1
Posted 11/09/2011 by Timaeus in Comics
 
 

Review: Morning Glories #12

De term mindfuck is zo moeilijk om te omschrijven aan iemand anders. Urban Dictionary geeft wel een goede beschrijving, maar uiteindelijk blijft het toch iets dat je zelf moet ervaren en niet iets dat je begrijpt door een lange, uitgebreide (lees: saaie) uitleg. Toch is er een simpele oplossing voor dit probleem: Morning Glories lezen!

Na zes maanden waar de verschillende hoofdpersonages onder de loep werden genomen, keert het boek eindelijk terug naar de gebeurtenissen in de school. We ontmoeten meteen een nieuw personage: Miss Hodge, studiebegeleidster en het eerste niet angstaanjagende personeelslid van Morning Glory Academy. Vanaf pagina één echter toont schrijver Nick Spencer (Action Comics) dat alles wat we denken te weten over de school, we meteen door het raam mogen gooien door plottwists te doen die nog vreemder lijken dan deze van de serie Lost. Voor Hodge de school kan binnengaan, moet ze eerst zich ondergronds begeven, een pak aantrekken dat haar tegen god weet wat moet beschermen en daarna door een fel wit portaal stappen om aan te komen in de school. We volgen haar meteen op haar tocht door de school langs de verschillende personeelsleden. We zien ondermeer dat ze heel geliefd is door alle leerlingen, ze de sadistische verpleegster veracht die  te midden van een overvloed aan lijkzakken haar ding doet, maar ze blijkbaar ook de zus is van Miss Darabont. Diezelfde Darabont is ook mishandeld door de mysterieuze Headmaster omdat ze ‘hem niet tevreden maakt’. Alsof dat nog niet genoeg verwarring zaait, zien we ook dat ze dossiers heeft over elke leerling en diens diepste geheimen, maar deze documenten bij nadere inspectie maagdelijk wit zijn. Deze rollercoaster van een comic eindigt echter met Casey en Hodge in de kelder waar Casey’s ouders hingen, besluiten om de school af te branden.

Ik weet dat we slechts twaalf uitgaves ver zijn in een verhaal waarvan Spencer zegt dat hij er om en bij de honderd zou willen uitbrengen, maar voorlopig heb ik geen enkel idee wat er aan de hand is of waar deze comic naartoe gaat. Ik heb daarnet al Lost aangehaald, maar die serie zinkt in het niets bij de waanzin en mysteries die Morning Glories mijn richting uitgooit. Het grootste probleem echter is dat dit mij zo intrigeert. Spencer weet op een vakkundige wijze telkens een antwoord van een nieuwe vraag te voorzien en draait zoals een defecte GPS constant kanten uit die je niet verwacht, maar je telkens aangenaam verrassen.

Van zijn partner in crime Joe Eisma (Existance 2.0) mag je het gebruikelijke verwachten. Mooi artwork dat de expressies perfect weergeeft, maar ook een soort onschuldige, idyllische toon weergeeft die inhoudelijk volledig wordt gecountered. Zowel schrijver als tekenaar lijken perfect op elkaar ingespeeld en dat belooft voor de volgende delen.

Dit boek is en blijft een van de maandelijkse hoogtepunten van mijn comicstapel. Nick Spencer en Joe Eisma houden voorlopig het niveau hoog en scheppen enorme verwachtingen voor wat volgt. Deze Morning Glories# 12 verslind je misschien wel enorm snel, toch stelt het de juiste vragen om je zelfs dagen na je leesbeurt toch te laten nadenken over hoe de vork nu precies in de steel zit. Ik zit alvast te wachten op volgende maand en nummer dertien.

Comments

comments


Timaeus

 
avatar