2
Posted 08/10/2010 by Wade Wilson in Comics
 
 

Review: Wolverine Noir

Wolverine Noir hoort thuis in de Marvel Noir reeks: een alternatieve continuïteit waarin men enkele populaire personages heruitvindt en in een wereld zet die sterk doet denken aan noir films. Ik doel dan vooral op ‘oude’ dectivefilms zoals Chinatown (Jack Nicholson) en Angelheart (Robert DeNiro).

In deze review ga ik een van de verhalen uit het Noir universum bespreken, Wolverine Noir. Het verhaal is geschreven door Stuart Moore (Wolverine: Blood & Sorrow, Deadpool Team Up vol. 1) en getekend door C.P. Smith (Wolverine: Weapon X #10, Avengers vol. 5: Once an invader). De twee werkten eerder al samen aan Wolverine: Blood & Sorrow en hadden dus allebei al ervaring met het personage.

Het verhaal is eigenlijk vrij basic:

1937, New York. Jim Logan is een privé-detective bij ‘Logan & Logan’ tesamen met zijn niet al te snuggere broer Dog. Ze staan bekend als zijnde de beste in wat ze doen. Op een dag worden ze ingehuurd door ene Mariko Yashida. Het duo neemt haar zaak aan maar al snel wordt duidelijk dat Logan zijn eigen bloederige verleden zal moeten confronteren.

Het leest echt als een detectiveverhaal uit de jaren stilletjes, met woorden zoals ‘dame’ en mensen die in elkaar worden geslagen in ruil voor informatie. Intriges die leiden naar meer intriges. Het is naar mijn mening het beste verhaal uit de Marvel Noir reeks. Moore heeft bepaalde elementen van de mainstream Wolverine (zijn woede, zwak voor vrouwen, zwartgalligheid, schuldgevoel, …) overgenomen en die gegeven aan een wel zeer deprimerend personage. De nevenpersonages zoals Dog en Mariko zijn niet echt enorm uitgewerkt maar dat is uiteindelijk ook niet zo belangrijk voor het verhaal. Wat belangrijk is, dat is Logan die het mysterie probeert op te lossen.

Daar waar het verhaal eigenlijk heel goed is, stelt de art echter op enkele uitzonderingen na teleur. Het geheel oogt nogal in de rapte afgewerkt en met veel gekriebel in sowieso al onduidelijk getekende gezichten. Sommige art doet denken aan Sin City en deze fragmenten zijn dan wel goed en passen goed bij het verhaal maar meestal zat ik enkel de tekst te lezen en de tekeningen te negeren. Ze geven zo’n beetje een onafgewerkte indruk, alsof de tekenaar een grimmige wereld wou creeëren voor bij het verhaal te passen maar geen idee had hoe hij dit moest bereiken. Soms zit er echter een pareltje tussen maar dan erger je je gewoon nog meer aan deze kriebelige tekenstijl.

Het is echter wel een aanrader, maar dan enkel door het goede schrijfwerk. Indien de tekeningen beter gedaan waren zou ik durven zeggen dat dit een van de betere Wolverine verhalen had kunnen zijn. Als je graag comics leest en fan bent van goede oude dectives dan is deze Wolverine Noir wel de moeite waard.

Comments

comments


Wade Wilson

 
avatar
www/popcul.be