1
Posted 22/09/2011 by Alterrock in Comics
 
 

Review: X-Men #16

This is exactly why I either destroyed, mind-wiped or killed all of my exes. They’re nothing but trouble.

Sinds september 2010 hebben de X-men een extra ongoing-reeks, simpelweg getiteld: X-Men. In deze serie hebben de X-Men het al moeten opnemen tegen vampieren en de Evolutionaries. In X-Men #16 beginnen we aan een nieuw verhaal getiteld: Betrayal in the Bermuda Triangle. Het verhaal is geschreven door Victor Gischler (Deadpool, Death of Dracula). Tevens mogen we genieten van de art van Jorge Molina (Avengers: The Initiative, Captain America: Man out of time).

We beginnen het verhaal zoals de titel al doet vermoeden: in de Bermuda driehoek. We zien daar niet onze favoriete heldenteam maar wel de leden van de Future Foundation. Spider-Man speelt er leraar voor de kinderen als er een vreemde boei tevoorschijn komt met een nog vreemdere boodschap.
Dit blijkt een boodschap te zijn van Lee Forrester. Forrester is geen onbekende voor Cyclops en Magneto. Ze is namelijk de ex van beide heren. De Future Foundation (zonder Spidey want die moet blijkbaar op de kinderen letten) rept zich dan ook naar de X-men om hen de boodschap door te geven. Lee zit gevangen in een andere dimensie en vraagt om hulp. Uiteraard haasten onze helden (samen met de Future Foundation) zich naar de Bermuda driehoek om naar de andere dimensie te reizen. Daar ontdekken ze een heel andere wereld met dinosaurussen, vreemde inwoners en een oude bekende…..

Dit is een zeer sterk eerste deel van de verhaallijn. De inbreng van de Future Foundation is zeker geen toeval. Marvel wilt duidelijk deze heldenformatie wat extra in de verf zetten. Zo was de Future Foundation ook al te zien in X-23 #14. De interactie tussen de X-Men en Future Foundation is echter fantastisch en een lust om te lezen. Victor Gischler heeft deze comic volgestoken met grapjes en af en toe een cheesy one-liner. Ik kan er inkomen dat sommige mensen het iets te veel van het goede zullen vinden maar voor mij persoonlijk was het zeer aangenaam om te lezen.
De teams lijken wel een beetje op elkaar qua karakter en daar worden dan ook voortdurend zinspelingen naar gemaakt. Zo geeft Wolverine een sneer naar The Thing omdat ze nu samenwerken met Doctor Doom. The Thing wijst Wolverine er dan fijntjes op dat Magneto nu bij de X-Men aan tafel zit. Dit is slechts één van de voorbeelden.

De art is echt verfrissend. Cyclops ziet er eindelijk uit als een echte leider. Molina weet hem echt neer te zetten als een stoere superheld. Dit doet hij trouwens ook met de andere karakters. Molina heeft duidelijk Wolverine en Magneto goed onder de knie.
De tekenstijl is kleurig en luchtig wat dus ideaal past bij de schrijfstijl van Gischler. Het verhaal is zeer speels en vrolijk geschreven. Bij het lezen van dit verhaal heb je niet meteen het gevoel dat de wereld zal vergaan of onze helden in groot gevaar zijn. Het leest meer als een heldenverhaal waarin de helden “eventjes” iemand uit de nood gaan helpen.

Het is zeker een aan te raden titel om even uit die soms donkere verhalen te stappen en een luchtiger verhaal te lezen. Hou je echter niet van cheesy one-liners en grapjes dan kan je deze comic beter links laten liggen…

Comments

comments


Alterrock

 
avatar
Een comicreader since 2010 en nu al gepassioneerd.