6
Posted 30/09/2011 by Arno in Comics
 
 

Review: Aquaman #1

How’s it feel to be nobody’s favorite super-hero?

Arme, arme Aquaman. Hij is één van DC’s Big Seven, één van de machtigste superhelden en een natuurlijke leider. Hij is koning geweest van Atlantis en de zeven zeeën  (en dus van 3/4 van onze planeet) en was tevens één van de allereerste superhelden die ooit trouwde en een gezin stichtte. Tragedie ontbreekt ook niet uit z’n leven want vanwege zijn half menselijke/half-Atlanteaanse afkomst werd hij als pasgeborene verstoten door zijn onderzeese soortgenoten. Ook werd ooit zijn eigen pasgeboren zoon gedood door één van zijn grootste vijanden, iets wat voordien nooit in de oh zo veilige superheldencomic leek te gebeuren. Toch, lijken de meesten mensen maar één ding van hem te onthouden: Aquaman praat met vissen. Hierdoor is hij, vooral vanaf zijn niet al te respectvolle incarnatie uit de Super Friends-cartoons uit de jaren ’70 (een soort kindvriendelijke versie van de Justice League), steeds het mikpunt geweest van spot en heel wat parodieën. Hij mag dan niet de eerste onderzeese superheld zijn (die eer behoort toe aan prins Namor bij Marvel), maar hij is veruit wel de bekendste. En ja, Aquaman is cool. Zeer cool zelfs, en Geoff Johns en Ivan Reis (het team achter Green Lantern en Blackest Night) denken er in deze Aquaman #1 exact hetzelfde over.

Aquaman en zijn vrouw Mera speelden een zeer grote rol in Brightest Day, een serie die zich nog steeds lijkt te hebben afgespeeld in het nieuwe DCnU. Ik blijf erbij dat, mocht DC geen relaunch bekokstoofd hebben, Geoff Johns zijn volgende Rebirth-serie, waarmee hij eerder al Green Lantern en The Flash een prominentere plaats in het DC-universum gaf, Aquaman: Rebirth was geweest. Maar, nu krijgen we deze Aquaman #1, die evenzeer Arthur Curry als een waardige, prominente superheld in DC’s pantheon portretteert.

We worden voorgesteld tot enkele gevaarlijke wezens uit de Trench, één van de diepste en donkerste stukken in de oceaan. Maar het conflict tussen deze kannibalistische wezens en Aquaman zal nog even moeten wachten, want schrijver Geoff Johns laat doorheen deze eerste issue het hoofdpersonage zelf reageren op alle vooroordelen die de lezers, alsook de inwoners van het DCnU, over hem hebben. Zo is er een werkelijk hilarische scène in een visrestaurant, waar Aquaman zeer casual binnenstapt om iets te eten (fish ‘n chips is gewoon lekker, ook voor onderzeese superhelden!). De boel staat meteen op stelten met bevooroordeelde mensen die vanalle vragen beginnen te stellen aan de voormalige koning van de zeven zeeën. Ja, ook over zijn “praten met vissen”, waar uiteindelijk weinig van aan blijkt te zijn.

Ha!

Of Aquaman’s voormalige koningschap nog behouden blijft in het nieuwe DCnU valt echter nog af te wachten, want in een teder moment met Mera kiest hij duidelijk om de mensheid te blijven beschermen zoals zijn vader, de vuurtorenwachter Tom Curry, het gewild had. Hierdoor lijkt hij verder weg te drijven (pardon the pun) van zijn lot als koning van Atlantis en leider van deze eeuwenoude beschaving en haar volk…

Deze Aquaman #1 is een ideaal instappunt voor nieuwe en oude lezers allom. Zowel Johns als tekenaar Ivan Reis leveren fenomenaal werk. Ik neem aan dat doorheen de eerste verhaallijn de Johns-update van Aquaman’s oorsprong uit de Silver Age min of meer duidelijk zal worden. Maar desalniettemin levert deze comic een definitieve statement af over één van de minst serieus genomen superhelden. Aquaman is ronduit cool en, na het lezen van deze comic, is het moeilijk om hier anders over te denken. Een dikke, vette aanrader!

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.