De Kluis: Drive (2011)
Overzicht
Genre: Actie, Drama, ThrillerGoed:
Prachtige beeldvoering, geluid, muziek, montage, acteerprestaties,...Minder:
Niets, echt waar.Met films is het zoals met mensen… Sommigen proberen te hard om cool te zijn en halen het grote geschut boven. Andere zijn gewoon cool, iedereen voelt dat instinctief aan. Er hoeft niet over gediscussieerd te worden en niemand trekt het in twijfel. Drie keer raden in welke categorie Drive zich bevindt…
Redneck: You’re Shannon’s buddy right? We met last year. You drove me and my brother back from Palm Springs. We hired another wheelman. I spent six months in jail. My brother, he got himself killed. I got this sweet job coming up.
The Driver:(very calm and collected) How ’bout this. You shut your mouth. Or I’ll kick your teeth down your throat and I’ll shut it for you.
Een woord vooraf: in deze review worden er enkele scènes uit de film in detail besproken. Dit zijn geen spoilers, Drive is geen film waar je kijkplezier afhangt van het weten wat er gebeurt, maar van de sfeer er rond. Dat plezier kan niet worden verknald. Ga trouwens niet af op de trailer, want die is niet representatief voor de film.
Met films is het zoals met mensen… Sommigen proberen te hard om cool te zijn en halen het grote geschut boven. Andere zijn gewoon cool, iedereen voelt dat instinctief aan. Er hoeft niet over gediscussieerd te worden en niemand trekt het in twijfel. Drie keer raden in welke categorie Drive zich bevindt…
Al enkele jaren vraag ik me af wat ik zou doen mocht Michael Mann sterven… Ik heb er vaak aan gedacht om op dat moment in een hoekje te kruipen en stilletjes weg te kwijnen, want Manns films zijn uniek, er gaat altijd een heel specifieke sfeer van uit.
Na het bekijken van Drive is het duidelijk dat Nicholas Winding Refn de fakkel kan overnemen. Dit werd al min of meer een tijdje geleden duidelijk met de vorige films van de Deen (de Pusher-trilogie, Valhalla Rising, Bronson). Net zoals Mann is Refn een regisseur die vooral geïnteresseerd is in zijn personages, meer specifiek in wat hun handelingen zeggen over wie ze zijn. Een verhaal is alleen maar de aanleiding om de personages te bestuderen. In deze tijden waar plot regeert, er meer aandacht besteed wordt aan continuïteit en voor alles een expliciete uitleg moet zijn, is dit erg verfrissend.
Een stuntman overdag en chauffeur voor de onderwereld tijdens de nacht. Dat is hoe het leven van The Driver (Ryan Gosling) er uitziet. Tot hij op een dag oog in oog komt te staan met de jonge moeder Irene (Carey Mulligan). Deze ontmoeting zal de monotone sleur van zijn bestaan doorbreken. Later, wanneer de man van Irene vrijkomt uit de gevangenis, zal deze hem op een ramkoers zetten met de plaatselijke maffia…
Het is een universeel en simpel verhaal, iedereen kent het. Veel stelt het dus niet voor, maar zoals al reeds aangegeven werd is dit niet de eerste preoccupatie van Refn. Een mindere regisseur zou dit gegeven erg clichématig uitwerken, maar Refn is een man met een visie die duidelijk weet wat hij wil en wat hij wil overbrengen.
Het was namelijk Refns bedoeling om een modern sprookje te vertellen in de stijl van de gebroeders Grimm: donker en gewelddadig, waarbij de personages in wezen archetypes worden. The Driver is de naamloze held, de beschermer van Irene, die op haar beurt dan weer de onschuld representeert. Het verhaal draait dan logischerwijze om het, te allen prijze, beschermen van de onschuld, en meer wel dan niet met het gebruik van bruut geweld (die verwijzing naar de gebroeders Grimm is er immers niet zomaar).
Op zich is het liefdesverhaal dat aan de basis ligt van de film heel preuts, maar de portrettering van het geweld is dat allesbehalve. Nergens wordt dat contrast zo duidelijk als in de liftscène halverwege de film. Deze speelt zich af op een moment dat de maffia al achter The Driver aanzit en een huurmoordenaar op zowel hem als Irene afstuurt. Alle drie de personages komen in een lift terecht waar de twee mannen onmiddellijk doorhebben met wie ze te maken hebben terwijl Irene (zoals het de onschuld betaamt) compleet onwetend is. The Driver draait zich naar Irene toe en geeft haar een lange kus. Na dit perfecte romantische moment, dé consummatie van hun liefde (verder gaat het niet in de film), overmeestert hij de huurmoordenaar en gaat hij over tot het volledig vermorzelen van diens gezicht. Voor de ogen van Irene, die het totaal niet kan bevatten. Er zitten maar enkele momenten zoals deze in de film, maar daardoor komen ze ook keihard aan.
