7
Posted 31/01/2011 by Timaeus in Comics
 
 

Review : Flash: The Dastardly Death of the Rogues

De rode bliksem is terug!

Barry Allen is back! Vierenvijftig jaar na zijn allereerste optreden in Showcase #4 en bijna een kwarteeuw na zijn dood is de Scharlaken Snelheidsduivel terug in zijn eigen reeks, geschreven door Geoff Johns en geïllustreerd door Francis Manapul. Vooraf aan deze reeks gaat echter wel de ‘echte’ terugkeer van Barry in Final Crisis en Flash: Rebirth, maar vermits deze zowel weinig invloed hebben op de ongoing serie als kritisch met de grond gelijkgemaakt zijn, volstaat deze reeks zeker voor de fans van The Flash om met een schone lei te herbeginnen. Voor de nieuwe lezers is er een one-shot uitgebracht die in de trades wordt gebundeld genaamd Flash: Secret Files and Origins 2010 die kort de huidige status quo voorstelt.
De cover van Flash # 1 zegt genoeg over het artwork van deze titel: adembenemend. Het artwork van het overgrote deel van DC Comics’ ongoings is meestal vrij gelijkaardig. Het is pas wanneer tekenaars zoals Francis Manapul of Amanda Connor hun kans krijgen met een gevestigde DC superheld dat er memorabele reeksen ontstaan qua artwork. De eerste pagina van Flash #1 toont meteen dat Manapul begrijpt hoe Central City en zijn broertje Keystone City eruit zien. Central City, de stad die nooit stilstaat, baadt in het licht en toont dat de tekenaar ziet waar het om gaat: snelheid. Manapul geeft in Flash perfect de snelheid weer die zo kenmerkend is aan het hoofdpersonage. Vooral de openingsscène met de achtervolging op Trickster en diens kompaan doet de illusie wekken dat deze achtervolging zich werkelijk aan een hoge snelheid voor de ogen van de lezer afspeelt. Maar ook de rest van het artwork geeft een echte meerwaarde aan de belevenis die deze eerste zes issues zijn. Ze bewijzen het grote talent van Manapul en wat mij betreft kan hij in het rijtje met grote Flash artiesten worden geplaatst naast Scott Kolins en Ethan Van Sciver.

Toch is het artwork slechts een van de vele factoren die deze reeks een sterke start geven. Waar deze titel met Manapul een talent qua illustraties heeft, staat er met Geoff Johns in de schrijverspositie een ware wonderboy van DC Comics aan het roer van deze ongoing. Johns is gemaakt om Flash te schrijven. Niet alleen heeft hij al een run van meer dan vijftig issues in het derde volume van Flash op zijn palmares prijken, maar ook heeft hij een andere Silver Age legende opnieuw tot leven gewekt en doen opwerken tot een A-lister met Green Lantern Hal Jordan. Johns past het recept dat slaagde bij Green Lantern toe op Flash en brengt zowel vernieuwing, maar houdt toch vast aan de klassieke voorstelling van zowel het Flash aspect als het Barry Allen aspect van het titelpersonage. En dat precies is de pijler waarop de reeks steunt. Waar bij Batman, Green Lantern, Aquaman en nog talloze helden hun tweede identiteit slechts dient als een dekmantel voor hun superheldenjob is Barry Allen in zijn burgerleven ook een held. Johns toont daar dat hij het personage begrijpt want hij plaatst de symboliek rond de traag werkende, forensische wetenschapper Barry Allen tegenover de supersnelle, eerst handelen dan vragen stellen superheld the Flash. Daarnaast brengt hij Barry naar de 21ste eeuw met een subtiele kritiek op de hedendaagse maatschappij waar de snelheid van het internettijdperk dwars staat op het grondige en het kwaliteit boven kwantiteit van de voorbije era’s. Ook in de supporting cast bewandelt Johns het pad tussen oud en nieuw. Met Barry’s collega Forrest is er een van zijn oude makkers die de oude waarden voorstelt, maar tevens is er inspecteur Singh die de moderne zijde van de forensische wetenschap voorstelt en met wie Barry in de clinch gaat over een zaak waar beide visies met elkaar in de clinch gaan en Barry uiteindelijk wint.Als de relatie tussen Barry Allen en zijn alter ego the Flash een pijler is van deze reeks, is de relatie tussen Barry en zijn eeuwige liefde Iris. De liefde tussen Iris en Barry kan heel goed worden vergeleken met die tussen Clark Kent en Lois Lane. Telkens Iris verschijnt, steelt ze de scène en hun relatie is een fundament in Barry’s leven, zozeer zelfs dat Barry zou moorden om haar veilig te houden. Die scène opnieuw verwijst naar een van de belangrijkste momenten uit Barry’s verleden, waar hij zijn aartsvijand professor Zoom doodde om Iris veilig voor zijn moordlust te houden.

