0
Posted 27/01/2011 by Wade in Comics
 
 

Batman: Gotham Knight

Batman: Gotham Knight is een verzameling van zes korte animatiefilmpjes in verband met Batman. Ze zouden zich afspelen tussen Batman Begins en The Dark Knight. Nochtans zo werd dit misbaksel dat direct op DVD en blu ray gereleased werd (de reden dat ik dit woord gebruikt wordt duidelijk tijdens het lezen van de review) door Warner Brothers gepromoot. Toch hoef je deze Gotham Knight niet te zien vermits het uiteindelijk niets interessants weet toe te voegen aan de Batman saga van Christopher Nolan, ook al heeft David S. Goyer een van de segmenten geschreven al zijn er enkele op zich wel leuk. Ieder van deze segmenten is in een bepaalde anime tekenstijl gedaan met soms een klein beetje westerse invloeden. Men heeft echter geen Japanse schrijvers aan de verhaallijnen laten werken maar Josh Olson (A History of Violence, Halo) , David S. Goyer (Batman Begins, The Dark Knight) , Brian Azzarello (100 bullets, Joker) , Greg Rucka (Gotham Centra, Checkmate), Jordan Goldberg (Inception Motion Comics) en Alan Burnett (Batman The Animated Series, Batman Beyond). Ondanks enkele van deze schrijvers hun ervaring met het personage doet het de verhalen geen goed.

Vermits het hier om zes korte animatiefilmpjes ga zal ik ze eventjes allemaal apart bespreken (met zo min mogelijk spoilers) en er mijn mening over geven. Kortom ieder fragmentje apart reviewen.

Zoals ieder bekwame schrijver, journalist of blogger je kan zeggen moet je een verhaal altijd beginnen met iets spannends, iets dat de lezer/kijker ertoe aan zet om de rest van het verhaal te volgen en zijn aandacht niet op iets anders te vestigen. Hier faalt Batman: Gotham Knight direct met door te beginnen met “Have I got a story for you” van Studio 4° (de studio achter onder meer “Memories”) en schrijver Josh Olson. In dit verhaal zien we een groepje van vier bevriende skaters die samenkomen en waarvan drie een verhaal te vertellen hebben over hun ontmoeting met Batman. Het ene verhaal al belachelijker dan het andere: voor de ene is Batman een soort vampierachtig monster dat in de grond kan verdwijnen, voor de andere een gevleugelde freak à la Man-Bat en de derde maakt er een robot van. Op zich kun je hier veel meer met doen maar de schrijver faalt hier grandioos in. Ik snap dat hij wilt benadrukken dat Batman nog steeds een mysterieus figuur is in Gotham maar hij had het veel beter kunnen aanpakken. Maar de grootste ergernis aan dit fragmentje is voor mij de ronduit slordige en met momenten zeer lelijke tekenstijl. Het is alsof men letterlijk een volwassene een deel van ieder personage heeft laten tekenen en nadien een peuter de rest liet doen. Vermoedelijk om te benadrukken dat het verhaal deels ook gaat over kinderlijke fantasie.

Na deze teleurstellende introductie krijgen we toch een interessanter verhaal dat ik persoonlijk als intro had gebruikt: “Crossfire” geschreven door Greg Rucka en geanimeerd door studio Production I.G. van Ghost in the Shell en Arc the Lad. In dit verhaal levert Batman Jacob Feely, de gewapende man die hij in het vorige verhaal gevangen nam, af bij Lt. Gordon. Deze geeft Crispus Allen en zijn partner Anna Ramirez de opdracht om Feely terug naar Arkham te brengen. Interessant is dat je hier te zien krijgt hoe Arkham Asylum na de gebeurtenissen in Batman Begins de gehele Narrow beslaat. Nadat Allen en zijn partner een conflict hebben over Batman en of deze al dan niet te vertrouwen is, komen ze terecht in een vuurgevecht tussen Sal Maroni en The Russian (de gangster baas uit The Dark Knight met zijn hondjes). Is Gordon op tijd met versterking om hen te redden of is er iemand anders in de buurt? In tegenstelling tot het vorige verhaal is dit wel interessant vermits het een blik geeft op de relatie tussen Batman en de politie. Allen voelt zich namelijk een lakei van Batman, alsof hij diens left overs moet wegwerken. De tekenstijl is ook veel beter afgewerkt en dan vooral de scene waarin Batman door een vuurzee wandelt als het ware.

