9
Posted 31/08/2011 by Arno in Comics
 
 

Review: Flashpoint #5


Met de overrompeling aan nieuws omtrent de eindelijk van start gegane DC relaunch zou je haast vergeten dat ze nog met hun eigen zomers event bezig zijn ook! Deze Flashpoint #5 vormt het laatste deel van een miniserie (inclusief een hele hoop tie-ins) dewelke begon als een alternatieve realiteit in de Elseworlds-traditie en eindigt met de overgang naar het nieuwe DCnU.

In de Flashpoint-realiteit zag de wereld er in een, euhm, flits, heel anders uit: er wordt een oorlog uitgevochten tussen de onderzeese beschaving Atlantis, onder leiding van Aquaman, en Themyscira, het eiland van de Amazones onder Wonder Woman, die ondermeer gans West-Europa onder water zette (dankuwel Aquaman!), Vic Stone aka The Cyborg is Amerika’s grootste held, Abin Sur is de Green Lantern en Hal Jordan blijft een testpiloot, op Superman werd jarenlang in een ondergronds labo geëxperimenteerd , de moeder van Barry Allen (The Flash) leeft nog, etc. De grootste reveal uit de eerste issue was dat in deze realiteit Thomas Wayne de Batman werd na de moord op zijn jonge zoon Bruce. Barry Allen en de tijdreizende Booster Gold zijn zowat de enigen die het universum zoals het ooit was nog herinneren. Samen met Thomas Wayne als Batman, dewelke paraat staat zijn hele wereld op te offeren opdat zijn zoon Bruce zou kunnen leven in een andere, trekt Barry eropuit om de Flashpoint-realiteit ongedaan te maken.

In de vorige issue bereikte de oorlog tussen Aquaman en Wonder Woman haar hoogtepunt en trachtten onze twee helden (samen met een hele hoop bekende oude gezichten in nieuwe, minder herkenbare jasjes) deze te stoppen. Barry werd hierbij geconfronteerd door Eobard Thawne, de Reverse-Flash, zijn tijdreizende aartsvijand (alsook de moordenaar van zijn moeder!), dewelke Barry verantwoordelijk achtte voor de wereld van Flashpoint. Maar niets is minder waar! In deze issue komen we namelijk te weten dat het Barry zelf was, en niet Eobard, die terug in de tijd reisde om het leven van zijn moeder te redden. Dit gigantische misbruik van de Speed Force (de bron waaruit de Flashes hun krachten halen) zorgde uiteindelijk voor een butterfly effect dat resulteerde in de wereld van Flashpoint. In deze issue is het dus aan Barry om de door hem gebroken tijdlijn terug op het juiste pad te krijgen en hier slaagt hij enigszins ook in, maar niet zonder gevolgen.

Wanneer je de commentaren omtrent Flashpoint op ons forum bekijkt, merk je voornamelijk dat velen het unaniem erover eens zijn dat, hoewel er hier een zeer interessante nieuwe wereld werd geschapen, het event veel te snel voorbij stormt (ja, zelfs voor een hoofdpersonage dat The Flash heet). Het is mede dankzij deze enorm snelle executie dat dit laatste deel in de reeks me in feite echt niet kon bekoren. De oorlog tussen Aquaman en Wonder Woman, één van de grootste evenementen uit deze wereld, krijgt niet bepaald een deftige conclusie en tegen het midden van de issue wordt de gehele Flashpoint-realiteit dan ook zowat gelaten voor wat het is opdat er nog plaats over dient te blijven om de overgang naar het nieuwe DC-universum uit te leggen.

Deze overgang komt overigens vrijwel uit het niets: er verschijnt een mysterieuze vrouw die doodleuk komt vertellen dat er een dreiging op komst is waardoor drie aparte tijdlijnen terug moeten worden samengevoegd (Vertigo, Wildstorm en het oude DC-universum) en voila, het DCnU-universum is ready to go. DC heeft al wel vaker bij enkele van haar vorige kosmische reboots en relaunches een soortgelijke uitleg gebruikt, maar nog nooit heb ik de overgang zo plots en zo snel zien gebeuren.

Tegelijk doet schrijver Geoff Johns naar mijn mening hier een gigantische afbreuk aan Barry Allen, dewelke hij nochtans zelf revitaliseerde in The Flash: Rebirth en de daaropvolgende zeer goed ontvangen reeks. The Flash, één van de meest nobele en pure helden uit het DC-universum (en met jarenlange ervaring in het tijdreizen), gedraagt zich hier echter enorm dom en egoïstisch door zijn krachten aan te wenden om zijn moeder in het verleden te redden (regel één: het aanpassen van de tijdslijn kan nooit goede gevolgen hebben in een superheldenuniversum, zeker een Flash moet dit weten).

Achteraf doet The Flash, inmiddels al in het nieuwgevormde DCnU, zijn verhaal aan Bruce Wayne, de echte Batman, dewelke hier wel zeer lichtjes overgaat. (langdurige DC-lezers weten waarschijnlijk wel dat één van de redenen waarom Batman en Hal Jordan niet al te best overeenkomen, is dat wanneer Hal, bezeten door Parallax, indertijd zelf ook met desastreuze gevolgen het universum trachtte te herschrijven om de inwoners van zijn thuisstad terug te brengen in het Zero Hour-event uit 1994. Nu deed The Flash in feite hetzelfde, maar omdat het om zijn moeder draaide zou het dan wel plots in orde mogen zijn voor Batman? Sorry, maar dan slaat Johns hier de bal even mis.

De issue kent echter nog wel enkele hoogtepunten: Flashpoint-Superman en -Batman krijgen glorieuze momenten (al doen deze er uiteindelijk niet veel toe) en vooral de brief van Thomas Wayne aan zijn tranende zoon Bruce was zeer ontroerend en prachtig in beeld gebracht door de doorheen de hele issue consistent goede tekenaar Andy Kubert. Al blijft de DC relaunch met Justice League #1 natuurlijk de grotere gebeurtenis deze week, kon Flashpoint #5 toch zoveel meer zijn dan gewoon maar de overgang van het oude naar het nieuwe DC. Wie weet wordt deze nochtans vrij leuke Elseworlds-realiteit nog eens bezocht in een latere special (zoals Marvel al eerder deed met gelijkaardige events zoals Age of Apocalypse en House of M), maar als conclusie van DC’s laatste Flash-reeks, zomers event, en zeker als vaarwel voor het oude DC-universum, stelt Flashpoint #5 zwaar teleur.

 

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.