0
Posted 16/08/2011 by Timaeus in Columns
 
 

What grinds my gears #1

Je moet een voorbeeld nemen aan de ouderen, daarmee dat mijn jeugdige ik probeert in de voetstappen te treden van mijn illustere voorgangers Art Grafunkel en Chromium om jullie een column voor te schotelen die even dieper (hopelijk) ingaat  op de wondere wereld van de comic books.

Vandaag wil ik het hebben over een thema dat deze zomer elke week wel opnieuw wordt opgerakeld en de voorbije dagen zijn hoogtepunt heeft bereikt in de vorm van Miles Morales. Jawel, diversiteit in comics. Sinds we in België met de diversiteitsquota bij de VRT geconfronteerd werden, schrik ik niet meer op van hoe infantiel dergelijke debatten wel niet zijn. We leven niet meer in de tijd van de Amerikaanse segregatie en als ik in Brussel of Antwerpen rondloop, zie ik wel duidelijk dat er een multiculturele samenleving is die samen naar een voetbalwedstrijd kunnen kijken zonder daarbij te morren dat de kapitein van de tegenpartij een Kaukasische man is en dat er meer zwarte spelers de band rond hun arm moeten krijgen.

Daarom dat ik het al een eindje op mijn heupen krijg van de talrijke berichten die vooral door tabloidsite Bleeding Cool telkens olie op het vuur gooien omtrent het debat rond diversiteit in comics. Vooral het DCnU heeft daar veel bij losgemaakt. Een nadruk leggen op diversiteit en daarom belachelijke keuzes maken die niemand begrijpt zoals een titel als Batwing erin gooien om wat meer zwarte hoofdpersonages erbij te krijgen just cause, tonen aan dat diversiteit meer en meer in de industrie wordt gegooid zonder te kijken of deze er wel in past. Daarnaast is er de Gail Simone soap (eerder een storm in een glas water) waar deze overigens enorm getalenteerde schrijfster het gebrek aankaartte aan vrouwen bij de creatieve teams en daar een ware controverse over ontstond (opnieuw gestuurd door BleedingCool). Simone werd echter al snel de mond gesnoerd door haar eigen werkgever, want snel volgden berichten dat er meer vrouwen kansen zouden krijgen bij DC en dat er zeker nog vrouwen aan het stuur zullen staan van DC-projecten. De schade was reeds gebeurd en de journalistieke wereld begon meteen de voorraad aan taartdiagrammen, statistiekjes en allerlei andere wiskundige trucjes waar een licenciaat wiskunde z’n vrouw een avond mee kan plezieren, van stal te halen en dit om Simones punt te staven.

Het probleem aan al deze nodeloze discussies is dat ze net door dit debat een kwestie stellen die er helemaal niet is. Comics zijn een medium om mensen te entertainen net als literatuur, de audiovisuele kunsten en allerlei andere kunstvormen die je in het British Museum wel kan vinden (als je niets te doen hebt na een bezoek aan het intussen verhuisde Gosh! Comics). Hun doel is dus om mensen te doen ontspannen. Door al deze discussies die mijn en jouw tijd niet waard zijn, verandert de comicindustrie meer en meer van een gedrukt kampvuur waar men verhalen vertelt naar een vergadering van GAIA waar we nodeloos gaan zagen over details (jawel ik ben me bewust van m’n eigen werk).

Men discussieert nooit over het feit dat de werken van Shakespeare geschreven zijn door een kalende blanke man of dat de Lord of the Rings saga is geschreven door een blanke, rijke professor die gestudeerd heeft in Oxford. Noch kan het iemand schelen dat the Sixth Sense geschreven en geregisseerd is door een Indische immigrant. Waarom niet? Omdat deze werken allemaal geslaagd zijn en het publiek kijkt naar de kwaliteit van het werk en niet de achtergrond van de persoon.

In comics geldt net dezelfde regel. Elegy, de bekroonde run met de lesbische Batwoman, was een meesterlijk verhaal en is door meerdere critici al enorm geloofd en terecht. Dit niet door haar geaardheid want dat is gewoon een van haar vele eigenschappen. Daarnaast zijn er nog vele minderheden aanwezig in comics en hoewel de meerderheid nog steeds de blanke volwassen man voorstellen, begint de hedendaagse maatschappij meer en meer te worden gerepresenteerd in comics zonder dit te forceren. Comics zijn gecreëerd in de maatschappij en niet erboven en zullen dus altijd de maatschappij weergeven. Geef het gewoon wat tijd.

Miles Morales heeft mij alleszins overtuigd zijn nieuwe titel een kans te geven. Superman of Batman zal je nooit als zwarten, latino’s of andere etnische volken zien dan wie ze nu zijn omdat ze nu eenmaal zijn zoals ze 75 jaar geleden zijn geschapen. Met een Ultimate Universe heb je echter een volledig nieuwe speeltuin die een straat verder ligt van de gewone speeltuin waarin we al jaren ons plezier vinden. In 2000 heeft Bendis echter een kans laten liggen en niet genoeg variaties toegevoegd tegenover de 616 versie van Spider-Man maar met deze zet heeft hij mij werkelijk op een positieve manier verrast. Het Ultimate Universe kan nu iets worden dat in niets lijkt op het huidige Marvel Universe maar toch vertrouwd aanvoelt. Ik hoop uit het diepste van mijn hart dat Bendis zijn magie weer bovenhaalt en hiermee een eerste stap zet naar een universum waar er een frisse wind waait door de verroeste zilveren beelden die Stan Lee heeft gebouwd. Hopelijk gebeurt dit zonder Morales te vereenzelvigen met zijn afkomst, maar eerder met zijn karakter en zijn verhaallijnen.

Ondertussen zijn mijn tandwielen opnieuw geolied en kan ik er weer voor een eindje tegen. Dit tot er opnieuw iets mij opvalt in de comicwereld waarover ik mijn mening wil delen en ik weer eens voor mijn laptopscherm kruip. Tot dan laat ik jullie met een aanrader: haal Ultimate Spider-Man 1 want qua artwork ziet het er alvast heel goed uit.

Comments

comments


Timaeus

 
avatar