4
Posted 01/03/2011 by Arno in Comics
 
 

Review: Marvel vs Capcom 3

Eens kijken of het volgende verhaal jullie bekend in de oren klinkt: held A van uitgever A (bv. Superman van DC Comics) ontmoet held B van uitgever B (bv. Spider-Man van Marvel). Bij de eerste ontmoeting tussen de twee helden ontstaat er echter een misverstand waarop een haast onvermijdelijke fysieke confrontatie volgt. Uiteindelijk doet er zich een grotere dreiging voor (meestal een team-up tussen twee aartsvijanden van A en B, bv. Lex Luthor en Dr.Octopus) en, gedreven door hun gedeeld heroïsch karakter, zetten helden A en B hun geschillen aan de kant en verenigen ze zich tegen een gemeenschappelijke vijand. Al eens een verhaal in deze structuur gelezen? Dan ben je ongetwijfeld mee met het fenomeen van de ‘intercompany crossover’, waarvan ik hier net de allereerste in het superheldengenre, Superman Vs The Amazing Spider-Man, uit 1976 als voorbeeld gebruikt heb.

Het absolute hoogtepunt van de intercompany crossover in comics was ongetwijfeld de jaren ’90, waarin de ene na de andere verscheen: DC versus Marvel Comics, Spawn/Batman, Green Lantern/Silver Surfer, X-Men/WildC.A.T.S. … en, in de videogamewereld, Marvel vs Capcom.

Geschiedenis

Capcom, koning van de 2D-arcade-fighting game (een genre gestart en gedefinieerd door de Street Fighter-franchise) bracht in 1994 de allereerste fighting game uit met personages van Marvel: X-Men Children of the Atom, waarin de populaire mutanten en hun vijanden het tegen elkaar opnamen in één-tegen-één gevechten. De game bevatte zeer snelle actie, de speciale bewegingen maakten volop gebruik van de superkrachten van de personages en vele gevechten, in tegenstelling tot Street Fighter, vonden grotendeels plaats in de lucht. Deze formule werd een jaar later herhaald en verbeterd met Marvel Super Heroes, ditmaal met enkele van Marvel’s bekendste superhelden in de hoofdrol.

In 1996 volgde dan Capcom’s eerste crossover-fighting game, X-Men vs Street Fighter, waarin Marvel’s mutanten hun krachten testten tegen Street Fighter personages die voor deze gelegenheid een flinke boost in hun vechtvermogens kregen. De grote vernieuwing in deze game was echter de ‘tag team’ feature: je diende niet één, maar twee personages te kiezen om tegen een ander team van twee te vechten. Hierin kreeg je de mogelijkheid om naar believen te wisselen tussen je gekozen personages en ze hun allesvernietigende super moves tegelijkertijd los te laten. X-Men vs Street Fighter werd een jaar later opgevolgd en van enkele nieuwe features voorzien door, jawel, Marvel Super Heroes vs Street Fighter. Weer een jaar later volgde de eerste Marvel vs Capcom. In deze ‘Clash of Super Heroes’ werden voor het eerst ook personages uit Capcom’s andere franchises toegevoegd (ondermeer uit de platformers Mega Man, Captain Commando en de 2D-fightinggamereeks Darkstalkers). De sequel Marvel vs Capcom 2: New Age of Heroes bevatte maar liefst 56 speelbare karakters (enorm veel voor dit soort games) en bracht zowat alle eerder verschenen personages in de reeks terug. In tegenstelling tot zijn voorgangers breidde Marvel vs Capcom 2 het tag team systeem uit naar drie speelbare personages per team in plaats van twee en experimenteerde de game ook al met 3D-achtergronden. Hierna verloor Capcom een tijd de Marvel-licentie en werd er voor de verderzetting van de Vs-serie aangeklopt bij ondermeer fightinggameconcurrent SNK Playmore (de Capcom vs SNK-reeks) en de Japanse animatiestudio Tatsunoko (Tatsunoko vs Capcom: Ultimate All-Stars, vorig jaar verschenen op de Wii).

Marvel vs Capcom 2 kende echter in professionele fightinggamekringen een bijzonder lang leven, het spel is sinds zijn release in 2000 tot op de dag van vandaag steeds aanwezig geweest in alle grote fightinggametoernooien (wat leidde tot enkele leuke YouTube-video’s van professionele spelers) en werd in 2009, na het hernieuwen van Capcom’s licentie met Marvel, opnieuw uitgebracht in een online versie. Nu, meer dan tien jaar na het verschijnen van de vorige game in de reeks, is Marvel vs Capcom 3: Fate of Two Worlds eindelijk uit en maakt de franchise een volledige overstap naar 3D. Is deze sequel het lange wachten waard? Op welke manier zijn de Marvel personages geadapteerd in de game? En valt deze aan te raden voor de comicfan die geen casual gamer is? Let’s find out.

