1
Posted 16/03/2011 by Art Grafunkel in Comics
 
 

Happy birthday, Todd McFarlane!

Elke opa herinnert zich z’n eerste Werther’s Echte… Elke priester herinnert zich z’n eerste misdienaar… Elke headbangende metalfan herinnert zich z’n eerste luchtgitaarsolo… elke Miss Belgian Bimbo herinnert zich haar eerste profvoetballer… En elke comiclezer herinnert zich z’n eerste McFarlane strip.

Todd McFarlane aan het werk.

De mijne was, zoals waarschijnlijk velen onder ons, een nummer van Spiderman.

Het eerste nummer van Todd's eigen "Spider-Man" reeks.

Ik was een nerdy zestienjarige. Stomme puisten, stom haar, stomme kleren, you know the drill, en ik had nog maar net de vertaalde Spiderman-comics van uitgeverij JuniorPress ontdekt in de plaatselijke supermarkt. Het aanbod was sowieso beperkt omdat JP niet alle Marvel stripreeksen kon uitgeven, en omdat Suske & Wiske nu eenmaal beter verkochten kwam er maar heel sporadisch een nieuwe lading comics binnen. Daarom sprong mijn prille collectie van de hak op de tak: van Punisher #7 naar #12, van Spectaculaire Spiderman #20 naar Vergelders #huppeldepup en Hulk #weetikveel (met daartussenin een ietwat verdwaasde, verloren gelopen Batman-boekje, van uitgeverij Baldakijn)… Chaos dus. Verhaallijnen waar ik noppes van snapte, personages die ik van haar noch pluimen kende, en toch las en herlas ik ze keer op keer. Het was junk food, maar het smaakte naar nog. En nog… En nog… En dat was vooral door een handvol tekenaars die toen duidelijk boven de rest uitstegen. Deze zeven rijzende sterren zouden in 1992 het Marvel-schip verlaten en hun eigen bootje te water laten: Image Comics. Deze nagelnieuwe uitgeverij, opgericht door voornamelijk tekenaars, zou een revolutie teweegbrengen in het visuele aspect van de Amerikaanse strips: complexere en dynamischere tekenstijlen, indrukwekkendere inkleuring, meer hoogwaardige productie op beter papier, etc. Spijtig genoeg waren de verhalen zelf vaak bagger. Maar bagger zag er nog nooit zo verdomd sexy uit!

Daarvoor echter zaten die kerels dus te tekenen voor Marvel, met onder andere Jim Lee in X-Men, Marc Silvestri in Wolverine, de controversiële Rob Liefeld in X-Force, en… de allereerste die ik zelf als een comic-superster beschouwde, de Spiderman tekenaar bij uitstek: Todd McFarlane.

Alles leek nieuw, anders, rauwer en wat vuiler, maar vooral beter dan wat er voordien werd gedaan. Zijn akelig expressieve, haast cartooneske gezichtsuitdrukkingen, zijn dynamische layout, met panelen die van vorm en grootte veranderden naar het ritme van de actie, of gewoon “zomaar”, de groteske anatomie waardoor hij Spiderman gepast omtoverde tot een wervelstorm van insectachtige ledematen, zijn hyperkinetische arceringen en gedetailleerde texturen, die er voor zorgden dat er geen mooi, steriel, flinterdun draadje uit Peter Parker z’n webschieters kwam, maar een draderige, willekeurig door elkaar geweven vetzakkerij.

Zijn werk aan Spiderman was zo populair dat McFarlane van Marvel een eigen reeks kreeg, simpelweg genaamd Spider-Man, net zoals Jim Lee zijn eigen reeks X-Men kreeg.

Ik ontdekte hem via deze reeks, maar daarvoor had hij al wat watertjes doorzwommen, en niet alleen bij Marvel. Bij DC had hij al twee jaar  Infinty Inc., en enkele nummers van Detective Comics’ Batman: Year Two achter de kiezen.
En voor hij bij Marvel aan z’n Spidercarrière begon, creëerde hij waarschijnlijk de meest monsterlijke versie van The Incredible Hulk tot nu toe, met al de kenmerken van McFarlane’s tekenstijl, en vooral die typische gigantische wenkbrauw.

Spawn: diep-psychologische introspectie van een rauwe hamburger.

Bij Image begon hij in 1992 aan de reeks Spawn, gebaseerd op een figuurtje dat hij tekende in z’n studentenjaren, en waarrond hij een heel businessimperium bouwde. Spawn was een Amerikaanse marinier die een pact sloot met de duivel, en zo een soldaat werd in dienst van het Kwade. Of toch niet? Of toch wel? Of toch maar niet?

De serie wordt nog steeds uitgegeven (weliswaar al lang niet meer geschreven of getekend door McFarlane), en heeft inmiddels een langspeelfilm opgeleverd, een animatiereeks, enkele games, een hoop spin-off-strips en speelgoedventjes. Hééél vééél speelgoedventjes, of voor de liefhebbers: “action figures”. En niet alleen van z’n eigen stripfiguren, maar ook van personages uit films ( onder andere Matrix, Terminator, Shrek), games (Halo, Guitar Hero), muziek (Kiss, Jimi Hendrix, Alice Cooper), en Baseball-kerels. Want naast strips, is dat is één van McFarlane’s passies: hij heeft zelfs z’n eigen rondreizend baseballen-museum.

Todd keert terug als tekenaar (of toch tenminste als inkter) met "Haunt", geschreven door Robert Kirkman.

Al die buitenschoolse activiteiten zijn wel leuk en lucratief, maar ze zorgden er natuurlijk voor dat Todd nu vooral met eindbalansen en aftrekposten bezig was, en haast niet meer met potlood en papier. Tot plots, tijdens een Q&A op een grote Amerikaanse stripbeurs in 2007, een brutale geek Todd daarmee confronteerde, en hem uitdaagde om weer te gaan tekenen, nu de wereld weer eens overtuigd moest worden wat voor talent hij wel heeft. Die maffe geek stelde zelfs voor om het scenario van deze strip zélf te schrijven. De geek in kwestie was niemand minder dan Robert Kirkman, bekend van de bestseller The Walking Dead, en nu dus ook scenarist van Haunt, getekend door Ryan Ottley, Greg Capullo, en Todd McFarlane. Okee, Todd doet “enkel” de inks, maar toch… He’s still got it. Chapeau, niet?

Todd wordt op 16 maart 50.

Gelukkige verjaardag vanwege de ganse Brainfreeze-crew, Todd!

Check zeker deze McFarlane-mijlpalen op Archonia.be!

Comments

comments


Art Grafunkel

 
avatar
Creatief brein achter ‘Noeg Gezegd!