7
Posted 02/11/2010 by Art Grafunkel in Columns
 
 

‘Noeg Gezegd #3

Een jaar lang leef je naar dat moment toe… de nodige centen sparen, cosplay kostuum in elkaar knutselen, lijstjes maken, schema opstellen… en na enkele uren is het gewoon voorbij. Uren die trouwens in Gent blijkbaar geen zestig minuten lijken te duren: tijd gaat op F.A.C.T.S. véél te snel. En zo volg je de laatste stroom nerds, de hallen uit, terug naar het station, naar ‘Normaal Centraal’, beide voeten weer min of meer op de grond, blik wazig en op oneindig.

En daar heb je het al…

Het godverdomse POST-F.A.C.T.S.-TRAUMA.

Op de trein huiswaarts zindert en zoemt het geroezemoes van de duizenden bezoekers nog na in je hoofd… je schoenen knellen, voetzolen branden, kuiten trillen nog nerveus na van het rondslenteren en behendig (of zo behendig mogelijk) navigeren tussen de stromende mensenmassa, die je soms willens nillens meesleurt naar hoekjes en kantjes van de Expohallen die je nog nooit lijkt gezien te hebben… je vingertoppen voelen nog rauw en gevoelloos aan van het “back-issue-browsen” in de lange bakken van de ontelbare comicdealers, op zoek naar dat “OMFG!!!”-moment wanneer je dat zeldzame nummer van “Milly The Model” vindt waar je al zolang naar verlangde… oh, Milly, my precioussss… de batterij van je fototoestel smeult nog zachtjes na van een ganse dag lang Japanse schoolmeisjes, intergalactische slavinnen, en spandex superhelden te flitsen… je brein lijkt nog steeds te tellen hoeveel personen er nog voor je staan aan te schuiven in de rij, voor die enkele foto met Dirk die zo aanwezig was in je jeugdjaren, voor een kleine kriebel van Dave in dat boek dat al zo lang terecht staat te pronken in je boekenkast, voor dat korte woordje te wisselen met Jewel, Romano, Kristanna, Frank, Anne, Dwight, Greg… hoeveel personen nog voor je, hoeveel minuten per persoon, hoeveel tijd en woorden heb je nodig om te zeggen wat deze gasten eigenlijk voor je betekenen?

Kristanna Loken

Je portemonee is lichter, ondanks de verschillende pitstops aan de geldautomaat, en je rugzak weegt zwaar op je schouders dankzij een nieuwe lading lectuur, hebbedingetjes, prullaria, waar het eeuwige kind in ons van gaat watertanden… je broekzak is volgepropt met kleine papiertjes met daarop snel neergekrabbelde telefoonnummers, deviantart-pagina’s, mailadressen, en (fake, en minder fake) namen van medegeeks en -freaks, mensen die je misschien nog nooit eerder zag, maar die nu al in je hart zitten… (en in je broekzak)… misschien voel je zelfs nog je wangen warm worden door dat ene oogcontact van één kant van de wandelgang naar de andere, zo’n oogcontact dat nét die fractie langer duurt dan de gemiddelde, terloopse blik… misschien heb je al je moed bij elkaar gesprokkeld en heb je haar mee helpen zoeken naar die originele Optimus Prime uit 1985, ben je op Naruto af gestapt om hem te zeggen dat je zijn outfit toch wel de beste vond, of heb je eindelijk Slave Leia aangesproken… “Help me, Princess Leia, you’re my only hope”…

Die twee dagen Gentse geek- en freakfeesten zijn zwaar en vermoeiend voor je lichaam, je geest, én niet te vergeten, je bankrekening… maar ik ben er rotsvast van overtuigd: zittend in die luizige tweedeklasse-zetels van je treinwagonnetje richting realiteit kijk je nu al uit naar dat moment, ergens volgend jaar in oktober, wanneer je de gebouwen van de Expohallen weer in zicht krijgt, en met kippenvel op je armen denkt: “I am amongst my people.”

een stroom nerds op F.A.C.T.S. 2010

Man, ik word nog sentimenteel… *snif*… ‘Noeg Gezegd!

Comments

comments


Art Grafunkel

 
avatar
Creatief brein achter ‘Noeg Gezegd!