2
Posted 25/10/2011 by Malkavian in Comics
 
 

Game Review: Batman Arkham City

Speak if you don’t want to eat through a straw.

Sinds vorige week vind je Batman: Arkham City in de gameshop in je buurt. Arkham City is het vervolg op het enorm populaire en gelauwerde Batman: Arkham Aslyum. Daarin moest je als Batman voorkomen dat Joker en zijn gekende vrienden niet uit Arkham Asylum ontsnapten. Een vol Titan gespoten Joker kreeg een pandoering om u tegen te zeggen en hij werd mooi afgevoerd. Er is ondertussen enorm veel gebeurd, gevangenisdirecteur Quincy Sharp is nu burgemeester Sharp en hij heeft een groots project ingang gezet, Arkham City. Burgemeester Sharp heeft een deel van Gotham omgebouwd tot een soort van open gevangenis waar de slechteriken vrij in kunnen rondlopen maar niet uitkunnen. De cipiers van dienst zijn de high-tech TYGER guards. Maar niet alles is wat het lijkt, want Sharp wordt gemanipuleerd door niemand minder dan Hugo Strange. Bruce Wayne komt publiekelijk op tegen de nieuwe gevangenis en geeft een toespraak voor de pers aan de poorten van Arkham City. Daar maken de TYGER guards een einde aan en ze ontvoeren Bruce Wayne, die ze tot bij Hugo Strange brengen. Strange lijkt de geheime identiteit van onze playboy billionaire (geen millionaire want dat is zo 2010) te kennen en dumpt hem in de handen van the Penguin binnen de grote muren van Arkham City. Daar begint het spel voor jou en moet je op zoek gaan naar antwoorden over een mysterieus Protocol 10 waar Strange het over had, maar waar heb je die cape weer gehangen?

Vanaf het eerste moment dat je het spel begint te spelen wordt je volledig ondergedompeld in een ongelooflijk intense sfeer. Batman: Arkham City is qua oppervlakte dan misschien niet zo’n grote game in vergelijking met andere city-roaming games, maar Arkham City, in tegenstelling tot die andere games, leeft echt. Een van de redenen zijn de prachtige graphics die op je tv-scherm tevoorschijn komen. De details in de omgeving zijn echt ongelooflijk. Rokende schoorstenen, opvliegende vogels, vuilnis dat op straat ligt, Arkham City ademt uit elke voeg en steen sfeer uit. Maar niet alleen de omgeving is prachtig. Ook Batman zelf is levensecht weergegeven. Je ziet hem hoe langer hoe meer vol wonden, scheuren en blauwe plekken rondlopen.

Als je aan Batman denkt dan denk je niet aan een onoverwinnelijke alien maar aan een supergetrainde elite-vechtspecialist met een zeer groot financieel vermogen. Het gevechtssysteem in Batman: Arkham City brengt dit perfect in beeld. Het systeem is niet veel veranderd sinds Arkham Aslyum maar het is wel geoptimaliseerd, speelt veel vlotter en hebben ze het gebruik van gadgets er naadloos in verwoven. Zoals we uit de vorige game gewoon zijn heb je slechts één knop om klappen uit te delen en door de richting aan te passen ga je dan ook in die richting slagen. Ben je iemands gezicht aan het bewerken zoals een volleerde Jeff Hoeyberghs en vallen ze jouw in de rug aan? Dan krijgt de aanvaller streepjes rond zijn hoofd, zo kan je met een andere knop een counterbeweging doen om die vijand even een extra tik te geven. Het klinkt misschien als iets normaal in de games van vandaag maar ik ben al veel games tegen gekomen waar zo’n systeem enorm repititief wordt na enkele minuten, laat staan na uren spelen. Doordat het spel een enorm aanbod heeft van bewegingen heeft krijg je hier echter de illusie dat elk gevecht anders is en er ook anders uitziet.