Met “Field Test” van Jordan Goldberg en animatiestudio Bee Train (Noir, Hack/Sign) had ik dan weer moeite om mijn aandacht bij de “film” te houden. Hierin zien we hoe Lucius Fox een idee heeft om er voor te zorgen dat geen enkele kogel ooit nog Batman zal raken. Fox heeft namelijk een klein maar handig apparaatje uitgevonden dat een elektromagnetische puls genereert en er zo voor zorgt dat alle kogels gedeflecteerd worden. Uiteraard gaat Batman dit testen tijdens zijn confrontatie met Maroni en The Russian (die hier ineens geheel kaal is voor een of andere reden). Meer is er eigenlijk niet aan. Bee Train heeft gekozen voor een typische anime look en slaagt er in om Lucius Fox mooi af te werken maar Bruce Wayne ziet er dan weer uit als een typische anime “gladde jongen”. Batman zelf heeft ook een rare kraag rond zijn nek en zijn cowl heeft meer weg van de helm van Zechs Marguise uit Gundam Wing dan Batman. Al bij al is het toch mooi getekend als je voor anime bent :-)

“In Darkness Dwells” van David S. Goyer en Madhouse die animefans sowieso gaan kennen van Vampire Hunter D en uiteraard Trigun, gaat men raar genoeg de tegenovergestelde toer op van de films: weg van een realistische Batman. Wanneer kardinaal O’Fallon tijdens een ceremonie ontvoerd wordt, trekt Batman de riolen in op zoek naar de kardinaal en zijn kidnapper. Volgens ooggetuigen gaat het hier om een extreem misvormd monster, enkele zwervers identificeren dit monster later als de urban legend Killer Croc. Op zijn zoektocht vindt Batman de uit Arkham ontsnapte Scarecrow die een of andere sekte heeft opgericht in de riolen van Gotham en zich omringd met andere gestoorde individuen. Vermits het hier om David S. Goyer gaat had ik hoge verwachtingen die hij helaas helemaal niet wist waar te maken. Hij stapt totaal weg van de Batman die hij met Nolan naar het grote scherm heeft gebracht en geeft de kijker een halfslachtig verhaal met een lachwekkende Killer Croc en Scarecrow. Zelfs Madhouse waarvan je mooie dingen mag verwachten stelt teleur met een ondermaatse tekenstijl en personages die steeds vanuit raar en slecht gekozen camerahoeken bekeken worden.

Het betert gelukkig een beetje met “Working through Pain” van Brian Azzarello en Studio 4° die dit keer blijkbaar wel goede tekenaars aan het werk hebben gezet. Om eerlijk te zijn is dit meer iets wat ik van Goyer had verwacht want het gaat hier om een psychologisch verhaal. Batman bevindt zich nog steeds in de riolen van Gotham wanneer hij in de maag geschoten wordt. Terwijl hij zich een weg naar boven baant en ondanks alles blijft klimmen zodat Alfred hem kan komen oppikken en oplappen, herinnert Batman zich hoe hij ooit naar India trok om daar van fakirs te leren hoe je met pijn moet omgaan. Zoals ik reeds zei, is de tekenstijl dit keer wel mooi gedaan al vond ik het nog steeds raar DC’s favoriete personage als een manga mannetje te zien. Er is dit keer geen gebruik van slordige tekeningen maar een vloeiende en mooi afgewerkte sobere stijl die bij het verhaal past. De innerlijke (psychologische) strijd van Batman die moet leren dat hij nooit over het verlies van zijn ouders zal geraken is namelijk veel belangrijker dan de tekenstijl.

Als laatste hebben we “Deadshot” van Alan Burnett en Madhouse die net als Studio 4° in hun tweede fragmentje veel beter werk blijken te leveren dan in hun eerste. Het verhaal is op zich ook wel interessant omdat het de groeiende wanhoop toont van de gangsters in Gotham City die beginnen te beseffen dat zij niets kunnen doen om Batman te stoppen. Dit gedrag zou later escaleren waardoor ze uiteindelijk de Joker inhuren om Batman te doden. Maar hier huurt The Russian niemand minder dan DC’s meest beruchte huurmoordenaar Deadshot in om er een einde aan te maken. Veel meer valt er ook niet over het verhaal te zeggen maar het is een mooie afsluiter. Twee gevreesde jagers die tegenover mekaar komen te staan in een strijd om leven en dood. De arrogante Deadshot versus de onbevreesde Batman. Interessant en entertainend om naar te kijken, ook al ging het Burnett volgens mij meer op de groeiende wanhoop bij de criminele van Gotham. Op zich is de tekenstijl niet lelijk te noemen maar toch is ze het vermelden niet bepaald waard. Zo maakt men gebruik van veel te dikke lijnen (vooral op personages) en te grote en teveel schaduw zodat een personage soms meer zwart is dan iets anders.

Al bij al is mijn conclusie dat dit niet direct iets is dat de meeste fans van de laatste twee Batman films zal kunnen boeien. Om eerlijk te zijn zou ik het geen enkele Batman fan aanraden om de simpele reden dat het weinig of niets met enige Batman continuïteit te maken heeft. Het enige interessante is dat Kevin Conroy van Batman the Animated Series en Batman Beyond ook hier voor de stem van Batman en Bruce Wayne zorgde. Behalve de laatste twee verhalen is er eigenlijk niets dat me lang genoeg kon boeien en ik heb mijn dvd regelmatig op pauze moeten zetten of ik had deze review niet kunnen schrijven.

Comments

comments


Wade

 
avatar