0
Posted 05/04/2011 by Wade Wilson in Comics
 
 

Punisher Noir

“Can you hear it, loyal listeners? The trembling of the very heart of the underworld. You know who’s coming …”

Met deze woorden begint het “Punisher Noir“-verhaal, een vier issues lange minireeks geschreven door Frank Tieri (Wolverine) en geïllustreerd door tekenaar Paul Azaceta. Net zoals de al eerder op Brainfreeze gereviewde “Wolverine Noir, “X-Men Noir” en “Spider-Man Noir” bevat deze “Punisher Noir” enkele elementen van oude detectiveverhalen en van film noir. De franchise plaatst de alternatieve versies van ieders favoriete Marvel-personages in gebeurtenissen die zich afspelen tijdens de jaren ’30. In “Punisher Noir” krijg je ook enkele flashbacks over hoofdpersonage Frank zijn tijd in Wereldoorlog I en eind jaren twintig, waarin hij zijn jonge zoon correct probeert op te voeden. Daar waar “Wolverine Noir ” en “X-Men Noir” meer neigden naar een sterk, oud detectiveverhaal, valt “Punisher Noir” meer te vergelijken met oude gangsterfilms. Het gaat er dus iets bloediger aan toe. Zowel de dialogen als de tekenstijl ademen wonderbaarlijk de sfeer van het interbellum uit, dat is iets dat deze miniserie speciaal maakt. Maar was het verhaal speciaal genoeg om zelfs mij te boeien? Ik ben namelijk niet bepaald een fan van dit personage…

Ons verhaal begint in het jaar 1935 in Manhattan, New York waar een ons onbekende man zijn radio opzet. Op de radio is een nieuwsbericht te horen (dat verdacht veel doet denken aan een van de hoorspelen van Orson Welles) over een geduchte vrijbuiter. Het radiobericht geeft enkele details over de ongekende held maar lijkt meer te dienen om mogelijke gangsters en andere schurken af te schrikken. Onderwijl is de ongekende man zich aan het aankleden, we zien enkele littekens van kogelwonden op zijn rug terwijl hij zich klaarmaakt. Zorgvuldig, op een wit doek verzamelt de man zijn “gereedschap” bestaande uit een paar granaten, een leuke verzameling messen, koperen boks-ijzers en twee pistolen met een Punisher-schedel op het handvat. Net wanneer de onbekende man een masker opzet met daarop de beeltenis van diezelfde Punisher-schedel leren we via het radiobericht dat deze man zichzelf “The Punisher” noemt. Nu weten we wie de onbekende man is, de Frank Castle van de jaren ’30: Frank Castleione.

Na deze scene volgt een  flashback die onze enkele details geeft van Frank zijn strijd tijdens Wereldoorlog I. We zien dat hij toen al de twee pistolen, met het Punisher-symbool er op, bij zich droeg. Sterker nog, hij heeft hier zelfs een tatoeage van deze schedel op zijn borst staan! Schrijver Frank Tieri en zijn tekenaar Paul Azaceta geven hun lezers een goed gevonden reden waarom Frank Castleione rondloopt met dit Punisher-symbool: het is namelijk Frank zijn manier om (in zijn woorden, doch deels aangepast voor deze review)  “Taking the piss out off my wife’s fear that I would be claimed by the Angel of Death“. In een volgende flashback is Frank zijn vrouw helaas overleden en krijgt Frank de zware taak om hun zoon, Frank Jr (die hij Frankie noemt) alleen op te voeden. Een taak die niet altijd even makkelijk is, zeker wanneer dat blijkt dat jonge Frankie zich heeft ingelaten met een groepje, gevaarlijke jonge boefjes. Frank betrapt de kwajongens er zelfs op dat ze een voorbijganger op slinkse wijze van zijn portefeuille beroven. Nadat hij een duchtig woordje heeft gehad met zijn zoon, gaan de twee  terug naar hun winkel, een kleine kruidenierszaak. Hier stoten ze, jammer genoeg, op twee gangsters die Frank komen dwingen om geld voor bescherming te betalen aan een nieuwe bende die de buurt aan het overnemen is. Uiteraard weigert Frank om hen dit geld te betalen en wanneer de gangsters hun wapens trekken, ballen Frank en Frankie hun vuisten en verjagen de gangsters. Hun baas, de gangsterbaas Dutch Schultz (een figuur die echt bestaan heeft) kan deze “oneerbiedigheid” en “diefstal”, zoals hij het noemt, echter niet tolereren en besluit dat er actie ondernomen moet worden …

