0
Posted 26/10/2011 by Yann in Comics
 
 

Review: Wonder Woman #2

Hera’s jealousy is not legend, but fact. — Queen Hippolyta

Vorige maand daalden de Griekse goden andermaal af naar de mensenwereld voor de herlancering van het DC-universum en de nieuwste reboot van ’s werelds grootste superheldin. Brian Azzarello en Cliff Chiang zetten hun mix van fantasy en horror nu verder in Wonder Woman #2.

Het verhaal begint op de Olympus, vanwaar Hera ziedend neerkijkt op Wonder Woman die Zola en de zwaargewonde Hermes (zie Wonder Woman #1) in veiligheid brengt. Zeus’ gemalin is in de afgelopen 2500 jaar zo te zien geen spat veranderd: aangezien ze de oppergod moeilijk op zijn donder kan geven als hij weer eens “op avontuur” geweest is, richt ze haar woede nog steeds op de vrouwen met wie hij heeft geslapen. Eris, de punky godin van de tweedracht, komt nonchalant binnenlopen en is zichtbaar geamuseerd door Hera’s boosheid, maar biedt haar moeder niettemin haar hulp aan.

De rest van het verhaal speelt zich af op Paradise Island, waar Wonder Woman inmiddels haar beschermelingen heen heeft gebracht. Ze worden er opgewacht door de Amazones en Koningin Hippolyta, Diana’s moeder. Er wordt hen amper tijd gegund om te bekomen van de beproevingen die ze net hebben doorstaan, want kort na hun aankomst maakt Eris haar opwachting op het eiland, en chaos breekt los. Azzarello en Chiang zetten hun herwerking van Wonder Womans achtergrond verder met dezelfde duistere sfeer van het vorige nummer. De goden hebben al te menselijke onhebbelijkheden, maar hun bovenmenselijke macht en hun net-niet-menselijke uiterlijk brengen de nekharen overeind.

Eris is het perfecte voorbeeld: ondanks haar frêle gestalte gaat er een onbestemde dreiging van haar uit. Deze interpretatie van de Griekse mythen is één van de grote pluspunten van deze comic. Azzarello geeft hierbij niet veel details weg in de tekst. Dit vergroot het leesplezier, maar het is mogelijk een obstakel voor wie niet echt thuis is in de klassieke mythologie.

De Amazones zijn waakzamer en strijdvaardiger dan ooit. In tegenstelling tot vroeger zijn ze niet gehuld in glanzend brons, maar in stof en leer. Het geeft hen een ruwer kantje, dat meer Spartaans aandoet. Cliff Chiang geeft hen echter een grote statigheid mee, in het bijzonder de rijzige koningin Hippolyta. Zijn strakke, zuinige lijnwerk past perfect bij de Hellenistische achtergrond.

Brian Azzarello legt de vrouwen dan weer spitse dialogen in de mond, over de keuze van wapens voor een vriendschappelijk gevecht bijvoorbeeld: “Do you still prefer the staff?”, vraagt een van hen aan Diana. “For games? I do.” Een dubbelzinnigheid waar meer achter schuilgaat.

Cliff Chiangs gevechtschoreografieën behoren tot de beste en de meest overzichtelijke die ik al heb gezien. Hij spreidt het duel tussen Diana en Aleka uit over twee pagina’s, waarin het ene plaatje logisch naar het andere vloeit en met oog voor detail elke beweging in beeld gebracht wordt.

Azzarello’s Wonder Woman gedraagt zich iets ruwer dan we tot nu toe gewend waren (als ik de overbodige Odyssey even negeer), maar hij geeft haar persoonlijkheid goed weer: vol vastberadenheid en met hier en daar een knipoog. Diana kiest geen partij voor Zeus, noch voor Diana, maar voor het meisje dat middenin hun conflict terecht is gekomen. Zola heeft een gesprek met Hermes over haar situatie, waarin ze zegt dat ze zich er niet voor schaamt dat ze van mannen (lees: seks) houdt, ook al draagt ze nu een kind van Zeus. Het is een passend sentiment gezien de achtergrond van deze reeks, en het komt niet geforceerd over. In hun gesprek vertelt Hermes ook opnieuw het klassieke origineverhaal van Wonder Woman die uit klei werd geboetseerd, maar hij noemt het “een legende”. Het had een subtiele voorbode van de twist aan het eind van het verhaal kunnen zijn, maar daar staken de spoilers die DC weggaf over Wonder Woman #3 helaas al een stokje voor. Dat is echter niet de schuld van het creatieve team.

Wonder Woman #2 doet veel in slechts 20 pagina’s. Het vernuftige scenario van Brian Azzarello en het expressieve tekenwerk van Cliff Chiang maken de reeks tot een van mijn favorieten van dit moment.

 


Comments

comments


Yann

 
avatar
Eindredacteur, recensent en nieuwsposter Popcultuurliefhebber in het algemeen en comiclezer in 't bijzonder