0
Posted 09/06/2011 by Wade Wilson in Comics
 
 

Review: X-Men Prelude to Schism #2

2011 wordt het jaar van de X-Men, dit is iets dat men al ettelijke keren gezegd heeft bij Marvel. Alles zal veranderen voor ieders favoriete mutanten, vriendschappen zullen breken en nieuwe allianties zullen geboren worden. Uiteindelijk zullen de X-Men in twee groeperingen breken die er ieders een andere visie op nahouden. Dit doet ergens denken aan professor Xavier en Magneto: twee vrienden die het beste voor de mutanten willen maar dit op een zeer andere manier willen bereiken.En het gaat al enige tijd niet zo goed met Marvel haar mutantenpopulatie: eerst had je de gebeurtenissen van House of M, Endangered Species en dan Messiah Complex. Nu brengt Marvel ons de voorbode voor hét X-Men event van 2011: Schism. X-Men-leider Cyclops moet afrekenen met enkele moeilijke vragen: “Wat betekent het om een leider te zijn?”, “Hoe kan ik een goede leider zijn?”, “Wat zeggen de keuzes die ik maak over mij?”

X-Men: Prelude to Schism #2 begint waar het vorige issue eindigde: Cyclops die voor een raam staat in Mutopia en naar buiten staart terwijl hij zijn raadgevers een voor een bij hem laat komen. In het vorige issue ging hij ten rade bij zijn mentor, een man naar wie hij ooit jarenlang opkeek: Charles Xavier. In dit issue laat hij echter diens beste vriend en ooit grootste vijand Erik Magnus Lensherr bij hem komen om diens raad te vragen over het komende conflict.De overige aanwezigen staan ondertussen nog steeds onder hen zelf te discussiëren wat Cyclops nu juist gaat/moet doen en hoe zij dit allemaal/zoveel mogelijk van hen de komende catastrofe zullen overleven. Vanzelfsprekend krijgt Scott Summers (Cyclops) een geheel andere raad van zijn voormalige vijand Magneto dan hij reeds van zijn mentor gekregen heeft. Magneto verteld Scott het verhaal van zijn vader, hoe deze een oorlogsheld werd tijdens de Tweede Wereldoorlog om vervolgens stank voor dank te krijgen toen de Nazi’s de macht grepen in Duitsland. Hij verteld hoe zijn vader de jonge Erik nooit toeliet zich iets anders te voelen dan een troste Duitser wiens vader een ware held was en om nooit de moed op te geven. Om zijn raad meer impact te geven verteld hij ook van zijn allereerste ontmoeting met de eerste X-Men en hoe die dag zijn leven veranderde.

Er gebeurt echter weer niet bepaald veel in dit issue van “X-Men: Prelude to Schism“. Het draait weer om Scott Summers die ergens alleen voor een raam staat en om iemands raad vraagt. Toch weetschrijver Paul Jenkins (Wolverine: The End, Generation M) weer diezelfde sfeer uit het vorige issue te brengen en levert hij nogmaals een geweldige comic. Net zoals in het vorige issue laat hij weer de innerlijke strijd van hoofdpersonage Scott Summers lichtjes naar de voorgrond komen. De andere personages dienen ook ditmaal meer om Scott zijn interne dilemma’s vorm te geven dan iets anders. Voor mij is het alsof er in het vorige issue slechts twee personages waren (Scott en Xavier) en er ditmaal gewoon een derde bijkomt: Magneto. Terwijl Xavier vooral dienst deed om Scott zijn interne monoloog uiting te geven, voelt Magneto meer aan als een volwaardig personage en lijkt zijn raad meer impact op Cyclops te hebben. Hij geeft de jonge mutant namelijk meer moed dan diens mentor deed.

Helaas doet Marvel hier iets dat ze, naar mijn mening maar al te vaak doen: ze veranderen van tekenaar. De vorige tekenaar, Roberto De La Torre (Ms. Marvel: Operation Lightning Storm, Iron Man: Director of S.H.I.E.L.D.: With Iron Hands) wordt voor dit tweede issue vervangen door Andrea Mutti (Heroic Age: One Month To Live, Marvel Zombies Return). Een man met wiens werk ik tot op heden niet bekend was maar wiens tekenstijl me helaas nog minder weet te bekoren dan die van Roberto De La Torre. Mutti lijkt nog minder goed te weten hoe hij bepaalde personages anatomisch correct moet maken en levert al helemaal geen goed werk als het op gezichten aankomt. Daar waar in het vorige issue sommige personages (zoals Beast en Cyclops zelf bijvoorbeeld) er nogal sloom en slungelachtig uit leken te zien, wordt dit gevoel hier versterkt maar hebben ze ook zo goed als altijd een krampachtige blik. De uniformen en de personages hun kledij oogt meestal ook alles behalve mooi. Iets wat weer versterkt wordt door de personages hun uitgelopen blik, hun verveelde uitdrukkingen en het feit dat ze er soms uitzien alsof ze problemen met hun stoelgang hebben. Het is enkel dankzij de inkleuringen van Lee Loughridge (Arkham Asylum: Living Hell, Marvel Zombies Return) dat de tekeningen in deze comic je het issue niet in de prullenmand doen gooien. In plaats van de zeer donkere basiskleuren die het gevoel van hopeloosheid accentueerden in het vorige issue, gebruikt hij hier meer aardse en oud-aanvoelende kleuren, vooral tijdens de flashbacks.

“X-Men: Prelude to Schism” #2 laat blijken dat schrijver Paul Jenkins nog steeds op het goede spoor zit en deze comic volgens mij een must-read is voor iedere X-Men fan. Maar toch zal het volgens mij niet veel fans opleveren als de tekenstijl deze neergaande trend blijft vertonen op vlak van kwaliteit. Het is eigenlijk een tamelijk lelijke comic die je enkel leest voor het verhaal. Wat jammer is voor een reeks die ik eigenlijk als veelbelovend zag. Misschien, met enig geluk, zullen Dalibor Taljic en Will Conrad beter werk leveren in het volgende issue?

Comments

comments


Wade Wilson

 
avatar
www/popcul.be