Een Batman zonder gadgets is als een kerk zonder schandaal. In Arkham City heb je dan ook een zeer uitgebreid gamma aan apparatuur ter beschikking. De Grapple Gun, Batarang, rookbommen en dergelijke zijn vrij standaard maar je krijgt gaandeweg ook andere toffe spullen ter beschikking. Zo heb je een soort van elektrische stun gun en ga je nog Freeze-bommen en nog andere toffe speeltjes verkrijgen. Deze zorgen ervoor dat je achteraf op vroeger onbereikbare plaatsen terecht kan komen en zo nog meer van Arkham City kan verkennen. Nu, speeltjes gebruiken om de omgeving te verkennen is leuk, maar een Batarang tegen een Joker-handlanger smijten is nog meer fun. Nieuw in deze game is dat je zonder problemen je gadgets kunt gebruiken in het heetst van de strijd. Je bevriest een moeilijke tegenstander met een Freeze-bom, je haalt een geweer uit de handen van je tegenstander met je Grapple Gun, je laat enkele anderen wat spastische bewegingen uitvoeren met je stun gun en ondertussen smijt je een Batarang tegen de tegenstander die wat verder staat. Al dit is mogelijk in vlotte en heel makkelijk te hanteren knoppencombinaties.

De Batman-villians zijn enkele van de meest gekende uit het DC-universum. Zelfs iemand die de comics nooit heeft gelezen zal The Joker, Catwoman, Mr. Freeze en The Riddler kennen. Gelukkig was Rocksteady, bij het creëren van deze game ook op de hoogte van allerlei minder gekende vijanden, zodat de hardcore Batman-fans nog meer op hun wenken worden gediend. Het wordt een ware fanfest bij momenten: Solomon Grundy, Clayface, Deadshot, Zsasz, The Mad Hatter… Je kan ze allemaal tegenkomen in dit spel en ik vernoem ze dan nog niet allemaal. Daar zit natuurlijk ook wel een kleine keerzijde aan, want ondanks het grote aanbod van slechteriken komen ze niet allemaal even lang voor. Sommigen zijn zelfs verstopt in zeer kleine subquests. En ook al vind ik het hoofdverhaal in Arkham City van topkwaliteit, zijn deze subquests dit niet allemaal.  Sommige zijn qua opbouw enorm goed, ik denk dan aan Deadshot’s “CSI“- en Zsasz’s “Psychiater via Telefoon“-momenten. Deze waren prachtig en laten zien dat je meer kan doen met het Batman-personage dan alleen maar actie. De climax viel wel tegen. Ofwel was ik gewoon steengoed in het spel, ofwel was het gewoon veel te makkelijk want ondanks hun reputatie versla je hen vrij snel en zelfs belachelijk simpel. Jammer want ik verwachtte overal een stevige uitdaging.

The Riddler is ook terug van de partij en je zal het geweten hebben. In Arkham Asylum bleef hij vooral op de achtergrond en kon je een honderdtal Riddler-vraagtekens terugvinden verspreid over het domein. In Arkham City is dat getal opgelopen tot zo’n 430 uitdagingen verspreid over het ganse domein. Stroop je mouwen dus maar op want sommige zijn echte breinbrekers. De makkelijkste vind je gewoon terug op een gebouw, bij anderen dien je gewoon op een knop te drukken maar bij de meerderheid ga je toch wel stevig moeten nadenken hoe je het gaat oplossen, het is vaak een combinatie van gadgets gebruiken, timing en zelfs combinatie van al je Batman-kennis. Nu The Riddler heeft alles wel heel goed verstopt, soms te goed en dan kan je hulp best gebruiken. Doorheen het verhaal kom je te weten dat Riddler handlangers heeft in al de verschillende bendes verspreid over Arkham City. Deze lichten groen op en zijn dus heel goed te herkennen. Kom je een bende tegen dan sla je ze allemaal naar de verdoemenis buiten onze groene vriend, deze laat je bij bewustzijn. Als iedereen verslagen is dan krijg je de optie om deze Riddler-handlanger te ondervragen, je grijpt hem vast en laat hem over de rand van een gebouw even hangen of knijpt zijn keel even dicht en zegt op zijn Batman’s “Speak if you don’t want to eat through a straw.” De handlanger lost wat informatie en er komen hints op je map terecht, zeer handig en het maakt het ondervragen niet alleen tof maar ook zeer nuttig.

