1
Posted 20/02/2011 by Wade Wilson in Comics
 
 

Review: Deadpool Pulp

Deadpool Pulp is een vier issue mini-serie die ons terugbrengt naar een tijd VOOR er nog maar sprake was van film noir en dus eigenlijk niet geheel thuishoort in de Marvel Noir reeks. Pulp brengt ons terug naar de jaren 20 tot en met de jaren 50 van de vorige eeuw toen men fictie tijdschriften drukte op goedkoop houtpulp papier wat zou leiden tot de benaming: pulp. De pulp magazines zijn de opvolgers van de zogenaamde dime novels en voorlopers van de golden age superhelden en hebben dus een onmiskenbare invloed gehad op ons favoriete medium maar ook films en detective romans (noir).

Het verhaal brengt ons terug naar de goede oude jaren vijftig van de vorige eeuw, een gouden tijdperk voor de Amerikanen en het nucleaire gezin. De Tweede Wereldoorlog was afgelopen, Hitler was dood, er was eenheid in het land en werkeloosheid zou een ding van het verleden worden. Toch was niet alles even goed in de Verenigde Staten als men liet schijnen, de Koude Oorlog draaide al reeds op volle toeren en overal werden geheime agenten op gevaarlijke missies gestuurd om informatie te winnen. In deze setting van Koude Oorlog paranoia en geheime agenten, double agents en sleper agents speelt Deadpool Pulp zich af. Wade Wilson, codenaam: Deadpool is de meest gevaarlijke en dodelijke geheime agent die de CIA ter beschikking heeft en lost alle missies op die zij als onmogelijk bestempelen. Hij is langs de andere kant ook volkomen krankzinning en onvoorspelbaar, Wilson lijdt namelijk aan Multiple Personality Disorder en word constant getormenteerd door geesten uit zijn vertroebelde verleden. In andere woorden, in dit tijdperk van spionage en anti-spionage waar af en toe al eens iemand geliquideert moet worden en je het verschil amper nog kunt zien tussen vriend en vijand en tussen werkelijkheid en fictie is Wade Wilson de perfecte soldaat. Daarom wordt hij ook door CIA spook van dienst Cable en generaal Stryfe uitgekozen voor een wel zeer delicate die Wilson zijn expertise en “stijl” vereist: hij moet een rogue CIA agente opjagen en proberen om de nucleaire koffer die ze bij zich draagt terug te brengen naar zijn superieuren alvorens zij deze weet te verkopen aan de vele vijanden van de Verenigde Staten. Maar wie is deze femme fatale? Wie zijn die andere stemmen in het hoofd van Wade Wilson? Is alles wel zoals het lijkt? En heeft Deadpool uiteindelijk alle besef van realiteit verloren door steeds tegen zichzelf te praten en zichzelf te verliezen in herinneringen van het verleden?

Zoals ik reeds in het begin zei gaat het hier om een vier issues mini serie, wat mij ineens ook bij een van de enigste minpunten brengt: het is een mini serie van slechts vier issues! Ik had deze reeks graag een zestal issues langer zien meedraaien vermits ze veel beter is dan de meeste van Marvel haar huidige ongoing reeksen. Schrijvers Mike Benson en Adam Glass (Deadpool: Suicide Kings, Luke Cage Noir) werken heel goed samen om een interessant verhaal te vertellen in een stijl die vele onder ons niet zullen kennen maar wel zullen weten te waarderen. Ze geven ook een zeer enorm realistische reden voor het feit dat Deadpool steeds tegen zichzelf praat en letterlijk conversaties met zijn andere zelf voert in plaats van dat het soms ineens opduikt zoals in de ongoing al eens het geval is. Nagenoeg alles dat Wade Wilson doet wordt eerst over gediscussieerd met zijn andere persoonlijkheid die ik voor het gemak steeds Deadpool noemde. Ook al is Wilson zeer bekwaam in wat hij doet, Wolverine zelve zo er een enorm lesje aan kunnen nemen, je kunt niet ontkennen dat het wel zeer riskant is van de CIA om zo’n oncontroleerbaar “wapen” op pad te sturen. Hij is namelijk niet bepaald voorspelbaar maar past goed thuis in deze grauwe wereld vol intriges en verraad. Tekenaars Jae Lee (Namor: The First Mutant, huidige Wolverine ongoing) en Laurence Campbell (Punisher MAX, Moon Knight: Silent Night) zorgen er dan weer voor dat de sfeer die de schrijvers wensen te creëren tot volle bloei komt met donkere tekeningen met min of meer basis kleuren en niet teveel details en achtergrond. Ze geven de personages ook enkele leuke kleine details die duidelijk moeten maken aan de fans dat het hier wel degelijk gaat over de personages die ze zo goed kennen uit de gewone Marvel continuïteit. Zo zie je bijvoorbeeld de littekens aan het oog van Cable die hij in X-Men en X-Factor ook altijd heeft en is er ook een zeer grote animositeit tussen Cable en Stryfe. Toch ben ik er van overtuigd dat je geen fan moet zijn van de personages om echt van deze Deadpool Pulp te kunnen genieten.

De covers, de art in de comics zelf en de schrijfstijl behoren tot een van de beste werken die Marvel de laatste tijd heeft uitgebracht als je het mij vraagt. Ik zou het zelfs ver een pareltje tussen een hoop gerecycleerde verhaallijnen en oninteressante personages durven noemen en raadt het dus ook iedereen aan. Zelfs mensen die geen Deadpool fan zijn zullen van deze mini serie kunnen genieten. Er spettert nogal veel bloed in het rond maar toch zou ik het niet als een gewelddadig verhaal bestempelen, het psychologisch aspect speelt namelijk een grotere rol.

Comments

comments


Wade Wilson

 
avatar
www/popcul.be