De Basics

Net zoals zijn voorganger is Marvel vs Capcom 3 dus een drie-tegen-drie tag team fighter. In tegenstelling tot de meeste vechtspellen dien je ditmaal dus niet één, maar een team van drie tegenstanders K.O. te krijgen (en liefst op zo een mooi mogelijke manier) door hun levensmeters tot nul te laten zakken. Hiervoor maak je gebruik van drie aanvalsknoppen (low, medium, high) waarmee je aanvallen uitvoert die je kan linken tot combo’s en één speciale knop die je tegenstander de lucht in stuurt, waar je onder de vorm van een ‘air combo’ je aanval kunt verderzetten. Hoewel het controlemechanisme lichtjes differentieert van de voorgaande Marvel Vs-games (het heeft in feite meer gemeen met Tatsunoko vs Capcom), wordt de vloeiende, snelle gameplay van deze vorige games wel intact gehouden. Het combineren van aanvallen tot combo’s en air combo’s verloopt vlot (en ze zien er verdomd cool uit) en de ‘special moves’ (bepaalde bewegingen met richtingstoets/joystick + aanvalstoets), uniek aan elk personage, zijn ditmaal nog makkelijker uit te voeren.

Hoewel je steeds maar één personage tegelijk kan controleren, kan je je teamgenoten onderling uitwisselen via de tag team knoppen, waardoor de teamleden die aan de kant worden gezet even kunnen uitrusten en een deel van hun levensmeter recupereren. Ook kunnen je teammaats even op het scherm geroepen worden voor een gekozen speciale aanval te lanceren of er één van de vijand tegen te gaan (‘crossover attack’ en ‘crossover counter’) of zelfs ingezet worden tot het verder afmaken van je air combo (‘team aerial combo’, een indrukwekkende nieuwe feature).

Naast de drie levensmeters bovenaan is er ook naar goede gewoonte een gedeelde supermeter onderaan het scherm. Deze kan oplopen tot vijf levels en staat je toe enorme schade toe te brengen met de ‘hyper combo’s’ (sterkere versies van de speciale bewegingen van een personage), ‘team hyper combo’s’ (meerdere hyper combo’s van verschillende personages na elkaar) en de ‘crossover combination’ (waar elk teamlid tegelijkertijd een hyper combo lanceert).

Een nieuwe functie is de ‘X-Factor’, een soort revenge-modus die eenmalig kan geactiveerd worden om een tijdelijke kracht- of snelheidsboost te geven aan je team en eveneens hun levensmeters gedeeltelijk aanvult. Deze feature kan zeer tactisch gebruikt worden wanneer er nog maar één teamlid overblijft, om alsnog het tij van een verliezende match te kunnen keren.

Als dit allemaal wat veel lijkt om te leren, wees gerust. Net zoals zijn voorgangers speelt Marvel vs Capcom 3 enorm lekker en hoewel de game nu 3D-cel-shaded-graphics bevat, is de eigenlijke gameplay nog steeds tweedimensionaal. Deze techniek werd al eerder gebruikt in Street Fighter IV en Super Street Fighter IV en maakt het concentreren op de pijlsnelle actie een stuk gemakkelijker.

De game is zeer uitnodigend voor beginners (en ja, zelfs voor ‘button mashers’) en na enkele gevechten ben je volledig mee met de verschillende special moves en hyper combo’s. Dit gezegd zijnde, zit er tegelijkertijd ook enorm veel diepgang in deze game, zoals het hoort. Vrijwel eindeloze combinaties van personages, defensie- en aanvalsmodules, combo’s en hyper combo’s zijn mogelijk en ik kijk persoonlijk al uit naar de inclusie van Marvel vs Capcom 3 in de grote fightinggametoernooien, waar hooggeplaatste spelers het onderling kunnen uitvechten.

Voor een meer uitgebreide kijk op de nieuwe gameplay features en spelmodi in deze game, raad ik ten zeerste de review van collega Goofus aan op 4gamers.be, die hier dieper op ingaat. In deze review zal ik me vanaf nu namelijk meer concentreren op de spelelementen die comicfans en volgelingen van beide franchises zullen bekoren.

1, 2, 3, 4 »

Comments

comments


Arno

 
avatar
I'm not locked in here with you. You're locked in here with me.