5
Posted 19/07/2011 by Gilles in Columns
 
 

Minck Oosterveer in Nieuw Amsterdam (deel 1)

Niet geheel toevallig op de verjaardag van de Nederlandse strip- en comictekenaar Minck Oosterveer (klik voor Ruse en voor Spider-Man Deadly Foes) kunnen we jullie bij Brainfreeze het startende deel van zijn eerste column voor deze site aanbieden. Ja het is een eerste deel want Minck stuurde ons vol enthousiasme zo’n lijvige tekst door dat we  genoodzaakt waren het te splitsen. Met de heer Oosterveer een gelukkige verjaardag te wensen gaan we nu van start met het reisverhaal van Minck naar de VS, hij heeft het Een Nederlander in Nieuw Amsterdam gedoopt.

Enjoy!

Mijn eerste schrijfsel voor Brainfreeze en ik begin gelijk al met een titel die niet klopt. Het is mijn bedoeling iets te vertellen over mijn ervaringen als comictekenaar tijdens mijn tiendaagse bezoek aan comicland, de US of A… het land waar ze de dunne maandelijkse stripboekjes, die over het algemeen stoere mannen en vrouwen in strakke spandex gaan, uitgeven.

Nieuw Amsterdam heet tegenwoordig natuurlijk New York omdat de Nederlanders het zo nodig met de Engelsen moesten ruilen voor Suriname nadat ze er eerst een oorlog om hadden gevoerd waarbij eerst de Nederlanders er uit werden gegooid en de Nederlanders vervolgens de Engelsen er weer uit kickten om vervolgens tot de conclusie te komen dat ze waarschijnlijk toch niets aan de enclave hadden omdat ze er nooit zoiets als goud hadden gevonden en dat de kans om zoiets wel te vinden veel groter moest zijn in Zuid-Amerika.

Mijn tocht begon niet in New York maar in PhiladelphiaPennsylvania… Amish country. De Philadelphia Wizardworld Comicon om precies te zijn. Ik was er heen gevlogen vanuit het oude Amsterdam, via Detroit (dat het meest deprimerende vliegveld dat ik ooit heb gezien heeft), in een gammele oude 747 die eerst een uur aan de grond bleef staan met technische problemen en vervolgens in een ietepieterige Canadair met ook al technische problemen. Leve Delta airlines. Maar goed… mijn vluchten en tafeltje in de artist-alley waren voor mij betaald en mijn agente had voor een kordate assistente genaamd Constance gezorgd dus ik mag niet klagen.

Eerst de stad bekeken… En ik moet bekennen dat Philadelphia me niet veel deed. De Olde City was wel aardig… de gebouwen waren niet veel hoger dan die in Rotterdam en heel veel waren er oud, vervallen en verlaten als gevolg van de recessie. Kantoorpanden die gewoon met alles er op en er aan waren achtergelaten… ruiten kapot en waperende gescheurde gordijnen… nogal troosteloos. Dit uitte zich ook op de beursvloer. Ik vond het allemaal best, hoefde alleen maar een beetje aan mijn tafel te zitten tekenen terwijl Constance alles voor mij regelde, inclusief mijn Amerikaanse mobieltje (GSM) en mijn hotelkamer in het Hilton die één dag te weinig geboekt bleek te zijn. In de artist-alley klaagde men steen en been omdat geen mens er wat kocht, Amerikaanse tekenaars verdienen op beurzen flink bij en die inkomsten vinden ze erg belangrijk, en er eigenlijk alleen maar Cosplayers liepen te paraderen.

De Cosplayers…. Een verhaal apart. Cosplayers zijn mensen die in het weekend de identiteit van een super-hero, manga-hero of film-hero aannemen. Letterlijk… ze doen dit heel serieus en ze zijn onlosmakelijk met de beurzen verbonden. Veel mannen en vrouwen gaan zo ver dat ze hun lichaam op en top trainen om er zo goed mogelijk uit te zien in spandex, de vrouwen vaak heel sexy met alles opgeduwd in korsetten en decolletés en waarschijnlijk zie je meer van hun lijf dan ze in het dagelijks leven ooit durven te tonen maar ook even zoveel keren zie je mensen die je het liefst niet in spandex had willen zien… om het vriendelijk uit te drukken. En bedenk daarbij dat in de VS toch echt de meest… euh… “gewichtige” mensen rond lopen die je ooit hebt gezien. In het begin vond ik het leuk om die, vaak erg trotse, cosplayers te fotograferen. De Superman en Harley die voor mijn tafeltje in de houding vlogen… de Batman die mijn werk stond te bewonderen… de dame half dichtgeregen pink leather tot op haar enkels tot onder haar oksels met haar decolleté stond te showen… en toen begon ik een gevoel van onbehagen te krijgen. Zij hoorde bij het tafeltje tegenover mij en aan dat tafeltje zat ook een jongedame met haar vlees opgebonden in een corset met vleugeltjes die de hele tijd met een squeeky voice heel hard “High Guys!” riep naar iedereen die langs hun tafeltje liep, kennelijk met de bedoeling klanten naar de waren die er op lagen, de uitgaven van een of andere selfpublisher, te lokken. Ze moest ongeveer de leeftijd van mijn dochter hebben… Veertien jaar.

Opeens viel me op dat er opvallend veel, zeer veel, oudere heren met zeer professionele camera-uitrustingen rondliepen en het enige wat die deden was het fotograferen van de cosplayers… en dan vooral de vrouwelijke cosplayers. En ja hoor, zo’n kalende zestiger met megafoonlens had ook het stel voor mij in de gaten en op zijn verzoek sprongen, misschien wel moeder en dochter, achter de tafel vandaan en begonnen allerlei wulpse houdingen aan te nemen… Cosplay bezorgde mij opeens een dubbel gevoel en ineens had ik geen zin meer het te fotograferen en dat gevoel nam ik mee naar de andere beurs die ik het volgende week zou bezoeken. Daar liep een prachtig uitgedoste en op de juiste plekken opgebonden Black Cat rond van beduidend hogere leeftijd dan mijn dochter maar toch weerhield mij iets ervan om haar te vragen of ze met mijn tekenening van Spidey en Black Cat wilde poseren.

Wordt vervolgd!

Comments

comments


Gilles

 
avatar