5
Posted 10/09/2011 by Lav in Comics
 
 

Review: Swamp Thing #1

Everyone thinks of vegetative life as calm and gentle. Peaceful. But the truth is the opposite.

Swamp Thing is oorspronkelijk van DC maar had vanwege zijn donkere ondertoon snel zijn weg naar Vertigo gevonden. Tot voor kort werd hij terug in DC geïntroduceerd met Brightest Day, maar niet iedereen was overtuigd of dit moerasbeest wel in het DC-Universum terug zou passen. Tot mijn groot genoegen veegt Scott Snyder‘s Swamp Thing #1 alle twijfel van tafel. Snyder plant in de deze issue de eerste zaadjes die tot een veelbelovende verhaallijn leiden.

Op het eerste zicht lijkt Swamp Thing #1 niet over Swamp Thing te gaan maar wordt Alec Holland op de voorgrond gezet. Toch mag dit niemand afschrikken want Snyder brengt het potentieel van dit personage naar boven. Het verhaal start al meteen met een morbide kantje wanneer er over heel het land dieren spontaan het leven laten. Snyder maakt gebruik van Alec’s jeugdherrinneringen die in deze nieuwe context geplaatst worden waardoor de toon van heel het verhaal van in begin al duidelijk voelbaar wordt.
Alec Holland is een man geplaagd door zijn verleden als Swamp Thing. Tijdens een gesprek met niemand minder dan Superman wordt, met veel aandacht voor detail, Alec’s kijk op de wereld duidelijk gemaakt die verrassend uit de hoek komt. Snyder brengt zo ideeën naar boven waar je zelf niet aan zou denken, zeker niet als je in een stad woont en de natuur vaak geromantiseerd wordt. Alec wordt geportretteerd als een overlevende van een trauma die terug in een wereld komt die hij heeft gekend maar toch opnieuw zijn weg moet zoeken. Geteisterd door herinneringen als Swamp Thing is het voor hem al snel duidelijk dat hij nooit meer dezelfde persoon zal kunnen zijn als voor zijn ongeval en kunnen we ook niet zeker zijn welke gedachten van hemzelf is en wat er nu nog van zijn vorig leven in zijn hoofd rond spookt.
Maar, zoals je van Scott Snyder zou verwachten, biedt het verhaal meer dan sterke dialogen en contemplatieve gedachten. Naast het vreemde fenomeen in het begin van de comic, wordt er in Arizona een enge ontdekking gedaan die je in volle spanning laat afwachten hoe het verhaal verder verloopt.

Veel oog voor detail zit ook Yanick Paquette‘s aandeel van de comic. Hij benadrukt in in zijn tekeningen dat de wereld rondom Alec niet alleen prachtig kan zijn maar ook overweldigend en gevaarlijk. Paquette’s lay-outs zijn iedere keer aan de sfeer aangepast, gebalanceerd met momenten van rust en momenten van horror. Zijn dieren en planten zijn verbluffend weergegeven, en hij kan iets griezeligs en macaber omtoveren tot iets heel mooi. Zijn tekeningen worden knap ondersteund door de kleuren van Nathan Fairbair die de toon van het verhaal goed begrijpt.

Zoals de essentie van DCnU beaamt, is Swamp Thing #1 voor iedereen zonder voorkennis toegankelijk en zitten er ook knipoogjes voor trouwe fans. Het belooft een ruw verhaal te worden die zijn horrorreputatie alle eer zal doen en het duistere in de DC-wereld naar boven brengt. Fans van mysterie en intriges zullen hun appreciatie bij Swamp Thing vinden.

 

Comments

comments


Lav

 
avatar