2
Posted 21/09/2011 by Arno in Columns
 
 

Crisis in het DC-universum! deel 3 – Infinite Crisis


Welkom bij het derde deel van Crisis in het DC-universum!, waarin we in het licht van de huidige DC-relaunch alle voorgaande relaunches/reboots/stroomlijningen van het DC-universum onder de loep nemen. In Crisis on Infinite Earths (1985) werd het DC-multiversum omgetoverd tot één enkel universum, met alle gevolgen vandien. Zero Hour (1994) en het concept Hypertime (1999) trachtten de kinkjes in de kabel weg te werken, maar het mocht niet baten: voor velen werd het DC-universum er alleen maar ingewikkelder op. Ongeveer tien jaar na Zero Hour en ter ere van het twintigjarig bestaan van Crisis on Infinite Earths, kwamen schrijver Geoff Johns (Green Lantern: Rebirth, JSA) en tekenaar Phil Jimenez (Wonder Woman, New X-Men) op de proppen met een nieuwe manier om de continuïteit van DC te stroomlijnen.

Infinite Crisis werd uitgebracht in 2005-2006 als de enige ware sequel op Crisis on Infinite Earths. De zevendelige kernreeks werd alvorens ingeleid door vier aparte miniseries en kende uiteraard ook weer vele tie-ins doorheen DC’s lopende reeksen. Vooraleer we aan onze bespreking van dit mega-event beginnen, krijgen jullie echter eerst nog een stand van zaken in het DC-universum circa 2004-05.

DC in 2004-2005: Rebirths, Silver Age-nostalgie en Identity Crisis

Aan het begin van het nieuwe millennium leek het alsof de superhelden van DC meer en meer uit de duisternis van de jaren ’80 en ’90 begonnen te komen. De grote zeven (Superman, Batman, Wonder Woman, Flash, Green Lantern, Aquaman en Martian Manhunter) werden eindelijk terug samengebracht in een nieuwe JLA en een hernieuwde kijk op de Justice Society zorgde voor een mengeling van oude en nieuwe leden. Vele verhalen kenden een flinke dosis Silver Age-nostalgie (de Pre-Crisis periode uit de jaren ’50-60 wanneer zowat de meest iconische versies van bijna alle DC-personages hun debuut maakten). Traditionele superheldenverhalen waarin de helden zich terug als ware helden konden gedragen of waarin fantasierijke sciencefictionconcepten centraal stonden (iets wat in de donkere jaren ’80-’90 haast taboe bleek te zijn of als te campy werd beschouwd) mochten nu terug wel. Superman kreeg zo bijvoorbeeld naast zijn wonderlijke Fortress of Solitude, ook zijn hond Krypto terug. In 2004 verscheen dan eindelijk, na een hoop valse stand-ins doorheen de jaren ’90, ook de enige echte Supergirl (Kara Zor-El) ten tonele. DC’s nieuwe schrijver Geoff Johns bereikte eeuwige roem toen hij in Green Lantern: Rebirth de gevallen Hal Jordan in zijn iconische Green Lantern-rol herstelde, het Green Lantern Corps terugbracht en tegelijk het domste concept uit de verhalen vanuit de jaren ’60 (de ring is nutteloos tegen de kleur geel) meesterlijk samenvoegde met de meest controversiële verhaallijn uit de jaren ’90 (de transformatie van een corrupte Hal Jordan naar Parallax).

Ralph en Sue Dibny, samen ooit één van de sterkste koppels uit de Silver Age

Maar de invloed van de duisternis uit de jaren ’80 en ’90 was echter nog niet helemaal verdwenen. In de controversiële miniserie Identity Crisis uit 2004 keerde schrijver Brad Meltzer ook terug naar een Justice League-verhaal van voor de Crisis on Infinite Earths, maar liet hij ons dingen zien die toen tussen de panels moeten zijn gebeurd. (voor de geïnteresseerden: het oorspronkelijke en veel bravere verhaal vond plaats in Justice League of America volume 1 #166-168 uit 1979). In Identity Crisis werd ondermeer Sue Dibny, de vrouw van Ralph Dibny, alias de Elongated Man, op brutale wijze vermoord. Later kwam aan het licht dat Sue in het verleden aan boord van de Justice League Satellite ook nog eens brutaal werd verkracht door de superschurk Dr. Light! Een klein deel van de League liet hierna de tovenares Zatanna een magische mindwipe (in feite een kleinschalige lobotomie) uitvoeren, niet alleen op Dr. Light, maar in kleinere mate ook op Batman, die zeer toevallig deze ethisch zeer moeilijke beslissing van zijn teamleden ontdekte en enorm hard afkeurde.