Frank Tieri, een schrijver die ik vooral ken van “Dracula vs. Apocalypse” en “Civil War: War Crimes” en als de man achter de verhaallijn voor de game “Marvel vs. Capcom 3: Fate of Two Worlds“, geeft ons met deze nieuwste editie in de “Marvel Noir“-reeks een aangenaam gangsterverhaal. In tegenstelling tot andere klassieke Punisher-verhalen gaat het hier niet om zoveel mogelijk gangsters op een zo brutaal mogelijke manier te vermoorden. Punisher is echt op een persoonlijke missie. Zijn doel: wraak. Tieri weet tamelijk goed een balans te vinden tussen een gangster noir-verhaal zoals de film “Chinatown”  en een bloederig Punisher-verhaal. Hij maakt tamelijk veel gebruik van flashbacks maar deze hebben wel degelijk een nut. Op deze manier probeert Frank Tieri ons namelijk meer achtergrondinformatie mee te geven over de Punisher en waarom hij aan zijn missie begonnen is. Je leert als lezer op deze manier echt enorm veel over zijn motivatie. Jammer genoeg vond ik het plot tamelijk voorspelbaar en Tieri laat het verhaal tamelijk onnozel laat eindigen. Niettemin is het een aangenaam verhaal om eens een keertje te lezen.

Velen onder jullie zullen tekenaar van dienst Paul Azaceta vooral kennen van zijn werk aan comics zoals “Spider-Man: The Gauntlet – Vulture and Morbius” en “B.P.R.D.: 1946“. Azaceta gebruikt voor Punisher Noir een zeer sobere tekenstijl die dan nog eens zeer sober wordt ingekleurd door Tim Bradstreet en Nick Filardi. Iets dat zeer goed bij de sfeer van het verhaal past en de tijdsgeest waarin het zich afspeelt. Als er een flashback komt naar Frank Senior zijn tijd in Wereldoorlog I dan verandert het kleurenschema naar meer bruin en groen. Flashbacks die zich tijdens het Interbellum afspelen hebben dan weer een meer grijzige tint over zich. Wat mij persoonlijk vooral verbaasde is dat men niet geopteerd heeft voor diezelfde krasserige stijl die C.P. Smith (Wolverine: Weapon X #10, Avengers vol. 5: Once an invader) gebruikte voor “Wolverine Noir“. Op vlak van tekenstijl moet ik zeggen dat dit de op één na best getekende comic uit Marvel haar “Noir-wereldje” is dat ik reeds gelezen heb. De beste is, naar mijn nederige mening, “Iron Man Noir“.

In het algemeen moet ik zeggen dat het verhaal niet echt zeer trouw blijft aan het bronmateriaal. Om eerlijk te zijn ben ik  geen fervent Punisher-lezer. Toch ben ik genoeg op de hoogte om te weten dat deze Punisher zijn manier van doden, en het minieme aantal doden dat hij achterlaat, niet de werkwijze zijn van de “echte” Punisher. Dit vind ik persoonlijk een  slimme zet van Marvel. Je vraagt je misschien af: “waarom?”. Het zou inderdaad de veiligste keuze zijn om deze “Punisher Noir” uitsluitend voor Punisher-fans te maken maar ik kan je direct twee tegenargumenten geven:

  1. een bloeddorstige Punisher past niet echt thuis in een noir-verhaal;
  2. op deze manier is het personage toegankelijk voor de fans én nieuwe lezers.

Een echte aanrader zou ik het niet noemen maar als je het ooit ziet liggen aan een mooie prijs (zoals op Archonia) dan raad ik je toch aan van het even mee te pakken! Zeker fans van Marvel haar “Noir-universum” zullen van dit verhaal kunnen genieten. Het is een mooie aanvulling op het geheel.

Comments

comments


Wade Wilson

 
avatar
www/popcul.be