0
Posted 29/12/2010 by Art Grafunkel in Columns
 
 

‘Noeg Gezegd #6

Wat hebben een gestrande walvis, Captain Janeway van Star Trek, en Steven Carrington van Dynasty met elkaar gemeen?

Niks.

Behalve dan dat ze alledrie geregeld binnenwipten in de Brusselse stripwinkel Utopia, waar ik gedurende mijn studententijd aan de Sint-Lucas Hogeschool een beetje kind aan huis was.

Ik leerde Utopia kennen via Gilles: een medestudent, mede-nerd, en vriend, letterlijk sinds de allereerste moment dat ik een voet binnen de schoolpoorten van St.-Lucas zette. Al tijdens de zware toelatingsproeven (Een docent die vroeg: “Teken es een zot venteke voor mij?”), snapten we dat we dezelfde achtergrond hadden: Club Dorothée, strips, en veel te lang op de verkeerde scholen gezeten. Na de proeven besloot hij me die stukjes van Brussel te tonen die hij al ontdekt had op z’n prille verkenningtochten: de trappen van de Beurs, de City2, en… Utopia.

Utopia was een klein stripwinkeltje op de Rue Du Midi, tussen één van de vele broodjeszaken en één van de vele postzegelwinkels daar. Ze hadden er ontzettend veel engelstalige strips, ontzettend veel “speelgoedventjes” (om het wat oneerbiedig te zeggen), en ontzettend veel franstalige, allochtone nerds. … Ja, inderdaad: ze bestaan. En de indrukwekkendste was Mo. Mo werd haast beschouwd als deel van het meubilair, maar dan niet als klein bijzettafeltje, maar eerder als een massief eiken kleerkast met gietijzeren deuren. Mo was een stille, bebaarde kerel, djellabah onder z’n lange jas, en een reus, even groot als hij breed was… en hij was GROOT… met z’n borst vooruit, schouders naar achter, zodat hij zo mogelijk nog groter leek. Mo bleek echter een doetje, en liet zich zelfs regelmatig te kakken zetten door de rest van het personeel/klienteel. (Tja, iedereen was een beetje tegelijk klant en personeelslid: broodjes halen, dozen sleuren, bestellingen ordenen… alles behalve de boekhouding, eigenlijk… alhoewel…) Door zijn volume en lange donkere jas veranderde Mo soms in één grote zwarte massa, en werd de duts vaak “Gestrande Walvis” genoemd. Maar ik was een jonge verlegen geek van het platteland, wiens enige contact met de gekleurde medemens beperkt bleef tot een pakje Uncle Ben’s rijstbuiltjes. Dus de hand schudden van Mo was een behoorlijk indrukwekkende gebeurtenis.

De luidruchtigste van het personeel was zonder enige twijfel Hassan, de manager van Utopia. Hassan zweeg nooit… NOOOOIT!!! Een eindeloze stroom vuile praat, imitaties van TV-presentatoren, referenties naar cultcrap, en algemeen onzinnig gezever bleef maar uit z’n klep komen, tot hilariteit van de vaste bezoekers. Ik kan me echter perfect inbeelden dat z’n verbale diarree niet altijd in de smaak viel van de minder frequente klanten. Soms was hij Sue-Ellen, soms Alain Delon, maar zijn favoriete typetje was Captain Janeway, van die Star Trek Dinges reeks, die hij nadeed met een nasale kwakende travestietenstem: “I am Captain Janeway of the whààh whààh wa-whààh whàh…”. Ik zag hem elke week enkele keren, en elke keer enkele uren, jaren aan een stuk. Gilles zijn studentenkot was m’n tweede thuis, maar op een mooie derde plaats kwam toch wel Utopia. Later ben ik er nog es binnengevallen met m’n vrouw en de kids, maar ik merkte de teleurstelling in Hassan’s ogen. Ik denk dat hij me liever single had, om één of andere reden. Laatst op de F.A.C.T.S. stripbeurs te Gent kwam hij nog naar m’n tafel in de Local Artist Alley, en vertrouwde me toe dat hij me toch zo “mignon” vond.

“Tu sais,” zei hij, “t’étais toujours mon petit Steven Carrington!” *

Euhm… ‘Noeg gezegd?


* Steven Carrington, de jonge blonde god uit de TV-reeks "Dynasty", gespeeld door Jack Coleman. Recent vertolkte hij nog Noah Bennet, in de serie "Heroes". Let vooral op de sprekende gelijkenis tussen ons beide… of ook niet, natuurlijk.


Comments

comments


Art Grafunkel

 
avatar
Creatief brein achter ‘Noeg Gezegd!