4
Posted 10/09/2011 by Lav in Comics
 
 

Review: Animal Man #1

Truth is, that’s why I can’t give up being animal man…it’s just too much fun.

Animal Man #1 van Jeff Lemire is waarschijnlijk de comic die er deze week tussenuit springt. Ik ben blij dat DC met hun relaunch niet alleen een nieuwe start geeft aan personages die we allemaal al kennen, maar ook reeksen publiceert die afwijken van hun conventionele superheldenverhalen. Ondanks het feit dat Animal Man geen nieuw gezicht is in DC, brengt Jeff Lemire ons een verrassende aanpak die meer abstract is dan de traditionele DC-reeksen en hopelijk ook fans van non-superhero comics zullen aanspreken. Het superhelden thema wordt gebalanceerd met duistere twists die onconventioneel lijken maar perfect hun plaats in het verhaal vinden.

Buddy Baker's pretty eyes

In het begin van het verhaal maakt Lemire handig gebruik van een fictief interview met Animal Man, Buddy Baker. Het dient niet alleen als een soort samenvatting van Buddy’s leven maar zal ook een rol spelen in zijn motivatie verder op in het verhaal.
Lemire brengt ons menselijke personages die op het eerste zicht normale zorgen en problemen hebben, zoals een dochter die zeurt dat ze een hond als huisdier wilt. Iets minder normaal is de achterliggende reden waarom de familie geen hond in huis kan nemen, want die zou met papa zijn superkrachten kunnen knoeien.
Wanneer Buddy’s zoon hem komt melden dat er een gijzeling plaats vindt in het ziekenhuis voelt hij de nood om te bewijzen dat hij niet passé is zoals het voorafgaande interview insinueerde. En ook hier blijft Lemire de menselijke ondertoon van het verhaal behouden want, in tegenstelling tot krachtige buitenaardse villains, wordt een meisje in het ziekenhuis gegijzeld door een vader die het verdriet van zijn eigen gestorven dochter niet kan verwerken. Vanaf hier treedt het verhaal steeds meer in een duistere wereld. Wanneer Buddy’s ogen spontaan beginnen te bloeden voelen we dat dit geen kwaad toeval is, maar dat er iets erg op komst is. Daarna verschijnen er nog omens, zoals zijn nachtmerrie gevolgd door een onheilspellende cliffhanger, die slechte dingen voorspellen voor Buddy’s toekomst…

Travel Foreman‘s tekeningen wijken ook af van de meeste conventionele comic-tekenaars maar legt wel de unieke toon van het verhaal vast. Er worden veel negatieve ruimtes en lichte speelse kleuren gebruikt in zijn tekeningen. Dit maakt het contrast net zo groot met de nachtmerrie scene waar Foreman’s gestileerde stijl het best tot zijn recht komt.

Animal Man beloofde veel potentieel, en het is duidelijk dat Jeff Lemire dit er wist uit te halen met een verhaal vol mysterie dat toch een samenhorend geheel blijft. Animal Man #1 is een cocktail van superhero, horror en suspense. Lemire’s vertelstijl creëert een hoog ‘Vertigo gevoel‘ in de DC-verhalen die vele lezers wel ten zeerste zullen appreciëren. Indien je nog zou twijfelen, Animal Man #1 moet je gewoon een kans geven.
Lezers die ook Swamp Thing #1 van Scott Snyder gelezen hebben zullen gelijkenissen zien, maar of er een echt verband is tussen de twee zullen we moeten afwachten.

Comments

comments


Lav

 
avatar