3
Posted 14/04/2011 by Timaeus in Comics
 
 

Review: The Invincible Iron Man: Five Nightmares

Als ik kijk naar het bureau waaraan ik dit artikel schrijf, zie ik een iPhone, een laptop, een pc, een USB-muis en een inktprinter staan. Neen, ik wil mogelijke dieven niet op ideeën brengen noch wil ik opscheppen over wat ik heb. Ik wil de nadruk leggen op hoe technologie ons allen in haar greep heeft. Kijk naar jezelf, je zit toch dit artikel voor een computerscherm te lezen. Dit is de eeuw van de technologie en dan ook de eeuw van Tony Stark. Zonder technologie ging Tony sterven en was hij nooit een superheld geworden. Tony is de vleesgeworden technologische vooruitgang die telkens opnieuw de grenzen opzoekt om zichzelf te verbeteren. Maar is Tony de enige?

Schrijver Matt Fraction verdient enorm veel lof voor wat hij start met deze Invincible Iron Man. Met Five Nightmare begint hij met Tony Stark een karakterdiepte te geven die beter uitgewerkt is dan ooit, zelfs beter dan Extremis en Demon in a Bottle. De Eisner Award die hij voor de reeks kreeg, was dan ook voor niemand een verrassing. Hij kan in Invincible Iron Man heel goed thema’s verstoppen onder de kenmerkende superheldenverhalen en geeft zo een meerwaarde aan een mainstream superheld.

Over Salvador Larroca moet ik helaas iets minder lovend zijn. Larroca geeft perfect het Iron Man pak en de varianten van de vijanden en vrienden van Stark weer. Daar staat hij zeker op het zelfde niveau als Adi Granov. Hoe goed hij echter de technologie kan weergeven, zo slecht is hij met de mensen en hun expressies weer te geven. Het begint al met pagina één van de trades waar enkele zwarte meisjes vreselijk weergegeven zijn. Daarnaast wordt Larroca ook in de steek gelaten door zijn colorist Frank D’Armata die moeite heeft met de gezichten van de personages. Enkelen waaronder Stark zien eruit alsof ze constant een rode neus van dronkenschap hebben, maar ook Pepper Potts ziet er onnatuurlijk uit. Toch is de art niet compleet storend en kan Larroca goed het verhaal weergeven en vooral de actie een extra dimensie aanmeten.

Het verhaal zelf  handelt over Tony Stark die ons informeert over zijn vijf nachtmerries, zijn grootste angsten. Hierbij is enkel zijn angst voor de drankduivel van toepassing op Tony’s privéleven. De rest zijn eerder angsten die draaien rond zijn alter ego, Iron Man. Hij vreest dat Iron Man vervangbaar wordt, door iemand anders dan hij en Rhodey wordt bestuurd, wegwerpbaar is of erger nog dat hij niet het meest hoogtechnologische pak heeft. Precies dit laatste gebeurt in deze Five Nightmares. Stark wordt recht tegenover Ezekiel Stane, de zoon van Iron Monger Obadiah Stane, geplaatst in een gevecht tussen genieën. Deze rivaliteit is een van de belangrijkste thema’s van de arc. Waar Tony een gezicht is dat overal in de wereld gekend is en hij zijn imago gebruikt om zijn doelen te vervullen, benadert Zeke het van een andere kan. Hij heeft geen basis, geen identiteit, geen aanwezigheid op deze wereld. Dit laat hem toe Stark te slim af te zijn en diens technologie te misbruiken om menselijke bommen te scheppen voor elke terroristische groepering die genoeg betaalt en een grondige hekel heeft aan het beleid van de directeur van S.H.I.E.L.D. . Uiteindelijk bereikt deze rivaliteit een hoogtepunt met Stane die aanslagen probeert te plegen op de Stark Industries hoofdkwartieren maar ook persoonlijk wil afrekenen met Stark. Om dit te verhinderen haalt Tony zijn fail-safe boven, een uit-knop voor al zijn technologie wat Stane verslagen achterlaat, maar ook het hoofdkwartier van Stark Industries volledig vernielt.

Dit brengt ons meteen bij het tweede overheersende thema, hoe Fraction de technologie behandelt. Technologie is het leven van Stark. Hij zegt zelf dat hij zonder Iron Man niet zou weten waaraan hij zijn tijd zou spenderen. Tevens is het zijn plicht om altijd de grenzen op te zoeken en zichzelf te verbeteren om de slechteriken te snel af te zijn. Wanneer Stane echter op de proppen komt met het verbeteren van het menselijke lichaam door technologische modificaties, begrijpt Stark dat zijn ergste vrees waarheid is geworden en hij slechts de man van de 20ste eeuw is en de 21ste eeuw aan mensen zoals Stane toebehoort. Daarnaast raakt Pepper Potts zwaar gewond en moet Tony de arc reactor technologie gebruiken om haar leven te redden. Hierbij stelt Maria Hill de vraag waarom Pepper die kans verdient en talrijke soldaten die hun leven riskeren voor de veiligheid van de wereld in de steek worden gelaten door de visionair. Hier toont Fraction dat hij de juiste vragen kan stellen en die ene dialoog met Hill is voor mij de sterkste van de hele trade. Met technologie kan je mirakels verrichten, maar toch kan Stark enkel die offers maken voor zichzelf en de mensen die hij liefheeft. Wat geeft Tony het recht om God te spelen? Dit thema sluit nauw aan met de Civil War-reeks waarop deze nieuwe reeks volgt en het is jammer dat deze morele vraag bedolven raakt onder het klassieke superheldengedoe.

Fraction legt echter met deze eerste arc een goede basis voor wat nog volgt en graaft dieper in de psyche van een man die eenzaam staat in de strijd om de wereld te beschermen van zichzelf. Hij eindigt dan ook met Stark die zichzelf de vraag stelt wat hij allemaal zal moeten doen om zijn vijf nachtmerries niet te doen uitkomen. Het is een sombere conclusie van een arc die de trend van de teloorgang van alles wat Stark is, inzet en resulteert in Stark: Disassembled.

Eenvoudig gesteld is deze trade de perfecte stap die mensen die meer willen lezen over die andere man van staal kunnen maken zonder veel van de achtergrond mee te moeten hebben. Ook fans van de films zullen meteen kunnen volgen want de setting doet heel erg denken aan de wereld die Robert Downey Jr. en Jon Favreau samen hebben geschapen. Het is echter geen hersenloze opeenvolging van de standaard superheldenformules, maar stelt eerder de correcte vragen die bij het personage moeten worden gesteld met als resultaat een schitterende intro van een Eisner award-winnende ongoing serie.

Comments

comments


Timaeus

 
avatar