8
Posted 24/11/2010 by Wade in Comics
 
 

Review: Deadpool 1000th

cover Deadpool #1000

Voor het zogenaamde duizendste issue van Deadpool (neem die 1000 maar met een korrel zout, want fans zullen wel weten dat Deadpool Team Up bijvoorbeeld achterstevoren terug telt beginnende bij #899) wou men bij Marvel duidelijk iets speciaals doen en bracht men hiervoor een heleboel schrijvers en tekenaars samen om aan dat project te werken, waaronder: Dave Lapham, Peter Bagge, Adam Glass, Howard Chaykin, Fred Van Lente en Rob Williams. Het resultaat? ‘Deadpool #1000’, een issue boordevol korte maar krankzinnige verhalen waarvan het ene al gekker is dan het andere. Je ziet o.a. hoe Hot Pants Zeus zich verveelt en steeds meer Deadpool varianten op de wereld zet of hoe Deadpool privé-detective speelt en de zaak van de ‘Maltese Bunny’ moet oplossen: een detective onderzoek in verband met een chocolade malteser hond . . . typisch Deadpool dus.

Met maar liefst elf verschillende verhalen van verscheidene schrijvers en elf tekenaars is dit geen simpel boekje om een review over te pennen, maar ik ga er me toch aan wagen. Het is duidelijk dat Marvel geen moeite had om mensen te vinden voor ‘Deadpool #1000’ als je de namen leest van de 11 tekenaars: Paco Medina, David Lapham, Jerome Opena, Matteo Scalero, Denys Cowan, Howard Chaykin, Philip Bond, Dean Haspiel, Michael Kupperman, Peter Bagge en Tim Hamilton. Om de fans te overtuigen dit boekje te kopen, heeft Michael Kupperman Zeus in hotpants gestoken en zien we onder andere ook voor de allereerste keer Mustachepool verschijnen. Klinkt als een niet te missen nummer voor iedere Deadpool fan vind je niet? Laten we eens kijken naar enkele van deze verhaaltjes.

Het eerste verhaal in dit issue is ‘Luck Be a Lady‘, genoemd naar een liedje dat bekend werd door de musical en film Guys en Dolls en later door Frank Sinatra. Met een kleine acht pagina’s is dit een wel zeer kort verhaaltje maar het geeft een leuke introductie voor het nummer. Schrijver Adam Glass (‘Deadpool Pulp’, ‘Luke Cage Noir’) en tekenaar Paco Medina (‘New X-Men’, ‘Suicide Squad’) plaatsen Deadpool aan een kaarttafel met enkele andere gokkers in Reno, Nevada. Een sexy vrouw herkent hem en begint hem te ondervragen over wie zijn doelwit is. De twee besluiten een weddenschap aan te gaan: als zij niet direct kan raden wie zijn doelwit is, doet ze alles wat Deadpool met haar wilt doen. Een niet af te slagen aanbod als je het mij vraagt. Medinas tekenstijl is toepasselijk voor dit verhaal en hij maakt toch een aantal keer gebruik van close-ups om de seksuele spanning die tussen Deadpool en de roodharige deerne hangt te verduidelijken. Glass zorgt op zijn beurt voor een verhaal dat de typische absurde humor van Deadpool min of meer een beetje achterwege laat maar toch nog voor voldoende humor zorgt om een echt Deadpool verhaal te hebben.

The Maltese Bunny

Na ‘Luck Be a Lady’ krijgen we ‘The Maltese Bunny’ van schrijver en tekenaar David Lapham (‘Stray Bullets’, ‘Daredevil vs Punisher’). Dat is duidelijk een parodie op de roman, en de twee gelijknamige verfilmingen ervan, ‘The Maltese Falcon‘ en speelt zich dus ook af in een detectivebureau. Zoals gewoonlijk blijkt enkel Deadpool door te hebben dat er iets niet klopt aan deze situatie en schiet en flirt hij er maar op los. Wat tot enkele grappige momenten leidt. Deadpool en zijn collega Hydra Bob (beide in hun gewoonlijke plunje) worden door ene Brigid O’Wonderful ingehuurd om een chocolade maltezer terug te vinden die de mystieke ringen van niemand minder dan Mandarin zou bevatten. Om eerlijk te zijn gaan, zoals met zoveel delen in dit nummer, enkel de fans en mensen die iets van Deadpool weten ten volste van dat verhaal kunnen genieten. Anderen gaan het misschien zelfs maar flauwe kul vinden. Toch is dit fragment leuk geschreven en getekend.

In ‘Appetite for Destruction’ van schrijver Rick Remender (‘Night Mary’, ‘Red Sonja’) en tekenaar Jerome Opena (‘Uncanny X-Force’, ‘Deadpool’) zoekt Deadpool naar een verdwenen tiener die nogal aan de ‘gezette’ kant is. Zoals verwacht komen er hier de nodige ‘fat jokes’ aan te pas. Op zich zijn die wel leuk maar het verhaaltje zelf boeit jammer genoeg niet meteen en de tekeningen zijn toch wel van een lager niveau dan die van de vorige twee segmenten wat eerlijk gezegd (onbewust) een beetje stoort. Misschien grof gezegd maar gelukkig duurt het niet zo lang en bevat het enkele grappige stukjes in.

