0
Posted 20/06/2011 by Wade Wilson in Comics
 
 

X-Men: Prelude to Schism #3

De door Marvel beloofde grootse veranderingen in het X-Men wereldje komen steeds dichter en dichter bij. Naarmate “X-Men: Prelude to Schism” haar einde nadert merk je hier echter nog niet veel van op. De genoemde bedreiging is nog steeds tamelijk naamloos in deze miniserie maar ondanks dit alles blijf je verder lezen.

In de twee vorige delen riep Scott Summers (ook gekend als Cyclops en de leider van de mutanten natie Mutopia) twee mannen bij zich om hem bij te staan met wijze raad. Deze twee mannen waren niemand minder dan Professor Charles Xavier zijn mentor en de krachtige Erik ‘Magneto‘ Lensherr die ooit een van zijn grootste vijanden was. Zowel Xavier als Magneto doen duidelijk hun best om de jonge leider te helpen en zien in dat hij voor een enorm moeilijke keuze staat en zijn blij dat zij deze niet zelf hoeven te maken. Terwijl dit derde (en helaas voorlaatste) issue begint, staat de jonge Scott Summers nog steeds naar buiten te turen door een raam. Wolverine geraakt steeds meer ongeduldig (het is en blijft Wolverine) en zoekt een gevecht met Namor terwijl Angel dan weer de vrede wenst te bewaren. Wanneer Xavier terug op de scène komt vragen ze hem wat Scott beslist heeft maar hij kan hen niet helpen. Ook al zijn ze allemaal bang en/of ongeduldig, niemand lijkt echt te twijfelen aan hun leider. Niemand behalve Scott zelf. Hij vraagt zich namelijk niet alleen af of dat hij de juiste keuze kan en zal maken. Nee, hij twijfelt over alles en we ontdekken aan de hand van zijn gedachten dat de X-Men hun sterke en trotse leider veel menselijker is dan vele van zijn volgelingen. Scott worstelt nog steeds met zijn verleden, de verdwijning van zijn ouders en dat hij hun niet heeft kunnen helpen. Omdat hij gedoemd is om alles de rest van zijn leven te aanschouwen van achter zijn rode lenzen, vraagt hij zich wel af of hij de wereld wel ziet voor wat het is. Misschien is hij gewoon veel te blind om zijn volk te leiden en zijn ze dom om hem te volgen? Gelukkig heeft hij nog steeds zijn beeldschone vriendin om hem bij te staan: de telepathe Emma Frost. Zij probeert hem te helpen in zijn keuze en om zijn angsten en twijfels te trotseren.

Ook ditmaal gebeurt er echter weinig in “X-Men: Prelude to Schism” maar weer moet ik zeggen: laat dit je niet afschrikken. Er is namelijk wel actie terug te vinden in dit verhaal maar het speelt zich allemaal op psychologisch vlak af. Gelukkig is schrijver Paul Jenkins die ook de vorige issues schreef, hier enorm goed in. De manier waarop hij in de vorige issues de andere personages gebruikte om een aspect van Cyclops te vertegenwoordigen is hier echter niet meer aanwezig. Volgens mij doet hij dit om te benadrukken dat de mutanten hun leider eindelijk tot een beslissing is gekomen. In dit issue ligt de focus namelijk volledig op Scott Summers en zijn innerlijke strijd met zijn twijfels, angsten en vele complexen. We krijgen ook enkele flashbacks uit zijn verleden en merken dat hij zich nog steeds enorm schuldig voelt over zijn ouders. Fans van Jenkins krijgen hier meer dan waar voor hun geld!

Gelukkig heeft Marvel eindelijk de tendens gebroken van ‘slechte’ tekenaars te laten samenwerken met Jenkins aan X-Men: Prelude to Schism. Will Conrad, die fans zeker zullen kennen van zijn werk met reeksen zoals Birds of Prey en X-23, levert namelijk heel mooie art die dit verhaal tenminste waardig is. Gedaan met de emotieloze halfverlamde gezichten en mensen die er maar scheef en anatomisch gezien raar bijstaan. De zeepsmoelen worden vervangen door echte gezichten met echte uitdrukkingen en emoties. Conrad tekent niet gewoon overdreven veel lijnen in de gezichten van Professor Xavier en Magneto maar laat de twee oude mannen er echt oud uitzien zonder lelijk te tekenen. Xavier is zelfs tamelijk uitgemergeld terwijl Magneto nog steeds struis is maar toch oud. Vooral bij personage Emma Frost zie je dat Conrad veel beter werk levert dan zijn voorgangers. Hij tekent ook heel mooi het ‘gevecht’ tussen de eeuwig irritante Wolverine en Namor. Ze vechten misschien niet echt maar hij brengt het conflict dat zou kunnen ontstaan zeer mooi in beeld.

Al bij al is dit tot hiertoe voor mij het meest bevredigende issue van X-Men: Prelude to Schism. Dit is niet alleen omdat Will Conrad ons eindelijk een mooie comic levert maar ook omdat Paul Jenkins nog maar eens bewijst waarom hij zo’n grote naam is in het comicswereldje. Ik blijf er ook bij dat deze reeks een must-read is voor iedere X-Men fan onder jullie.

Comments

comments


Wade Wilson

 
avatar
www/popcul.be