0
Posted 15/10/2011 by Wade Wilson in Comics
 
 

Review: Deadpool #44

Looks like she’s dressed for work.
Work? No way, it’s like nine-something at night!
So? It’s not like prisons are only open nine to five …

Deadpool bevindt zich in het goeie, oude England nadat hij wist te ontsnappen uit de psychiatrische afdeling van de Crossmore Maximum Security Prison. Nu loopt hij verdwaasd rond door de straten van Londen alsof hij één of andere Limey is, één of andere Brit met een stiff upper lip! Waarom hebben ze hem niet opgesloten waar hij hoort: in die geweldige en zonnige U.S. of A!  Dat is een vraag die zeer snel beantwoord wordt dankzij dokter Ella Whitby. Zij is namelijk de hoofdpsychiater in Crossmore en het toeval wil dat zij zo geobsedeerd is door onze Wade dat ze hem naar Crossmore heeft laten overplaatsen om hem te bestuderen. Uiteindelijk is het zij die hem hielp te ontsnappen uit Crossmore haar psychiatrische afdeling maar niet vooraleer ze haar liefde verklaarde aan onze held (Of is het anti-held? Is Deadpool eigenlijk geen villain?) en ze aan hem onthulde dat ook zij een moordenaar is, net als hem. Het is vanzelfsprekend dat Wade haar dumpt, want wie wil er nu omgaan met een gestoorde griet die op hem valt wanneer je terug naar die fantastische Verenigde Staten van Amerika kunt gaan voor hotdogs en verse appeltaart! Er is echter een klein vrouwmens die hier een stokje voor wist te steken: de koningin van Engeland! Nadat zij een gesprek had met Deadpool, wist ze hem er van te overtuigen dat Whitby zijn verantwoordelijkheid is.

Nu je deze intro gelezen hebt, weet je dat die domme koningin sowieso spijt gaat hebben dat ze Deadpool niet persoonlijk terug naar Amerika heeft gebracht. Deadpool heeft namelijk zo zijn eigen bloederige en veelal explosieve manier om zulke problemen zoals gevaarlijke moordende Engelse trienen op te lossen. Mits hij nu toch in Engeland zit, niets beters te doen heeft en er niet mee om weet te gaan dat Whitby gevoelens voor hem heeft haat hij haar zo hard dat hij het wel zal oplossen. Deadpool heeft namelijk een enorme hekel aan zichzelf, dus ook aan iedereen die iets voor hem voelt want zij moeten per definitie wel krankjorum zijn! (en zij zijn niet de enige!). Gewapend met de dikke blondine haar adres, trekken Wade en zijn interne dialoog met zichzelf eropuit om met haar af te rekenen. Wanneer ze haar appartement verlaat en Wade op zoek gaat naar bewijsmateriaal van haar moordlustige neigingen treft hij echter iets onverwachts aan: ze heeft zelfs zijn slordige en vuile aard gekopieerd! Om het geheel nog erger te maken heeft ze inderdaad stukken van lijken in haar koelkast liggen, stukken van Deadpool!

Schrijver Daniel Way (Ghost Rider, Wolverine: Origins) is intussen als sinds Secret Invasion bezig met zijn Deadpool-run en blijft het steeds houden bij korte verhaallijnen met telkens een onderliggend thema. Ditmaal blijkt, althans in mijn ogen, dit onderliggende thema Deadpool zijn haat jegens zichzelf te zijn. Dit is tevens precies zowat de enige reden voor het Whitby-personage, zij valt voor hem dus haat hij haar. Al mis ik wel de oude Deadpool met zijn Shatnergrapjes, blijf ik toch een fan van Way zijn Deadpoolavonturen en kijk uit naar de Evil Deadpool-verhaallijn die tegen het einde van deze issue begint en waar al enkele keren naar gehint wordt. Of Deadpool eindelijk zijn zelfhaat zal overwinnen en zal stoppen met zelfmoord te proberen plegen valt nog af te wachten. Toch mag Daniel Way meer van de oude Deadpool terugbrengen die niet zo klungelig was.

Way wordt bijgestaan door tekenaar Carlo Barberi (Deadpool: Suicide Kings, Superman/Batman Annual), een man die reeds ervaring heeft met het personage. Niet alleen heeft hij al Deadpool zelve getekend, hij heeft ook reeds de inspiratie voor het personage getekend: DC Comics haar Deathstroke! (En laten we de Deadpoolparodie uit de Superman/Batman Annual #1 niet vergeten!). Toch krijg je een vrij standaard Deadpool te zien. Wat op zich niet stoort en het geheel is best goed getekend. Zo voelt deze run die reeds 44 issues loopt echt aan als één run en dat is een enorme zeldzaamheid bij Marvel Comics! Deadpool is hier ook niet overdreven gespierd en heeft ook niet een zeer klein hoofd op een kleerkast van een borstkas. De actie kon echter misschien iets vloeiender en de nevenpersonages mochten best meer emoties tonen in hun gezicht.

Voor Deadpoolfans is dit zeker en vast een aangename comic om te lezen maar ga ik deze comic niet aanraden, jullie hebben hem toch al in huis! Het zijn de nieuwe lezers die nu gemakkelijk aan boord kunnen springen ook al is het geen befaamde Point One-issue. Way begint namelijk met een nieuwe verhaallijn en Deadpool is één van de comics die je toch makkelijk kan volgen wanneer je ook inspringt.

Comments

comments


Wade Wilson

 
avatar
www/popcul.be