8
Posted 04/10/2011 by Arno in Comics
 
 

Review: Batman – The Dark Knight #1

I am never afraid, and I never will be – Bruce Wayne

Alle DC-reeksen krijgen een nieuwe nummer één, maar in het geval van Batman – The Dark Knight is dit wel zeer ironisch. Deze reeks werd namelijk nog maar begin dit jaar door tekenaar/schrijver David Finch (Avengers Disassembled, Batman: The Return) opgestart en liep amper vijf issues, waardoor dit al de tweede Batman – The Dark Knight #1 is in nauwelijks één jaar. Maar goed, uiteindelijk verandert er niet al teveel aan de status quo van Batman of aan de tekenstijl van David Finch, dus kan deze comic gewoon worden beschouwd als de start van een nieuwe verhaallijn. Finch blijft tekenaar en co-plotter, maar de dialogen zullen vanaf nu wel geschreven worden door Paul Jenkins (Mythos, The Sentry).

In het begin van de issue volgen we Batman in zijn alter ego als Bruce Wayne doorheen een liefdadigheidsevenement. Een speech geven, vriendelijk handjes schudden, misschien een nieuwe kortstondige liefdesinteresse opscharrelen… Het hoort er allemaal bij wanneer je de grootste rijkeluiszoon en filantroop in Gotham City bent. Met het opstarten van het wereldwijde Batman, Inc. uitte Bruce zichzelf publiekelijk als de sponsor van Batman’s globale oorlog tegen de misdaad. Dankzij deze beslissing (waar ongetwijfeld een groter plan achter zit) wordt Bruce Wayne echter wel een doelwit voor diegenen die via hem tot de illustere Dark Knight willen komen. Zo wordt Bruce hier al snel aangeklampt door een Internal Affairs-agent die wel wat vraagjes heeft bij zijn sponsoring van een illegale vigilante. Veel tijd is er voorlopig niet om hierop verder te gaan, want Batman blijkt al snel nodig te zijn bij (alweer!) een prison break in Arkham Asylum. (Ja ik weet dat de game Arkham City volgende maand uitkomt, maar we kregen ook al een gelijkaardige situatie in de nieuwe Batman #1 eerder deze maand). We vangen hierbij al een glimps op van de nieuwe vrouwelijke superschurk White Rabbit, alsook van een heuse redesign voor Two-Face. Toch blijkt het hier gelukkig niet om een definitieve verandering te gaan, want de previews voor de komende issues doen uitschijnen dat Harvey Dent niet de enige zal zijn die in contact is gekomen met een groeihormoon dat wel zeer gelijkaardig lijkt te zijn aan die formule uit de game Arkham Asylum.

Ik het enigszins wel genoten van de voorgaande Batman: The Dark Knight-reeks van David Finch, en de artiest zet zijn grimmige, donkere maar tegelijk ook flashy tekenstijl netjes verder in deze issue. Dit deel biedt voornamelijk een set-up voor een grotere verhaallijn, waarvan vooral de politieke gevolgen voor Bruce Wayne mij aanspreken. Ik merk voorlopig nog niet al te veel op van Paul Jenkins zijn bijdrage, al sloeg de allerlaatste zin van Two-Face werkelijk op niet veel. Batman: The Dark Knight #1 is zeker geen slecht herbegin, maar haalt voorlopig nog niet het hoge niveau van de vrij gelijkaardige Batman #1. Terwijl de reeks voor de relaunch een eigen identiteit had als een terugkeer naar de meer grimmige, donkere Batman tussen al het grootschalige Batman, Inc.-geweld, vraag ik me toch af of Batman: The Dark Knight nu naast de twee andere solotitels Batman en Detective Comics misschien nu net niet een Batmantitel teveel zou kunnen zijn.

 

 

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.