2
Posted 16/09/2010 by Art Grafunkel in Columns
 
 

‘Noeg Gezegd! #1

De comicnerd lijkt uit te sterven.

“Bam! Bif! Pow!”Dat zijn zo de drie belangrijkste kenmerken van comics die de gemiddelde Jan Met De Pet of Shania Met De Pumps zou opnoemen.

Iemand met iets meer kennis van zaken weet dat comics helemaal niet meer zo naïef of kinderachtig meer zijn. Meer nog: ik denk dat ik nog niet zo direct een willekeurig nummer van X-men of Batman aan m’n zoontje van negen zou durven geven. Rauwe dialogen, complexe verhaallijnen, volwassen thema’s…

Maar hoe, en is dit wel zo goed?

Nee nee, comics (en dan meer bepaald de superheldencomics) zijn de simpelere verhaaltjes van De Goeie en De Slechte ontgroeid, met dank natuurlijk aan de heren Miller, Moore en Gibbons. Deze drie zorgden in 1986 voor een mijlpaal in de stripgeschiedenis.

The Dark Knight Returns

The Dark Knight Returns

De comicindustrie zat een beetje in het slop: de lezers werden ouder en vielen weg, afgeleid door nieuwe bronnen van ontspanning, zoals de klassieke heilige drievuldigheid: film, TV en videogames. Ze waren te oud en te volwassen geworden voor de simpelere wereld van de veelkleurige spandex-helden, want deze blééf maar ter plaatse trappelen. Batman blééf de Joker maar bestrijden met één of andere idiote bat-gadget uit zijn bat-gordel, Spiderman blééf maar het undercover-kneusje dat bij z’n tante inwoonde, enzovoort, enzovoort. Nooit zou Batman de Joker vatten en vervolgens verrot slaan, nooit zou iemand Superman een kryptoniet kogel door z’n kop jagen, nooit, jamais, never. Waarom nog verhalen verzinnen als alles zo zinloos is? Waar ligt het risico voor de helden? Waar is de spanning en sensatie dan nog?

Frank Miller en Alan Moore, twee gretige jonge schrijvers boordevol talent, werden knettergek van die eeuwigdurende status quo. Gelukkig voor ons mochten ze van uitgeverij DC hun ding doen met enkele teergeliefde DC-personages. Frank Miller creëerde “The Dark Knight Returns” een reeks van vier nummers, waarin hij Batman onder handen nam in een donker, gewelddadig, politiek geladen verhaal dat zich ergens in de nabije toekomst afspeelde, onafhankelijk en ver genoeg verwijderd van de lopende verhaallijnen van de “gewone”Batman stripreeks. Alan Moore schreef dan weer een twaalfdelige reeks, “Watchmen” getekend door Dave Gibbons. Hierin werd de superheld, soms letterlijk, in z’n blootje gezet: hoe verknipt moet iemands geest zijn om ‘s nachts, gekleed in een spandex pakje, de “slechterikken”op hun bakkes te gaan geven, en wie is er nu eigenlijk de “goeie” Het hele verhaal is een rauwe, grauwe deconstructie van het concept “superheld” De superheldenstrip was dood, en “Watchmen”was een autopsie om te onderzoeken hoe het genre aan z’n eind gekomen was.

Watchmen

Watchmen

Maar door de modernere, realistischere, en vooral volwassen aanpak van Moore en Miller, herrees de industrie. Lezers die er al langer de brui aan hadden gegeven, herontdekten het medium en het superheldengenre, en voelden zich op hun ietwat “oudere”leeftijd toch weer aangesproken door het rauwe taalgebruik, door de harde actie, en de intelligente plots.

De tijd van de “grauw-en-rauw”trend (“grim-n-gritty” was aangebroken: haast elke superheld kreeg een stoppelbaardje, een stuk of drie complexen, een snuifje sex en/of drugs, en een rotkarakter om u tegen te zeggen. En voila, klaar! Een volwassen strip in vier stappen!

Deze trend duurt nu al véél te lang. Ja, hij is nog steeds bezig, inderdaad. Maar het wordt hoog tijd om het tij te keren. Wie durft het nu nog aan om, zonder vijf inleidende gesprekken, inclusief Powerpoint-presentatie, een recent nummer van Batman of X-men of Spiderman in de handen van zijn achtjarig neefje/nichtje te stoppen? Veel series duikelen zo hard in hun eigen continuïteit, of zijn zo grauw-en-rauw dat ze helemaal niet toegankelijk zijn voor nieuwe lezers, laat staan voor jonge nieuwe lezers.

De grote uitgeverijen proberen dit nu wel wat op te lossen door “comics voor kinderen” uit te brengen. Spijtig genoeg zitten deze reeksen meestal weer boordevol knipogen naar verhaallijnen en personages uit het verleden, dus worden ze wééral, ja, voer voor de oudere lezers. En de nieuwe jonge lezers willen geen “mega-kei-schattige”versie van Wolverine, die worstjes op z’n klauwen prikt om boven een scoutsvuurtje te bakken… nee, ze willen die bloedlinke Wolverine die ze van de strips van hun maffe nonkel kennen, natuurlijk.

Straatje zonder einde? Waarschijnlijk wel, ik zal er wat later nog es over doorbomen.

Open voor discussie? Tuurlijk, ga jullie gang!

Maar voor nu…

…‘Noeg gezegd.

Comments

comments


Art Grafunkel

 
avatar
Creatief brein achter ‘Noeg Gezegd!