Nu ik toch over Batman’s Bond zonder Naam-spreuken begonnen ben, de voice-acting in deze game is van een uitermate hoge kwaliteit zodat je het gevoel krijgt dat je een film aan het bekijken bent. Dit komt door het gebruik van de vaste stemacteurs van de Batman Animated Series. Kevin Conroy speelt de rol van Batman/Bruce Wayne en doet dit al jaren in allerlei tekenfilmseries. Mark Hamill gaf onlangs de mededeling dat Arkham City zijn laatste Joker-vertolking ging zijn, zeer spijtig want niemand doet hem zijn Joker-lach na. Voor de andere personages zijn ervaren stemacteurs gebruikt, zo speelt Nolan North niet alleen The Penguin in Arkham City maar heeft hij ook Nathan Drake vertolkt in de Uncharted-trilogie. En er wordt goed gebruik gemaakt van de stemacteurs want elke dialoog is interessant en vooral Batman heeft enorm veel verschillende spreuken tijdens het spel. Tijdens het spel belt The Joker je zelfs enkele keren op, wat tot hilarische conversaties leidt.

Als je het spel in de winkel koopt krijg je een extra papiertje erbij gestopt met een DLC-code voor Selina Kyle, beter gekend als Catwoman. Catwoman is een extra speelbaar personage met een eigen verhaallijn. Selina speelt enorm vlot en zeer vrouwelijk, ze heeft haar eigen gadgets ter beschikking zoals haar zweep en kraaienpoten. Riddler heeft ook aan haar gedacht en geeft haar zelfs haar eigen roze vraagtekens doorheen Arkham City. Het verhaal van Catwoman zit verweven in dat van Batman en speelt zich af in vier verschillende episodes. Deze zijn leuk want Catwoman krijgt haar eigen slechteriken om te verslagen, welke dat zijn hou ik als verrassing. Het spijtige is dat de vier episodes enorm kort zijn. Gelukkig kan je Batman ook omruilen in het gewone spel. Je moet het spel eerst volledig uitspelen en nadien kan je Catwoman gebruiken om de stad te verkennen, dit doe je door met Batman naar een paar slapende katten op een dak te gaan en achter Catwoman te vragen. Eens soort van tag-team dus, alleen spijtig dat de locatie van de slapende katten niet op jouw map komen te staan met het gevolg dat je na een tijdje terug op zoek moet gaan naar de juiste locatie om de zweep aan de haak te hangen en verder met de Dark Knight rond te trekken. In speciale collector editions en aanbiedingen kan je ook met Robin de stad verkennen, dit heb ik zelf nog niet gedaan maar wanneer het als DLC te koop is, zal ik geen moment twijfelen om het aan te schaffen.

Zoals je merkt zeg ik weinig over het verhaal van Batman: Arkham City en met een reden, een goede reden. Alles wat ik zou zeggen zou het verhaal verklappen en te veel van de fun wegnemen. Maar weet dat Paul Dini een pracht van een Batman-verhaal heeft neergeschreven en je er veel plezier aan zal beleven. Arkham City lost voor mij alle verwachtingen in en meer zelfs. Ok, sommige slechteriken hadden iets dieper uitgewerkt mogen zijn, maar in een spel waar ik nu al een volle week aan zit te spelen en nog steeds niet alles heb gedaan is dat slechts een kleine opmerking. Iedereen die Batman: Arkham Asylum heeft gespeeld zal dit spel ondertussen al in huis hebben gehaald, maar voor diegenen die de vorige game niet gespeeld hebben omdat ze twijfelden aan de degelijkheid van op comics gebaseerde videogames zeg ik het nogmaals : Batman: Arkham City is een van de beste games die ik in de laatste jaren heb gespeeld. Voilà, nu heb je geen reden meer om hem niet in huis te halen (tenzij je een PC-gamer bent want dan zal je nog even moeten wachten tot 18 november!). Voor PS3 en Xbox 360 is hij al sinds vorige week beschikbaar bij je lokale gameboer.

Comments

comments


Malkavian

 
avatar
The One & Only Malkavian