Flash wordt opgejaagd door de Renegades

Maar waar de Flash in uitblinkt, is in zijn arsenaal aan vijanden. In Rebirth lag vooral de focus op professor Zoom, maar deze eerste arc brengt de Rogues terug. De Rogues bestaan uit Weather Wizard, Trickster, Heatwave, Mirror Master en vooral Captain Cold. Tegengesteld met deze Rogues introduceert Johns de Renegades, een politieteam uit de toekomst dat misdaden verijdelt voor ze gebeuren à la Jean Claude Van Damme. De Renegades zijn de drijvende kracht achter het plot in de eerste storyarc. Zij gaan op jacht op de Flash om de moord op hun collega Mirror Monarch te verijdelen. Door deze moordplot worden ook de Rogues opnieuw geïntroduceerd want volgens de toekomstige data zou Barry de moord op Mirror Monarch hebben gepleegd bij vergissing. Barry deed dit omdat hij Mirror Master wou verhinderen het ultieme wapen tegen de Flash, de Mirror Lords, vrij te laten uit een spiegel. De gelijkenis tussen de beide teams is goed uitgetekend door Johns doordat hij de kenmerken van de Rogues extrapoleert naar de Renegades en toch het verschil in goed/kwaad probeert af te lijnen. Ook worden er genoeg hints gegeven dat deze Renegades geen eenmalig optreden maken, maar een deel uitmaken van de nieuwe continuïteit die Johns wil scheppen. En ook is er het glorieuze heroptreden van de Rogues dat de fanboy in mij zowel enthousiast maakt als doet verlangen naar meer.

Natuurlijk is deze comic niet vrijgesteld van foutjes en zaken die beter zouden kunnen worden uitgewerkt. Vooral de dood van de moeder van Barry die werd geïntroduceerd in Rebirth en nu op wordt verdergespeeld, is totaal onnodig. De ouderdood bij de helden van DC lijkt meer en meer op een veralgemening te lijken en vroeger kon Flash ook dramatiek in zijn verhaallijnen hebben zonder dat hij uit een gebroken gezin moest komen. Ook is de verhaallijn met Captain Boomerang volledig misplaatst. Brightest Day heeft hem terug tot leven gewerkt en in dat boek hoort hij dan ook. De scènes waar hij in voorkomt zijn gelukkig niet al te talrijk, maar telkens hij wel zichtbaar is, verstoort hij de dynamiek tussen Flash, de Rogues en de Renegades. Ook het voorschaduwen van een nieuw event, Flashpoint, is veel te vroeg in deze jonge titel en waar Johns in Green Lantern vrij laat Sinestro Corps War en Blackest Night voorschaduwde, slaat hij hier de bal volledig mis en promoot hij een event waar de normale lezer nog moet de voeling krijgen met de personages en nieuwe setting.
Kortom als Flash fanboy (ik ben ooit een seconde verwijderd geweest van Flash 123 te bezitten) kan ik iedereen deze reeks aanraden. De nieuwe setting, het prachtige artwork en de schrijfstijl van Geoff Johns die zowel oud als nieuw kan verenigen en verfrissend houden, zijn allemaal pluspunten die nieuwe lezers naar deze reeks kunnen lokken. Het enige wat lezers kan afschrikken zijn de typische kenmerken van Johns die stapels continuïteit in zijn verhaallijnen verwerkt, graag naar events toewerkt en een snel tempo erop nahoudt. Als deze minpunten je niet afschrikken, is Flash een dikke aanrader en een must-buy als de trade uitkomt.

Fanboy Facts
Als een klein post scriptum wil ik toch nog de nadruk leggen op het feit dat Johns deze comics met een hart voor de fans schrijft. Kleine zaken zoals het strikje en de koffiekop als icoontjes voor de smsberichtjes tussen Barry en Iris, verwijzingen naar de vroegere Mirror Master, maar vooral de terugkeer van de Flash Facts op het einde van de issues zijn een vette knipoog naar de vroegere Flash Facts die telkens in de comics voorkwamen. Het is wel jammer dat deze niet in elke issue voorkomen, maar toch hoop ik dat deze facts een regelmatiger optreden kunnen maken.

Comments

comments


Timaeus

 
avatar