Identity Crisis mag, ondanks haar titel, geen ware traditionele Crisis geweest zijn, maar de gevolgen voor het DC-universum waren groot. De Justice League dreigde uiteen te vallen en vooral Batman begon zijn vertrouwen in de superheldengemeenschap te verliezen. De aftelling naar Infinite Crisis was officieel begonnen…

De aftelling naar Infinite Crisis

Ted Kord, alias de Blue Beetle, was nooit één van DC’s grootste of bekendste superhelden. Toch stootte enkel hij in de one-shot Countdown to Infinite Crisis op een complot van de clandestiene organisatie Checkmate, geleid door zijn vroegere werkgever in de Justice League International: Maxwell Lord. De Blue Beetle ontdekte dat Checkmate onder Lord zowat alle geheimen over de superheldengemeenschap in haar bezit had en een plan uitbroedde om ze met deze informatie van de kaart te vegen. Wanneer Kord hieraan weigerde mee te werken, schoot Lord hem een kogel los door het hoofd. In de verhaallijn Sacrifice, gebruikte Lord zijn telepathische krachten om een mentale controle uit te oefenen over Superman. De gemanipuleerde man van staal richtte hierna een enorme vernieling aan, vermoordde haast Batman en raakte in een epische clash verwikkeld met Wonder Woman. Toen de Amazone haar magische lasso gebruikte om Maxwell Lord te dwingen zijn controle over Superman te staken, antwoordde hij dat dit enkel mogelijk zou zijn door hem te doden. Wonder Woman brak hierna zonder pardon Maxwell Lord zijn nek.

Deze gebeurtenissen waren slechts een deel van een veel groter plan, dat mondjesmaat in de vier inloopseries aan de lezer werd gevoerd. In The OMAC Project zien we een wantrouwige Batman de spionagesatelliet Brother Eye bouwen om de superheldengemeenschap beter in het oog te kunnen houden. De A.I.-satelliet keert zich echter tegen zijn meester (duh!) en neemt eveneens de controle over een heel leger OMACs (menselijke sleeper agents dewelke kunnen worden ingeschakeld als robotachtige voetsoldaten voor Checkmate). Brother Eye zendt overigens Wonder Woman’s executie van Maxwell Lord uit over de hele wereld, waardoor het algemene vertrouwen van de mensheid in de superheldengemeenschap wel op een zeer laag pitje komt te staan.

In Rann-Thanagar War wordt duidelijk dat enkele planeten in het universum werden verschoven. Er barst een intergalactische oorlog los tussen de naar elkaar toe geschoven planeten Rann (thuisbasis van Adam Strange) en Thanagar (thuisplaneet van Hawkman en Hawkgirl). Oa, de planeet van de Guardians en hun Green Lantern Corps, is overigens ook niet langer het centrum van het universum. In Day of Vengeance wordt de goddelijke Spectre, voorlopig zonder een menselijke gastheer, gemanipuleerd om alle magische krachten in het DC-universum ongedaan te maken. Zo vermoordt hij ondermeer de tovenaar Shazam, dewelke Captain Marvel en Black Adam hun krachten schonk. En in Villains United zien we ten slotte Lex Luthor een nieuw geheim vennootschap uitbouwen, bestaande uit enkele van de grootste schurken uit het DC-universum. Vreemd, vermits Lex Luthor, nadat hij zijn positie als president van de Verenigde Staten verloor in Superman/Batman: Public Enemies (2003) als een gebroken man onder geheimzinnige omstandigheden onderdook.

