1
Posted 17/05/2011 by Wade Wilson in Comics
 
 

Wade goes to Asgard

Tot op de tanden bewapend met een enorm goed geheugen waarin ie enorm veel (nutteloze) informatie kan opslaan, een rugzak met daarin enkele notities rond de mythologie van Marvel haar Thor personage, een maag gevuld met cola en hamburgers en enorm veel moed, trok onze jonge held Wade enkele weken geleden naar Asgard. Met een beker koele verse mede in de hand aanschouwde hij de weelderigheid van het Rijk der Goden. De gevallen strijders verwelkomden hun broeder met gelach en verhalen over lang vergeten heldendaden. “Treed maar toe,” zeiden ze, “zet je aan de tafel, eet, lach en drink tot je er bij neervalt!” Zalig zijn zij met genoeg verbeelding.

Uiteraard ben ik niet echt naar de zalen van Walhalla getrokken en heb ik niet kunnen rondhangen met Thor en samen een vat heerlijke mede kunnen leegdrinken. Ik ben met enkele mensen richting cinema getrokken om daar overweldigd te worden door de wereld van Thor. Deze werd mooi tot leven gebracht door mijn favoriete kostuumfilmregisseur: Kenneth Branagh (Hamlet, Frankenstein). Je kunt zeggen dat ik dus min of meer wist waaraan ik me kon verwachten: een superheldenfilm waarin men zich enorm op de personages concentreert en iets minder op de actie. Branagh is namelijk een man die uiterst bedreven is in het ontdekken waarom personages doen wat ze doen.

Het verhaal zelf kun je niet echt een origineverhaal noemen zoals bijvoorbeeld Batman Begins of de eerste Iron Man. In Thor is de gelijknamige dondergod namelijk al eeuwen actief als strijder in Asgard. Hij, zijn vrienden, the Warriors Three, en zijn broer Loki hebben reeds vele avonturen achter de rug. Nee, Branagh brengt ons eigenlijk iets geheel anders: de val van een arrogante, jonge god en de geboorte van een ware held. Je kunt dus gerust zeggen dat je de nodige kennis rond Marvel haar Thor moet hebben of over Noorse mythologie in het algemeen. Toch moet je echter niet denken dat deze film ontoegankelijk is als je deze kennis niet hebt, alles wordt namelijk kort maar goed uitgelegd. De korte samenvatting van de Asgardians en hun geschiedenis (minus de Celestials enzo) wordt uitgelegd door Anthony Hopkins (die een briljante vertolking van Odin doet) in ware Lord of the Rings stijl. Het deed mij namelijk denken aan de intro van Fellowship waarin Galadriël kort uitlegt wat de Ring juist is e.d.

Eerst wil ik het over het decor van Asgard zelf hebben. Niemand zal kunnen ontkennen dat het mooi in mekaar zit, maar voor mij kwam het iets teveel over als een decor dat je ziet bij een theaterstuk of een opera. Alles blonk namelijk nogal veel door het vele goud dat de muren van Asgard bekleedt. Hierdoor oogde het niet echt zoals in de comics van Thor die ik gelezen heb en wat ik geleerd heb uit mijn studies van de Noorse mythologie. Zelfs Odin zijn ooglapje lijkt uit massief goud gemaakt te zijn. Dit wil echter niet zeggen dat het me heel de tijd heeft gestoord, helemaal niet. Eens de film bezig is en de personages tot leven komen, begint deze overdreven pracht en weelde als vanzelfsprekend te voelen. Wat maar bewijst hoe goed de mensen die hier aan werkten, zijn in hun vak! Als je de film meermaals bekijkt en echt goed let op het decor, zul je steeds nieuwe dingen ontdekken zoals kleine runen die her en der staan.

Ook aan de kostuums kun je zien dat men hier veel tijd en aandacht aan heeft besteed. Sommige zouden namelijk rechtstreeks uit de comics kunnen komen. Wat je op het scherm ziet, is een reële versie van de kostuums in de comics (in hoeverre dit mogelijk is). De cape van Thor heeft zelfs die belachelijke boog boven de schouders, iets wat ik eigenlijk heel de film raar vond om te zien. Als je een film maakt met Noorse goden dan moet je uiteraard veel helmen en wapens maken. Het zijn er zoveel dat het moeilijk te bespreken is maar diegene die het meeste indruk op mij maakten waren de hamer Mjolnir”(ook gekend als Myuuh muh) en de helm van Loki. Zeer iconische en dus zeer herkenbare voorwerpen waar duidelijk veel aandacht aan besteed was. De comicgeek in mij vond natuurlijk weer dat Volstagg toch een pakje dikker mocht zijn en het belachelijk was dat Odin steeds in het goud gekleed is tot aan de ooglap toe. Maar dit zijn kleine details.

De acteurs weten je namelijk redelijk goed mee te slepen in het verhaal. Al was de deep booming voice van Chris Hemsworth (die Thor speelt) voor mij persoonlijk toch even wennen. Menig metalzanger zal groen worden van jaloezie bij het horen van zijn zware stem. Het is duidelijk dat de acteurs, vooral de hoofdrol acteurs, hun rol duidelijk kennen en weten hoe hun personage op bepaalde situaties moet reageren. Het zal niemand verbazen dat dit vooral het geval is bij Anthony Hopkins. Hij portretteert namelijk een oude Odin, maar een Odin die enorm wijs is en nog steeds zijn mannetje kan staan. Er is een reden dat de Frost Giants nog steeds zo’n schrik van de Allfather hebben! De andere acteur die volgens mij het meeste uitblonk in zijn rol, was Tom Hiddleston die Loki speelt. Je zou bijna denken dat men Loki uit de comics getrokken heeft en in de film gestopt heeft, zo goed doet hij het. Natalie Portman is zoals altijd een streling voor het oog en blijft een goede actrice. Toch is de romance tussen haar personage (Jane Foster) en Thor op zijn minst haastig te noemen. Het is alom geweten dat weinig vrouwen kunnen weerstaan aan struise, langharige blonde mannen maar dat noemt men niet liefde. Zoals Malkavian ook reeds zei, is het zonde dat men Rene Russo zo bitter weinig met Frigga, de moeder van Thor, laat doen. Ze hadden evengoed een minder gekende actrice kunnen inhuren. Veel mensen vragen zich waarschijnlijk af of de zwarte Heimdall een storend element is. Dit kan ik (zoals ik reeds gedacht had) ontkennen: het stoort namelijk voor geen seconde. Wat echter wel stoort, is dat Idris Elba helemaal niet goed is in de rol en jammer genoeg getekend heeft voor meerdere films.

Gelukkig worden de ware Marvel fans afgeleid met vele verwijzingen naar de andere Marvel films. Zo speelt S.H.I.E.L.D. agent Coulson weer een grote rol en zien we de allereerste verschijning van de man die ooit Hawkeye wordt. Ik ga echter niet akkoord met Malkavian dat we ook Luke Cage te zien krijgen. Thor vecht wel met een zwaarbespierde neger maar er wordt nooit naar verwezen als zijnde Luke Cage of zijn onkwetsbare lichaam. Sterker nog, hij ligt redelijk snel tegen de grond.

Als laatste besluit kan ik niet anders doen dan zeggen: “Ga voort, trek naar de zalen der Cinema en ga deze epos bekijken oh stervelingen.”

Comments

comments


Wade Wilson

 
avatar
www/popcul.be