Dat wordt allemaal goed gemaakt door ‘Silentest Night’ van schrijver Fred Van Lente (‘Marvel Zombies’, ‘X-Men Noir’) en tekenaar Denys Cowan (‘Green Arrow’, ‘Black Panther’) waarin we Deadpool iets zien doen wat wel zeer onkarakteristiek is voor de Merc With a Mouth. Lees het verhaaltje maar als je dat wilt weten. Dat verhaal doet lichtjes denken aan ‘Blackest Night’ vermits het begint met Deadpool die een toespraak houdt op een herdenking van de dag dat de Avengers sneuvelden en onder andere Thor, Iron Man en Captain America uit het graf herrijzen. Wat dus wel aan de Black Lanterns doet denken en de titel lijkt ook wel op een parodie. Dit keer is echter het voltallige Deadpool Corps van de partij om iedereen te helpen. Nadat ze de situatie veel erger maken, volgt er een unicum in de geschiedenis van Deadpool. Weer moet ik echter de conclusie trekken dat het iets is dat enkel Deadpool fans zullen appreciëren.

Luck be a Lady

‘Today I am da Man’ van schrijver Rob Williams (Dark X-Men, Shadowland: Ghost Rider) en tekenaar Edgar Delgado (Blade, Civil War: Iron Man) vindt plaats op een sjieke Bar Mitzvah van het zoontje van een overleden gangster. Blijkt dat die met zijn Bar Mitzvah-geld Deadpool heeft ingehuurd om een klusje op te knappen. Maar al snel denkt men dat Deadpool een clown is die ingehuurd is voor het feestje. Daarbovenop flirt er nog een pre-puberaal meisje met hem. Er zitten een paar leuke, ironische grapjes in maar de manier waarop Delgado de tanden tekent en her en der krassen van zijn schetsen laat staan komen bij mij enorm storend over. Het resultaat: ik heb het twee keer moeten lezen omdat ik heel de tijd gefocust was op de raar getekende tanden van de personages.

Het leven van Deadpool neemt een rare wending in ‘Canada Man’ wanneer enkele hoge bonzen van het zogenaamde Canada Corp hem willen inhuren als rolmodel voor de Canadeze jeugd en een symbool voor al het goede van Canada: Canadaman. Rob Williams doet het beter als schrijver dan als tekenaar hier, Deadpool heeft zijn meer typerende absurde humor en breekt de vierde muur. De gele tekstbalkjes waarin Deadpools gedachten zich afspelen, spelen hier ook een grotere rol zoals je zal ondervinden tijdens het lezen. Canadaman kan natuurlijk niet alleen zijn, Cap heeft uiteindelijk ook zijn Avengers achter zich dus krijgt Deadpool enkele Canadese sidekicks. Stuk voor stuk grappig en goed gevonden. Het enige spijtige aspect aan dit verhaaltje is dat het zo kort is, het had gerust een volledige issue mogen innemen.

Too many Deadpools

In ‘Mouth of the Border’ blijft het team van schrijver Cullen Bunn (‘The Sixth Gun’, ‘Firestorm’) en tekenaar Matteo Scalera (‘Hyperkinetic’, ‘Deadpool Corps’) redelijk goed in de meer absurde versie van Deadpool. Ze weten goed wat wel en wat niet kan met het personage. Deadpool brengt weer wat tijd door met in zichzelf te praten tijdens zijn zoektocht naar de geit van zijn vriend Carlos. Al snel blijkt dat er reeds veel geiten verdwenen zijn en nu ook Carlos’ trots, Bella. Maar wie doodt al deze geiten en waarom? Volgens Carlos is het overduidelijk: el Chupacabra! Een genietbaar en lekker ironisch verhaaltje. De proporties van de personages zijn vaak overdreven en anatomisch gezien idioot (zoals een zeer gespierde Deadpool met een zeer klein hoofdje) maar om eerlijk te zijn stoort het niet, omdat alles zo luchtig gebracht wordt.

Als afsluiter wil ik het nog even hebben over ‘Too many Deadpools’ van schrijver en tekenaar Michael Kupperman (‘Tales Designed To Thrizzle’). Een wel zeer absurd verhaal waarin er steeds meer en meer varianten ofversies van Deadpool in zijn huis verschijnen nadat zowel zijn robot als zijn wc tegen hem beginnen praten. Iets waar Deadpool allesbehalve tevreden om is. Misschien weet Hot Pants Zeus hier meer over? Het geheel doet me, om een of andere reden, een beetje aan een webcomic denken. Misschien de nogal basis inkleuring? Maar het past weer bij het verhaal dat enkele leuke verwijzingen naar cultfilms bevat.

Wat is nu mijn uiteindelijke mening over deze ‘Deadpool 100th’? Vrij simpel: als je géén Deadpool fan bent, zou ik het je niet aanbevelen. Als je iemand bent die Deadpool wilt beginnen lezen, zou ik je aanraden van eerst eens enkele Deadpool comics te lezen zoals ‘Deadpool Pulp’ of ‘Wade Wilson’s War’ alvorens hier aan te beginnen. Niet omdat je niet zou kunnen volgen maar je gaat er misschien niet veel aan hebben omdat je de humor niet gewend bent. Voor Deadpool fans is dit echter wél een aanrader, alleen al omdat het interessant is zo’n groot aantal verschillende visies op het personage in slechts één (dik) issue te hebben.

Comments

comments


Wade

 
avatar