Achter al deze gebeurtenissen zat echter de onzichtbare hand van een geheimzinnige schurk, wiens naam voor de lezers van Crisis on Infinite Earths wel zeer bekend in de oren zal klinken…

Infinite Crisis breekt aan

Earth-2 Superman, Alexander Luthor, Superboy Prime en Earth-2 Lois Lane

De JLA Watchtower op de maan werd vernietigd, het team viel uit elkaar en de grote drie (Superman, Batman en Wonder Woman) vertrouwen elkaar niet meer. Superman wordt ervan beschuldigd teveel met de mensheid te sympathiseren, waardoor hij zijn plaats als leider van alle superhelden verwaarloost. Batman is dan weer een te grimmige en wantrouwige eenzaat en Wonder Woman moet niet op vergiffenis rekenen voor haar executie van Maxwell Lord. Ondertussen gaat de wereld naar de haaien en wordt Luthor’s Secret Society steeds machtiger.

We komen daarna te weten dat Alexander Luthor van Earth-3, Superboy Prime, en de verouderde Superman en Lois Lane van Earth-2, dewelke na Crisis on Infinite Earths naar een paradijselijke dimensie werden gestuurd, er stilaan genoeg van hebben. Zij hebben immers vanuit hun dimensie de afgelopen voornamelijk donkere gebeurtenissen uit de afgelopen 20 jaar aan DC-verhalen zien afspelen. Ze komen tot de conclusie dat ze in de eerste Crisis misschien een vergissing hebben gemaakt: ze hebben namelijk met het voormalige Earth-1 te behouden de verkeerde aarde gered. Indien Earth-2 bijvoorbeeld had blijven bestaan, waarin de tijden simpeler waren, zouden misschien gebeurtenissen zoals de dood van Superman, de verlamming van Batgirl, de corruptie van Hal Jordan of Aquaman die er een tijdje bij liep zoals een piraat, nooit voorgevallen zijn.

De haast goddelijk geworden Alexander Luthor construeert een gigantische machine uit de restanten van het lichaam van de Anti-Monitor en brengt het multiversum terug. Het wordt stilaan duidelijk dat Alexander de mystery villain was die zichzelf ondermeer als de Lex Luthor van de Secret Society vermomde, de controle van Brother Eye overnam en de eveneens supersterke Superboy Prime de planeten in het DC-universum liet verzetten. Het terugbrengen van Earth-2 krijgt echter niet meer de prioriteit en met het terugbrengen van het multiversum gooit hij verschillende parallelle wereldbollen bij elkaar in een poging om de “perfecte aarde” te vinden.

Een overzicht van de talrijke gebeurtenissen in Infinite Crisis

Infinite Crisis is hiermee een rechtstreeks vervolg op Crisis on Infinite Earths, en vele scènes uit deze zevendelige miniserie worden dan ook zeer mooi gespiegeld aan bepaalde stukken uit haar voorganger. De tekeningen van Phil Jimenez zijn overigens ook enorm complementair met deze van zijn voorganger en idool George Pérez (dewelke trouwens hierin ook enkele scènes tekende).

Hoewel Crisis on Infinite Earths vrij ingewikkeld leesvoer was voor de beginnende lezer, werd deze Infinite Crisis ondanks haar gelijkaardig ingewikkelde onderwerp, toch veel toegankelijker geschreven. Er mogen dan ook wel weer vele referenties en kleine nuances inzitten voor de hardcore DC-fan, schrijver Geoff Johns plaatst toch de spotlight voornamelijk op DC’s heilige drievuldigheid van Superman, Batman en Wonder Woman. Doorheen alle kosmische actiescènes en plaatjes met honderden personages, wordt er in Infinite Crisis toch voornamelijk een zeer mooi onderliggend menselijk verhaal verteld rond DC’s Trinity, hun onderlinge relatie en positie in de superheldengemeenschap.

De “hell yeah“-momenten in deze reeks zijn er ook alweer teveel om op te noemen: de confrontatie tussen Batman en de Superman van Earth-2, het grote gevecht tegen de schurken in Metropolis, het debuut van de nieuwe Blue Beetle, de kleine maar niet onbelangrijke rol van de Joker, Batman’s enorme trots over zijn voormalige partner Nightwing en hun gevecht tegen Deathstroke, Wonder Woman’s ontmoeting met haar oudere versie van Earth-2 en (mijn persoonlijke favoriet) Superman (Kal-El) en Earth-2 Superman (Kal-L) die Superboy Prime dwars doorheen een rode zon vliegen om zijn krachten af te nemen en hierna worden opgevangen door de Green Lantern/levende planeet Mogo.

