2
Posted 01/10/2011 by Lav in Comics
 
 

Review: Blackhawks #1

Good thing I brought my Jack-Hammer.

Blackhawks #1 krijgt door velen het verwijt van DC’s adaptatie van G.I. Joe te zijn en het is inderdaad moeilijk om de vergelijking niet te maken. Schrijver Mike Costa (die overigens IDW’s G.I. JOE: Cobra heeft geschreven) kreeg de opdracht om aan Blackhawks, een van de vele team-books van deze relaunch, te werken. Het verschil aan deze team-up is dat het een geheime high-tech militaire operatie is, waar de leden (Kunoichi, The Irishman, Atilla, Lady Blackhawk en Wildman) elite-soldaten zijn die geen superkrachten hebben. Een formule die ondertussen niet zo nieuw in de oren zal klinken maar toch een eerlijke kans verdient.

Het verhaal gooit de lezer bij de start al midden in de actie en geeft korte introducties die voorlopig nog maar bitter weinig informatie bieden over de grote vragen. Verrassend is DC’s fictieve voorstelling van een agressievere Verenigde Naties waarvan we in Justice League International #1 al zagen dat ze steeds meer pro-actief worden. Toch is het nog steeds onduidelijk wie nu net de touwtjes in handen heeft en wat hun doel nu exact is buiten de bad guys pakken voordat ze zelf vermoord worden.
Een belangrijk element van het verhaal zijn de nanocites (kleine robotjes, de grootte van menselijke cellen die via het bloed door het menselijk lichaam stromen). Deze kunnen gebruikt worden als een wapen en ook normale mensen superkrachten geven. Ondanks het grote potentieel dat dit biedt wordt het zeer negatief en gevaarlijk aanschouwd door de Blackhawks operatie.
Het wordt pas interessant wanneer Kunoichi geïnfecteerd wordt met nanocites. Buiten het stereotype girl-power karakter weten we nog niet veel over haar maar word ik wel nieuwsgierig om te zien hoe zij en de rest op de situatie zullen reageren. Jammer genoeg is het voorlopig enkel Kunoichi die in de spotlight staat en zien we Lady Blackhawk, waar ik naar uitkeek om deze week te zien, enkel heel eventjes op de achtergrond.

Het grote probleem van het verhaal is echter ironisch. Ondanks het feit dat Blackhawks een supergeheime militaire groep is met allerhande hoge technologische middelen en zelfs een hoofdkwartier op een haast onbereikbare locatie lopen ze met een zeer herkenbaar groot logo rond en verschieten ze als het gefotografeerd wordt en op het internet geplaatst wordt. Het valt nog af te wachten om te zien of dit een grotere betekenis zal hebben in het verloop van het verhaal want momenteel is de logica nog ver te zoeken.

Op de tekeningen van Blackhawks #1 valt eigenlijk niets op aan te merken. De personages zien er ruwer uit dan de meeste superhelden comics, wat ook logisch lijkt aangezien het hier om menselijke soldaten gaat. Graham Nolan neemt echter geen risico’s waardoor de comic er nooit met kop en schouders boven de rest uitspringt maar wel vlotjes leest.

Uiteindelijk is Blackhawks #1 geen slecht verhaal maar ook niet memorabel. Indien het thema u aanspreekt zou ik deze zeker een kans geven maar anders mis je niets met deze issue aan u voorbij te laten gaan. Hopelijk zien we in de tweede issue al iets meer van Lady Blackhawk.

 

Comments

comments


Lav

 
avatar