koppel op Halloween door een bende criminelen met grappige namen, zorgt ervoor dat na een jaar in het dodenrijk gezeten te hebben Eric Draven uit zijn graf kruipt met maar één doel voor ogen: hij moet en zal de dood van zijn geliefde wreken! Natuurlijk heeft hij enkele bovennatuurlijke gaven meegekregen om hem bij te staan in deze taak. Zo kan hij niet gedood worden vermits hij reeds overleden is, heeft hij enorm goed ontwikkelde reflexen en kan hij door de ogen zien van de kraai die hem steeds begeleidt en overal volgt. Gewapend met deze middelen, gaat Eric stap voor stap op zoek naar de mannen die hem een jaar geleden met Halloween gewoon dood langs de weg achterlieten en stap voor stap zal hij op een bloeddorstige manier met hen afrekenen (en af en toe vereren met een beetje poëzie). Toch is deze wedergeboorte allesbehalve leuk, zo wordt Draven steeds geplaagd door de herinneringen van wat er gebeurd is en zal hij geen rust vinden tot hij wraak heeft voor zijn Shelly.

Schrijver en tekenaar James O’Barr (Original Sin, Monster Massacre Special) haalde zijn inspiratie voor The Crow uit de tragische dood van zijn verloofde. In 1978 werd zij immers gedood door een dronken chauffeur, waarop O’Barr dienst nam in het marinekorps. Daar illustreerde hij gevechtshandleidingen voor het leger. Drie jaar later begon hij aan het verhaal van The Crow te werken om met zijn verlies om te gaan. Het verhaal kreeg nog meer vorm toen hij in de krant las dat er een koppel vermoord werd omwille van een verlovingsring die maar 20 dollar waard was! Het zou echter zeven jaar duren eer het verhaal gepubliceerd werd.
Wanneer je de comic leest, merk je vrij snel waarom het zo lang geduurd heeft eer iemand dit wou uitbrengen. Het is niet omdat het een slecht verhaal is, integendeel, maar het geheel is op zijn minst lichtjes chaotisch te noemen. Als uitgever is het een comic waarvan je waarschijnlijk niet verwacht dat veel mensen deze zullen gaan kopen omdat ze hem misschien niet kunnen volgen.. Zoals ik eerder reeds zei, loopt het verhaal niet chronologisch wat op zich al verwarrend kan zijn. Verder komt er dan nog eens bij dat O’Barr er al eens stukken poëzie in durft te steken. Nu snap ik best dat sommige mensen die niet graag lezen, meestal zie je dus ook deze comic meer in de handen van iemand uit de goth-scène dan een doorsnee comiclezer. Je merkt ook enorm goed dat O’Barr dit verhaal heeft geschreven om zijn persoonlijke tragedie te verwerken, het zit boordevol emoties van een getormenteerd man.

De tekenstijl is misschien wel wat ruw, maar dit past zeer goed bij het brute verhaal van een man die de dood verslaat om zijn geliefde te wreken. Weer merk je dat het onderliggende thema van deze comic (omgaan met verlies) zeer moeilijk ligt bij James O’Barr. Over het algemeen is de comic nogal ruw, krassig en zeer donker getekend maar de scènes waarin Eric Draven terugdenkt over de tijd met zijn verloofde, toen ze nog gelukkig waren, is dan weer zeer mooi getekend met zachte potloodlijnen. Hieruit kun je opmaken dat de tekenaar zelf nog vaak terugdenkt aan mooiere dagen en dat dit verlies hem steeds bij zal blijven. Verder is het geweld zeer bloederig, al toont O’Barr dit niet overdreven veel. Vaak heb je in comics enorm veel gore gewoon om gore te hebben. The Crow is misschien een bloeddorstige wreker maar dit wordt niet overdreven getoond.

Hoewel ik het persoonlijk een goede comic vind, besef ik maar al te goed dat niet iedereen hiervan zal kunnen genieten. Fans van de film zullen deze ongetwijfeld meermaals gaan lezen maar mensen die vooral superheldencomics lezen, gaan deze misschien iets te zwaar vinden. Ook is de toevoeging van poëzie en het gedans van Draven best interessant maar zulke dingen boeien de doorsnee lezer niet. Al bij al blijf ik dit een klassieker vinden die ik jammer genoeg niet iedereen kan aanraden.

Comments

comments


Wade Wilson

 
avatar
www/popcul.be