2
Posted 02/02/2011 by Steven in Comics
 
 

Spider-Man hits the jackpot big time!

Zoals de titel al doet vermoeden gaat deze review over één van mijn favoriete gemaskerde mannen: Spider-Man. Onze vriend Peter Parker heeft het de afgelopen jaren heel hard te verduren gehad: zo is hij een aantal geliefdes verloren, kan je niet meer op één hand tellen hoeveel van Spidey’s oude vijanden zijn gedood of terug gekomen en ga zo maar door. De schrijvers en tekenaars van één van de meest iconische helden leken zelf de draad kwijt in de eindeloze cirkel van chaos. Je voelt me al van ver aankomen. Marvel vond het tijd om in te grijpen en onze spinneman terug één simpele en mooie verhaallijn te geven. Tenminste dat is de bedoeling van het nieuwste avontuur: Big Time.  We zijn ondertussen vijf issues ver en de eerste story-arc is afgelopen. Tijd om te bekijken of de Marvelredactie in hun opzet geslaagd zijn tot hiertoe.

Ik begon deze nieuwe verhaallijn te lezen met een sterk gevoel van argwaan. De afgelopen jaren zijn er immers zo veel verhalen geschreven over Spider-Man dat het gewoon onmogelijk is om ze allemaal even goed te kennen. Spider Man zit/zat bijvoorbeeld in elk bekend superheldenteam dat je maar kan indenken, met als kers op de taart de leiding van the New Avengers. Daarnaast zijn er ook tal van verhalen verschenen waarin onze held de meest onwaarschijnlijke dingen kon zoals een cocon spinnen om zichzelf te genezen. Ik vond al deze veranderingen niet echt goed vermits ze de kwaliteit van het verhaal ondergeschikt stelden aan de waanzinnige ideeën.

Hobgoblin

Daarom verwachtte ik dat Big Time dezelfde weg zou volgen, maar niets is minder waar. Je kan de kern erg goed samenvatten in één zin: Peter Parker is terug menselijk! Ik juich deze verandering toe, want in de afgelopen jaren leek het net of Peter iets bovenmenselijks had, terwijl voor mij menselijkheid net één van de charmes was van de comicreeks. Kortom Peter keert als het ware terug naar zijn roots. Na de hele reeks van gebeurtenissen die begon bij Brand New Day, zit Peter redelijk aan de grond. Als Spider-Man mag hij dan wel de leider van the New Avengers zijn maar dit succes wordt niet vertaald in zijn dagdagelijkse leven. Hij wordt dakloos maar krijgt in ruil wel een nieuw vriendinnetje, Carlie Cooper. Peter neemt dan maar een job aan bij Horizon Labs als laborant. Hier wordt hij geconfronteerd met een oude bekende,  The Hobgoblin. Inderdaad de Hobgoblin is terug maar hij is niet wie je zou verwachten. Deze Hobgoblin is nog demonischer en geavanceerder dan zijn voorgangers (een tijdelijke vervanger voor Green Goblin?). Ook de Kingpin keert terug als opdrachtgever van Hobgoblin. Peter wordt bijna door deze Hobgoblin verslagen, wat hem ertoe drijft om een nieuw pak te bouwen. Deze goblin heeft namelijk een supersonische lach die je gek maakt.

De strijd van Spidey tegen Hobgoblin en Kingpin wordt verder gezet in een ware technologie oorlog. Een andere oude bekende duikt op als onze helds teammaatje, The Black Cat. De constante spanning tussen deze twee is zeker een meerwaarde tot het verhaal. Uiteraard kan Peter het niet laten om droge, ironische opmerkingen te maken die verwijzingen naar pop culture bevatten (die helaas wel de issue dateren).  In zijn nieuwe pak (waarmee hij onzichtbaar kan worden) verslaat hij de Hobgoblin en Kingpin. Er gebeurt hier nog een leuke twist met die laatste, waarmee de eerste story arc eindigt.  Daarnaast is er ook nog een runnend zijplot met Mac Gargan die wordt ontdaan van zijn Venomsymbioot en terug the Scorpion wordt. Dit is echter een element van de tweede story arc, waardoor ik hier niet verder op in ga.

Grootse tijden

Big Time is dus wel een beetje te vergelijken met zijn voorgangers maar ook weer niet. Peter wordt naar mijn mening menselijker voorgesteld, waardoor je terug het gevoel hebt van de comics van de jaren ’90. Spidey’s liefdesleven is nog steeds even ingewikkeld als vroeger. Mary Jane, een van Peters grootste liefdes, is in Big Time zijn beste vriendin die jaloers toekijkt op de relatie van haar voormalige vriend met de meer geeky Carlie.  Mijn gevoel vertelt me hierbij dat de schrijvers werken aan een soort van groot reunieverhaal met MJ. Ik hoop eigenlijk dat ze dit niet doen omdat we anders weer zullen verzeilen in vreemde verhaalwendingen en bizarre uitspattingen. Daarnaast heb je dan ook weer de constante seksuele spanning tussen Black Cat en Spider-Man.

De tekenstijl oogt zeer fraai maar is op momenten bijzonder chaotisch. Soms moet je zelfs diagonaal lezen om een bepaald deel te begrijpen. Daardoor moet je elke issue minstens twee keer lezen alvorens je volledig mee ben in het hele gebeuren. Dit kan soms leiden tot frustraties maar ik vind dat persoonlijk niet erg. De nieuwe schurken zijn zeker en vast een waardige tegenstander en leunen opnieuw dichter aan bij vroegere Spider-Man verhalen. Ik hoop dat deze positieve lijn wordt doorgezet in de hele reeks maar wat mij betreft in Big Time zeker een stap vooruit!

Comments

comments


Steven

 
avatar
Steven "The Maniac" Hectors