0
Posted 27/06/2011 by Wade Wilson in Comics
 
 

Green Lantern Corps: The Dark Side Of Green

I’m flying through the cold of space
Seems I’ve yet to find my place
Guarding Twenty Eight Fourteen
Don’t know why it’s chosen me

Dit zijn misschien de woorden van de nerd rock groep Kirby Krackle, maar ze zijn vandaag van toepassing op Green Lantern Corps heethoofd van dienst: Guy Gardner. Hij staat namelijk op het punt om (nog maar eens) te ontdekken waarom zijn Green Lantern ring hem gekozen heeft. Zijn immer favoriete blauwe dwergen/smurfen sturen hem namelijk op een missie en groots avontuur in Green Lantern Corps: The Dark Side Of Green!

Nadat zijn verlof verpest werd door Bolphunga the Unrelenting (zie Green Lantern Corps: To Be A Lantern),  zien we dat Guy Gardner nog steeds niet terug op een zalig, zonning strand ligt. Hij drijft door de ruimte terwijl hij flirt met het groentje R’Amey Holl. De stoere aardman en het delicaat uitziende vlindervrouwtje hebben een speciale missie gekregen van de Guardians: ze moeten een boodschap leveren aan een mysterieus persoon genaamd Von Daggle. Hun spoortocht leidt het duo naar een ijsplaneet die volgens R’Amey haar ring echter onbewoond is. Hierop besluit Guy Gardner om naar het oppervlak van de planeet te gaan en ondergronds te gaan zoeken. Von Daggle is echter niet zo tuk op het bezoek, zeker al niet omdat het om twee Green Lanterns gaat en besluit een spelletje met de twee te spelen. Al snel wordt duidelijk dat er wel degelijk in reden is dat de Guardians of the Universe zijn hulp hebben ingeroepen en waarom ze hem Guy Gardner en R’Amey aanbieden als zijn nieuwste rekruten. Een van de Dominators (een aartslelijk ras aliens uit het DC Universe) heeft een wel merkwaardige asteroïde gevonden die er voor zorgt dat elk levend ding dat er met in contact komt verder evolueert (Pokémon anyone?). De Guardians geven Von Daggle de opdracht om beide Green Lanterns in te lijven in zijn speciale eenheid The Corpse, de asteroïde in beslag te nemen en iedereen die er in contact met komt te doden …

Het tweede verhaal in deze trade geeft ons weer een van de avonturen van Guy Gardner. Hij bevindt zich bij de pietluttige Salaak die hem nog steeds geen verlof gunt. Ook al vindt Gardner dat hij hier recht op heeft vermits het de vorige keer grandioos verpest werd en hij toch moest werken. In plaats daarvan krijgt hij een zeer vuil karweitje om op te knappen: hij mag twee collega Green Lanterns gaan helpen om een soort van vliegenkolonie (die overigens in de ruimte zweeft) te gaan herstellen. Wanneer deze twee groentjes dan nog eens een grote mond tegen hem opzetten, weigeren om bevelen op te volgen en het vervolgens aftrappen is de maat vol bij Guy. Hij vliegt (na het karwei gedaan te hebben) naar de twee hun Sector House gaat om hen een lesje te leren en voor de krijgsraad te slepen, vindt hij echter iets akeligs: de twee zijn dood, vermoord. Net op dat moment wandelen Lanterns Vath Sarn en Isamot Kol het Sector House binnen, net op tijd om een van de twee gesneuvelde Lanterns Gardner te horen beschuldigen van deze misdaad. Nu moet Gardner vluchten om zijn onschuld te bewijzen en wie beter om hem te helpen dan de allergrootste Green Lantern aller tijden: Mogo. Het idyllische leven op deze planeet is echter niet meer zo idyllisch zoals Gardner het zich gewend is …

Nieuwkomend schrijver (voor deze reeks) Keith Champagne (Countdown: Arena, Adolescent Radioactive Black Belt Hamsters) stond in voor het eerste verhaal en levert redelijk goed werk. Het is tevens ook eens iets geheel anders dan de vorige verhalen. Dankzij de introductie van het undercover en duistere Corpse, neemt het verhaal een geheel andere en donkerdere toon aan. Een rogue en twee Green Lanterns die er niet alleen op uit zijn om de wereld te redden maar ook om iemand van het leven te beroven. Champagne maakt ook goed gebruik van de verschillende gaven en kwalificaties van zijn personages. Vooral met de shapeshifter Von Daggle. Persoonlijk vind ik het stukje met de Dominators wel redelijk saai. Het valt ook, imo op dat Champagne nog niet echt veel ervaring heeft als schrijver. Met bepaalde momenten leest het verhaal namelijk een beetje stroef en traag maar toch blijft het genietbaar.

Zoals gewoonlijk zorgde ook hier Patrick Gleason weer voor het artwork van de comic. De tekeningen zijn weer beter dan die uit Green Lantern Corps: Recharge maar toch hervalt hij soms in rare grimassen en rondom heel rare blikken. Met momenten lijk het alsof hij het even beu was om bijvoorbeeld Guy Gardner op een bepaalde manier te tekenen en besluit om het maar over een andere boeg te gooien. Maar de lichaamsbouw en de poses die personages aannemen zijn dit keer meer dan in orde. Het is best leuk een tekenaar steeds beter en beter te zien worden. De actie is ook weer mooi in beeld gebracht en je kunt echt minuten naar een plaatje staan kijken en gewoon “Wow!” denken/zeggen. Nu nog die gezichten beter krijgen Patrick en het is top!

Het tweede verhaal is getekend en geschreven door niemand minder dan Dave Gibbons (Gleason staat vermeld als mede-tekenaar) en toornt in mijn mening vooral qua tekenstijl uit boven het vorige verhaal. De Guy Gardner die Gibbons tekent doet het werk van Gleason verbleken. Persoonlijk vind ik het heel jammer dat ze beide verhalen in een trade gebundeld hebben, anders zou dit niet zo zeer opvallen. Waar beide mannen echter in uitblinken is het tekenen van de vrouwelijke personages. Toch, faalt Gleason hier weer een beetje als het op de gezichten aankomt. Je merkt soms echt goed op wanneer Gibbons iets getekend heeft en wanneer Gleason het overgenomen heeft en dit is enorm storend. Op de schrijfstijl zelf heb ik niets aan te merken. Dave Gibbons blijft goed in het vertellen van een entertainend verhaal zowel op vlak van tekenen als schrijven.

Over het algemeen moet ik besluiten dat Green Lantern Corps: The Dark Side Of Green een zéér leuke verderzetting is van de avonturen van de verscheidene Green Lanterns. Toch vind ik dat het tijd wordt dat Guy Gardner eens wat minder in de spotlight gezet wordt. Ook al heb ik mijn mening over hem veranderd intussen, is het wel eens leuk wat andere hoodpersonages te krijgen. Misschien Kyle Rayner of John Stewart desnoods? De andere personages blijven ook zo’n beetje hetzelfde met Soranik Natu en Vath en Isamot. Maar deze hebben echter niet zoveel tijd in de spotlight dat het niet echt opvalt en zeker al niet stoort. Al bij al is het een trade die iedere fan van de reeks met veel plezier meermaals zal lezen ^^

Comments

comments


Wade Wilson

 
avatar
www/popcul.be