0
Posted 30/07/2011 by Yann in Comics
 
 

Review: Trinity, vol. 1

Tot spijt van wie ’t benijdt: Superman, Batman en Wonder Woman zijn de Grote Drie van DC. Slechts enkele andere superhelden kunnen aanspraak maken op dezelfde iconische status als dit trio. De Amerikaanse popcultuur is van hen doordrongen; ze zijn stevig verankerd in het collectieve geheugen. In Trinity verkent Kurt Busiek (met wat hulp van Fabian Nicieza) uitgebreid de relatie, de gelijkenissen en de verschillen tussen deze drie helden. Het was een ambitieus project: een wekelijkse uitgave van 22 pagina’s, met twee verhalen, een jaar lang. Naast dat helse publicatietempo ging Busiek ook de uitdaging aan om de positie van de Grote Drie in het DC-Universum te verantwoorden.

Enigma

Kurt Busiek voert zijn analyse en de perceptie op de personages binnen in het verhaal. De Drie vormen niet alleen de culturele hoeksteen van DC Comics, ze vormen binnen het verhaal een kosmische triade, een representatie van de fundamenten waarop het universum rust. Het klinkt misschien nogal hoogdravend, maar het DCU lijkt voor dit soort grootse concepten — die nauwelijks voorstelbaar zijn in andere media — gemaakt te zijn. Bovendien is er genoeg knallende superheldenactie aanwezig om het allemaal verteerbaar te houden.

Het verhaal begint in Keystone City, waar Superman, Batman en Wonder Woman mekaar ontmoeten in hun civiele identiteit als Clark Kent, Bruce Wayne en Diana Prince. Reden voor hun samenkomst is een gedeelde droom — of was het meer? Hun interpretatie van wat zich voor hun geestesoog afspeelde verschilt: Clark beschrijft wat hij zag als een buitenaardse intelligentie, Diana interpreteert het wezen als een geketende, woedende god. Bruce heeft het dan weer over een gevangen misdadiger.

Morgaine Le Fey

Op datzelfde moment in de Karpaten, dient de mysterieuze Enigma zich aan in Kasteel Branek, de schuilplaats van Morgaine Le Fey. Ook zij hadden dromen. Ze zagen een bron van enorme kracht, van machten die de hele realiteit zouden kunnen hertekenen. Enigma onthult dat Superman, Batman en Wonder Woman zich bevinden aan de grondvesten van deze kracht. Het is het begin van een alliantie die zal proberen om de positie van de triade over te nemen. In Los Angeles voelt een jonge waarzegster dat het universum zich roert. De Grote Arcana van haar Tarotkaarten tonen haar een beeltenis van Superman, Batman en Wonder Woman (deze symbolen en archetypen worden ook verder in het verhaal uitgebreid gehanteerd). De gaven waarover de jonge vrouw beschikt zullen haar tot doelwit maken van Morgaine en Enigma’s complotten.

Dit is maar een fractie van het verhaal. Busiek en Nicieza goochelen met verschillende subplots, waarin zo ongeveer iedereen uit het DCU aan bod komt. Zelfs personages uit alternatieve dimensies zoals het antimaterie-universum duiken op. Het verhaal is bij momenten heel erg druk, en dendert in sneltreinvaart vooruit. Het komt erop aan je hoofd erbij te houden, want voor je het weet zou je de draad kwijt kunnen zijn.

A personal best at giant robot smashing!

Kurt Busiek scoort van bij het begin met een sterke karakterisering van de hoofdpersonages. Hij heeft een goed inzicht in hun persoonlijkheid, en laat ook hun menselijke kant aan bod komen. Het is bijvoorbeeld leuk om te zien dat hij niet vergeet dat Diana over een gevoel voor humor beschikt, en de jongens wel eens durft te plagen. Superman, Batman en Wonder Woman zijn ook tactisch op mekaar ingespeeld. Ze kennen elkaars sterktes en zwaktes en maken daar strategisch gebruik van bij het aanpakken van de problemen die op hen afkomen. Ze krijgen volop de kans om elk op hun manier badass te zijn. Ook de antagonisten worden goed tegen mekaar uitgespeeld. De ironie waarmee Enigma Morgaine bejegent levert heerlijke dialogen op.

Het enige minpunt bij dit alles is dat het er soms nogal dik op ligt. De thematiek van het verhaal komt hier en daar iets te expliciet naar voren in de dialogen. Op dit punt is de persoonlijke smaak van de lezer doorslaggevend. Wie de partnerschap tussen Supes, Batsy en Wondy genegen is en zich kan vinden in de thema’s en concepten die hier verkend worden, zal gemakkelijker zijn of haar ongeloof op kunnen schorten. Anderen zullen wellicht moeite hebben met de manier waarop het verhaal tegen de metafictie aanschurkt.

Mark Bagley (Ultimate Spider-Man) nam het grootste deel van het tekenwerk voor zijn rekening. Hij noemde Trinity een van de slopendste ervaringen uit zijn carrière, maar hij weet gelijke tred te houden met het veeleisende scenario. Zijn tekenwerk is competent, dynamisch en gedetailleerd. Bagley werd afgewisseld door Scott McDaniel en Andy Owens, die een wat grovere tekenstijl hanteren, met zuiniger lijnwerk. De afwisseling tussen de verschillende stijlen stoort niet. Het werk van de tekenaars deelt een zekere ninetieskwaliteit die helpt bij de overgang. Hier en daar valt een slordigheidje te ontwaren. Zo heeft Bagley af en toe schijnbaar moeite met de gezichten van de personages: er lijkt soms iets vreemds aan de hand te zijn met hun ogen. Gezien de moordende deadline van een wekelijkse publicatie is dit echter niet onbegrijpelijk.

Het is moeilijk om een eenduidig oordeel te vellen over dit eerste volume van Trinity. Hoeveel plezier uit dit boek te halen valt, is vanwege het hoge tempo en de ideeën die erin verwerkt zijn grotendeels een kwestie van smaak. Als eerste kennismaking met Superman, Batman en Wonder Woman is dit verhaal wellicht niet bijzonder geschikt. Trinity is geen perfecte strip, maar als je een liefhebber bent van grootschalige superheldenverhalen met verstand, geef hem dan zeker een kans!

Comments

comments


Yann

 
avatar
Eindredacteur, recensent en nieuwsposter Popcultuurliefhebber in het algemeen en comiclezer in 't bijzonder