1
Posted 18/04/2011 by Gilles in Comics
 
 

Review – Batman : Cacophony

“Oh.. I get it now: you’ve got one of those clown fetishes. Well, all right. but listen, slappy… I bottom from the top okay?”

The Joker

We nemen een vergif van The Joker en we maken er een designerdrug van… Een paar van de minder bekenden uit de lange lijst van Batman-tegenstanders, goed voorgestoomd. The Joker laten we van zijn meest grappige kant zien (zijn achterkant)… We mengen al deze ingrediënten samen, goed schudden, wat extra kruiden met nette dialogen en we leggen dit op een bordje van goeie verhaallijnen. Voila, uw Kakofonie is klaar…

Batman Cacophony is een driedelige miniserie geschreven door Kevin Smith en het tekenwerk is van de hand van Walt Flanagan. Twee goeie vrienden die al in hun jeugdjaren verhaallijnen van comics bespraken, hoe ze het anders  zouden hebben gedaan, beter rekening houden met de continuïteit en dergelijke meer… Het heeft echter tot 2009 geduurd voor de twee samen een Batman-project ondernamen. Deze Cacophony is de eerste vrucht van die samenwerking.

Alles begint wanneer Deadshot inbreekt in Arkham Asylum. Deze huurmoordenaar is naar de instelling gestuurd om er The Joker te vermoorden, de persoon die hem inhuurde, had een zoon die slachtoffer werd van het Joker Venom. Weliswaar niet de normale variant, maar een tot drug herwerkte versie. Maxie Zeus, een schizofreen die vaak denkt dat hij de Griekse God Zeus is en al en toe wel eens te maken krijgt met Batman, heeft een oude voorraad gevonden en is er een nieuwe markt mee begonnen. Joker, die woedend is over het feit dat zijn gif nu gebruikt als stimulerend middel voor jongeren, vindt dat Deadshot hem moet laten gaan om wraak te nemen op Maxie. Net voordat Deadshot zijn slachtoffer kan vermoorden, krijgt The Joker hulp uit een wel erg onverwachte hoek. Onomatopoeia, een moderne heldenjager, redt The Joker van zekere dood en laat Deadshot het onderspit delven. Op de koop toe heeft hij nog een cadeautje voor onze clown ook, een aktetas vol geld. The Joker is weer eens losgelaten op Gotham. Zijn missie: wraak nemen op Maxie Zeus.

Onomatopoeia

Batman is ondertussen weer met een zaak bezig, Mr Zsasz is weer op moordtocht! Na een heftig avontuurtje kan Batsie voor de zoveelste keer jacht gaan maken op onze vrolijke jongen. Gelukkig voor Batman blijkt Deadshot zijn confrontatie met Onomatopoeia overleefd te hebben, dankzij zijn tips het is The Dark Knight al gauw duidelijk dat Joker als lokaas wordt gebruikt om hem uit zijn tent te lokken… Het is aan onze detective om te overleven, The Joker te vangen en het leven van onder meer Maxie Zeus te redden. Ja, hij heeft weer eens zijn handen vol!

Wat tekenstijl betreft kan ik alleen maar zeggen dat het de Batman is die ik graag zie! Donker, modern, dynamisch en overduidelijk gedetailleerd maar niet overdreven realistisch. Flanagan heeft de personages duidelijk goed in de hand. Het beste merk je dit aan The Joker, op de ene plaat zien we hem echt beangstigend overkomen met zijn psychopaat-ogen en op een andere pagina kan hij dan weer echt als clown worden afgebeeld. Smith heeft een verdienstelijk verhaal afgeleverd. Niettegenstaande er veel kritiek over bestaat  is het zeker de moeite om te lezen. De diepgang is beperkt, wat op zich logisch is voor een verhaal dat slechts een kleine honderd pagina’s telt. Sommige dialogen lijken vreemd maar diepen de personages wel uit. Zo zit er een conversatie in tussen Batman en The Joker waarin Bats vraagt of de groenharige kerel hem eigenlijk echt dood wil… Op de koop toe zijn de teksten soms ook gewoonweg hilarisch, de zwarte humor van The Joker geeft het geheel in ieder geval nog een extra boost.

Mijn conclusie: een degelijk verhaal, maar het mocht langer zijn geweest. Ik denk dat moest het verhaal gespreid geweest zijn over vijf issues en er meer details zouden uitgewerkt zijn, het misschien zelfs naast verhalen zoals Batman: Year One en The Killing Joke zou kunnen staan.

Comments

comments


Gilles

 
avatar