9
Posted 10/09/2011 by Art Grafunkel in Columns
 
 

‘Noeg Gezegd! #8

M’n vrouw houdt zielsveel van me, écht waar, en ze heeft heel veel voor me over. Maar ik zou zo graag hebben dat ze es een keer… slechts één keertje… och, het zou de sleur doorbreken… het lijkt voor haar nét een stapje te ver, maar ik ben ervan overtuigd dat ze ‘t zelfs lekker zou vinden eens ze de smaak te pakken heeft. Zou ze niet es één keertje…

…een strip willen lezen?

Ik herinner me dat we als prilverliefd stelletje vaak samen naar Antwerpen gingen. Winkeltje in, winkeltje uit, hier een broek passen, daar een jurkje, allemaal goed en wel. Maar wat gebeurt er met iedere rechtgeaarde geek als hij Antwerpse bodem betreedt? Juist: voor m’n vriendinnetje leek ik normaal te functioneren want ik keek, keurde en knikte op de juiste momenten… maar m’n neus stond natuurlijk al gedraaid in de richting van hét strip-Mekka bij uitstek: Mekanik!

Mekanik is een typische striphandel: een gigantisch aanbod van geeky stuff als strips, manga, comics, toys, T-shirts, films enzovoort, met een al even geeky cliënteel én personeel. Dus ook die bewuste dag, lang geleden, toen ik daar samen met m’n echtgenote-in-spé binnenstapte. Hier en daar dwaalde een klant doelloos op zoek naar weet-hij-veel, het personeel was met enkele andere klanten verwikkeld in een verhitte discussie over het-doet-er-niet-toe, en elke centimeter van de winkel was behangen met dingen die zo ver van m’n vriendin haar leefwereld stonden dat ze zich perfect kon voorstellen hoe een buitenaards wezen zich zou voelen als het voor de eerste keer een supermarkt zou binnenwandelen. Maar ik was nog enthousiast en liep over van optimisme: ik zou haar overweldigen met de rijke culturele meerwaarde van De Strip, en zij zou zich gewillig bekeren tot de Heilige Viervuldigheid van Shuster, Siegel, Lee en Kirby! Ik zag ons al samen onder een dekentje in de sofa, elk met een comic in de handen geklemd, mijmerend over de magisch-ritualistische, gecompresseerde vertelstijl van Grant Morrison, de dierlijk expressieve tekenstijl van Jack Kirby, en de relevantie van Teenage Mutant Ninja Turtles in de hedendaagse consumptiemaatschappij… oeverloos discussiëren over waarom Spider-Man steeds Peter Parker moet zijn, hoe Superman ook in de film zijn slip aan de buitenkant moet dragen, waarom de groene Hulk sterker is dan de rode Hulk, wat nu in godsnaam het nut van een personage als Deadpool is… nerdy, heerlijk autistisch en compleet nutteloos.

Enfin. Ik rommelde dus wat door de back-issues, en liet haar wat nieuwe nummers van Batman en Uncanny X-men zien. Ik begeleidde haar behendig door de smalle doorgangetjes, en wees haar als een opgefokte museumbewaker op de kasten vol anime, de rubberen Freddy Krueger/Jason Voorhees/Michael Myers-maskers, en de muur behangen met speelgoedfiguurtjes. Stilletjesaan zag ik echter daar ter plekke haar nieuwsgierigheid veranderen in afgrijzen. Ik wou haar kennis laten maken met “mijn wereldje”, en dat was een wereldje gevuld met agressieve spierbundels en rondborstige meiden in véél te strakke pakjes, die door tentakelmonsters vakkundig werden bezwangerd, terwijl kinderen als psychopaatjes-in-wording theekransje speelden met poppetjes van rottende lijken, buitenaardse vampiers, en vleesetende robots.

Fail.

Terug thuis wist ik dat ik het anders moest aanpakken. Ik zou haar iets geven dat wat lichter verteerbaar was. Misschien kon ik haar inpalmen met iets Europees, iets dat letterlijk en dan ook figuurlijk dichter bij huis was. Een verhaal zonder flapperende capes of rollende biceps. Iets intiems, iets met wat gevoel. … Bijvoorbeeld De Schninkel! Jaaah, een trol met een messias-complex die het opneemt tegen bovennatuurlijke slechteriken, en onderweg zélf even een tentakelmonster bezwangerd in een dikke, zwart-witte fantasystrip, besprenkeld met een hoge dosis Tolkien, Kubrick, en Jezus Christus!

Epic fail.

Toen we getrouwd waren en haar oude slaapkamer verhuisden, kwam De Schninkel terug boven water: helemaal onderaan een schuif, bedolven onder een lading foto’s, papier en stof. Ze gaf toe dat ze het boek nooit had gelezen, en waarschijnlijk ook nooit zou lezen.

Dat laatste werkt als een rode lap op een nerdy stier, en ik had het kunnen zien als een uitdaging, zelfs als mijn persoonlijke heilige missie. Ik zou alle truuks uit de kast kunnen halen om m’n vrouw naar The Dork Side te lokken… maar ik ken m’n schatje: hoe harder ik zou proberen haar een stripboek op te dringen, des te harder ze zou weigeren het te lezen. Af en toe denk ik wel es “Zou ze die laatste van Craig Thompson niet leuk vinden? Zou ze liever iets willen lezen over een gezin dat uit elkaar wordt gerukt door een tragisch ongeval?… Iets over de relatie tussen een Amerikaanse loser en z’n Oosters postorderbruidje?… Iets over een jongen die zichzelf verliest en ontdekt in de Australische outback?”

Maar, ach, ik heb me er ondertussen mee verzoend: ze zal geen strips lezen zoals ik, en ze zal me niet begrijpen als ik het heb over Dave Gibbons zijn nine-panel-grids, de lekkere spreads van Adam Hughes, of Templesmith’s zachte textuurtjes… maar ik hou van haar, en zij houdt van mij zoals ik ben: nerdy, heerlijk autistisch, en compleet nutteloos.

‘Noeg gezegd?

Comments

comments


Art Grafunkel

 
avatar
Creatief brein achter ‘Noeg Gezegd!