Superboy Prime tegen een heel eskader Green Lanterns

Uiteraard blijft het hier een Crisis-event, en dat zorgt ervoor dat het verhaal een enorm metafysisch karakter heeft. Hoewel we er zeker geen problemen mee hebben dat het geheel leest als een enorme kritiek op de donkere superhelden uit de jaren ’80 en ’90 en een duidelijke overgang biedt naar modernere versie van de lichtere en simpelere Silver Age, komt het toch bij momenten wel storend over wanneer personages doodleuk te midden van alle actie eventjes de veranderingen in de geschiedenis van enkele superhelden beginnen te vertellen (looking at you, Alexander Luthor!).

Ook het uiteindelijke lot van bepaalde personages had misschien respectvoller kunnen worden afgehandeld. Alexander Luthor verandert van een messiasfiguur in de eerste Crisis tot één van de gevaarlijkste schurken die het DC-universum ooit gekend heeft (al is de stelling wel leuk dat “eender waar ook in het multiversum, wanneer een Luthor en een Superman naast elkaar staan, zullen ze altijd als vijanden worden uitgespeeld”). Superboy Prime verandert in deze serie in zijn bekende rol als zeurende fanboy met haast de krachten van een god. Dat de Lois Lane van Earth-2 van ouderdom sterft in de armen van haar geliefde, was een zeer mooi en teder moment, maar de Earth-2 Superman (tenslotte de allereerste superheld ooit!) verdiende toch wel een meer heroïsche dood dan gewoonweg brutaal tot moes te worden geslagen door Superboy Prime.

Maar, deze kleine puntjes van kritiek terzijde, is Infinite Crisis zeker en vast de moeite waard. Het is één van DC’s meest epische verhalen ooit en een zeer waardige opvolger voor Crisis on Infinite Earths. Het werd een gigantisch verkoopsucces en is dankzij de focus op voornamelijk Superman, Batman en Wonder Woman misschien zelfs de meest toegankelijke van alle Crisis-verhalen.

New Earth en de gevreesde “Superboy Prime punch”

Superboy Prime doet de ene retcon na de andere!

Nadat Connor Kent, alias Superboy (de kloon van Superman en Lex Luthor) zich heroïsch opofferde om de machine van Alexander Luthor te vernietigen, leken alle verschillende wereldbollen zich samen te voegen tot één aarde: het toepasselijk genaamde New Earth. In deze nieuwe continuïteit was Wonder Woman bijvoorbeeld terug één van de eerste leden van de Justice League, liep een jonge Clark Kent alweer een tijdje rond als Superboy (belangrijk voor het Legion of Super-Heroes, weet je nog?) en werd Joe Chill, de moordenaar van Batman’s ouders, gearresteerd op de avond van de moord zelf (gelijkaardig aan de film Batman Begins). Het verhaal Son of the Demon (1987) werd schijnbaar ook min of meer terug in de continuïteit gebracht, want als spoedig verscheen Batman zijn zoon Damian in de maandelijkse serie! Power Girl kwam ten slotte eindelijk te weten dat ze al die tijd toch de nicht was van de Earth-2 Superman, en werd nu schijnbaar zowat de enige overlevende van deze parallelle wereld.

De vroege geschiedenis van de meeste superhelden werd hiermee eigenlijk grotendeels teruggebracht op deze vanuit de Silver Age, mits enkele kleine updates voor een moderner publiek (nieuwe oorsprongsverhalen waren ondermeer Superman: Secret Origin en Green Lantern: Secret Origin, beiden door Geoff Johns). Maar voor de talrijke continuïteitsfoutjes uit het verleden vond men ook nog een uitleg in Superboy Prime. Om te ontsnappen vanuit zijn paradijselijke dimensie moest hij namelijk met zijn vuisten de realiteitsmuur doorbreken dewelke zijn dimensie scheidde van het DC-universum. Hierdoor ontstonden er zogeheten “realiteitsgolven” die verantwoordelijk waren voor de kleine “foutjes” in het verleden van bepaalde superhelden (bijvoorbeeld de verschillende tegenstrijdige oorsprongsverhalen van Donna Troy en Hawkman). Eén van deze Superboy Prime punches bracht Jason Todd terug tot leven, Batman’s tweede Robin dewelke in A Death in the Family (1988) werd vermoord door de Joker. Hierdoor dook hij opnieuw op in het DC-universum als de Red Hood.

Het was misschien maar een povere uitleg voor DC’s fouten uit het verleden, maar men had nu tenminste toch terug een aangepaste aarde met een redelijk consistente geschiedenis waarop men nieuwe verhalen kon uitbouwen.

Eén jaar later en DC’s eerste “New 52”

De Trinity buigt zich over wie tot de nieuwe Justice League mag behoren

Na Infinite Crisis sprongen alle DC-reeksen één jaar verder in de tijd in het One Year Later-event. Vele helden en schurken werden terug op een meer iconische manier afgebeeld. Lex Luthor was bijvoorbeeld terug een lugubere zakenman/wetenschapper, die de schuld van zijn criminele daden als president zeer handig in de schoenen van zijn dubbelganger Alexander Luthor schoof. Zowel Superman, Batman als Wonder Woman namen na Infinite Crisis een jaartje pauze, maar keerden in One Year Later volledig opgeladen terug (letterlijk in het geval van Superman!). Vooral Batman speelde hierbij veel van zijn grimmige zelf uit de jaren ’80 en ’90 kwijt. De mantel van The Flash werd doorgegeven aan Bart Allen, voormalige Impulse/Kid Flash, nadat tijdens Infinite Crisis Wally West alweer verloren raakte in de tijdsstroom (hij keerde samen met zijn vrouw en kinderen echter wel terug na de schijnbare dood van Bart). De Justice League werd terug heropgestart en Green Arrow werd in zijn geheime identiteit zelfs burgemeester van Star City! Kortom, het DC-universum leek al bij al een zeer gelukkige tijd tegemoet te gaan.

De eerste week van 52

De gebeurtenissen van het afgelopen jaar werden dan uiteindelijk verteld in de wekelijkse serie 52, waarin de spotlight werd geplaatst op enkele minder bekende personages zoals Booster Gold, The Question en Black Adam. Maar de titel van de reeks sloeg niet enkel op het aantal weken in een jaar, maar op het grote geheim van de reeks: het multiversum bestond nog!

DC’s nieuwe multiversum bestond ditmaal niet meer uit oneindig veel parallelle werelden, maar bevatte er welgeteld 52. De New Earth waarop de meeste verhalen zich afspelen was hierin Earth-0, de planeet waarop het ganse multiversum berustte. Met andere woorden: mocht deze aarde ooit vernietigd worden, steekt hierna het ganse multiversum in elkaar.

Met haar 52 parallelle werelden had DC een veel overzichtelijker multiversum waarin men eveneens vele Elseworlds-verhalen kwijt kon. Superman: Earth One vond bijvoorbeeld plaats op, jawel, Earth-1, Kingdom Come op Earth-22, Batman Beyond op Earth-12 en de Batmanverhalen van Frank Miller (The Dark Knight Returns, The Dark Knight Strikes Again en All-Star Batman & Robin) op Earth-31. Ook was er een herwerkte versie van de oorspronkelijke Earth-2, met bijvoorbeeld Helena Wayne (dochter van Batman en Catwoman) als de Huntress. In 1998 had DC ook al Jim Lee‘s uitgeverij Wildstorm overgekocht (de thuisbasis voor de WildCATS en The Authority). Zij kregen allen eindelijk een plekje op Earth-50.

Dit nieuwe multiversum opende alweer heel wat nieuwe verhaalmogelijkheden en vond ik persoonlijk één van de betere ideeën die DC in de afgelopen jaren heeft gehad. Maar, al spoedig zou het hele zaakje echter alweer in gevaar komen te staan. Volgende week: het sluitstuk van de Crisis-trilogie uit 2008, het toepasselijk getitelde Final Crisis!

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.