Diezelfde filmscène toont ook perfect het meesterschap van Refns regie en de stijl die hij gemeen heeft met Mann. Net voor de kus vertraagt de tijd en zie je het licht veranderen om het moment te accentueren. Eens dat moment voorbij is, wordt de belichting weer normaal. Dit versterkt dat idee van een pure, onschuldige liefde. Op de achtergrond doet de muziek net hetzelfde. Geen dialogen, geen grootse momenten, gewoon handelingen… Refn heeft perfect door dat enkel beelden en geluid een ongekende kracht bezitten die pagina’s dialoog niet zouden kunnen evenaren.
Er zitten nog tal van dat soort scènes in de film, waar alles via beelden en muziek wordt verteld. Eén daarvan is eveneens nog belangrijk om mee te geven. We zien hier The Driver in het donker werken aan een motoronderdeel terwijl je op de achtergrond Under your spell van Desire hoort. Er wordt gecut naar het appartement van Irene waar het welkomstfeestje plaats vindt van haar man Standard, die net de gevangenis uit is. De muziek hoor je nu aan een hoger volume. Irene lacht als ze Standard ziet spelen met hun zoontje Benicio. Haar lach verdwijnt snel, ze denkt aan The Driver (luister naar de lyrics van de muziek). Opnieuw een cut naar Ryan Goslings personage (de muziek wordt weer stiller) die stopt met werken en overduidelijk aan Irene denkt. Na nog enkele cuts heen en weer, verlaat hij zijn appartement en ziet hij Irene in de gang zitten.
De enige die tijdens deze scène spreekt is Standard, zijn speech op het feestje wordt dan nog eens bijna overstemd door de muziek. Alles draait om de personages van Gosling en Mulligan, om de band aan te tonen die tussen hen bestaat. Twee mensen die voor een korte tijd door het lot bij elkaar zijn gebracht. Beiden hebben een rol te spelen, beschermer en beschermeling, zwart en wit, licht en donker. Je zou kunnen denken dat ze beiden de speelbal zijn van het lot, maar dat is niet zo. Ze kiezen er zelf voor om die rol te spelen.
Dat is heel belangrijk in het oeuvre van de Deense regisseur en ook wat hem een bondgenoot maakt van Michael Mann. Je zou beiden kunnen omschrijven als aanhangers van het existentialisme, waar mensen een grote verantwoordelijkheid op hun schouders torsen. In die leer worden mensen namelijk gedefinieerd door hoe ze zich gedragen, de handelingen die ze stellen en worden ze geacht op die manier zin aan hun leven te geven en waarden te vormen. Een moeilijke jeugd kan bijvoorbeeld dus niet als verzachtende omstandigheid ingeroepen worden voor de daden die je later in je leven stelt.
Refn en Mann zijn ook bondgenoten qua beeldvoering. Ze hebben aandacht voor details, hun shots zijn perfect gekadreerd. Ze spelen met kleuren, alles is erg gestyleerd, maar toch komt alles heel realistisch over (alleen niet naturalistisch). Beide regisseurs zijn, zoals al duidelijk mag zijn, meesterlijk in hun gebruik van stilte, cuts en muziek.
Dit wordt ook duidelijk in de achtervolgingsscènes van Drive. Verwacht je niet aan Michael Bay-achtige toestanden met ontploffingen langs alle kanten, maar wel aan een sterk verhoogd hartritme. De spanning die gecreëerd wordt, is het gevolg van een perfect samenspel van beeld, geluid, muziek (Tick of the Clock van The Chromatics) en montage. Zo bestaat de openingsscéne uit niets anders dan enkele, op zich niet zo heel spectaculaire automanoeuvres (versnellen, vertragen en parkeren), maar ze zijn wel heel erg slim. Denk terug aan bijvoorbeeld de bankoverval in Heat of Tom Cruise die in Collateral een nachtclub binnenvalt. De methodische manier waarop de personages in beide films hun doel bereiken, die wordt in Drive ook gehanteerd.
Een film wordt uiteraard niet alleen gedragen door de regie, maar ook door de acteerprestaties.
De chemie tussen Gosling en Mulligan is tastbaar en ze overstijgen hun vorige vertolkingen terwijl die al van een ongelooflijk hoog niveau waren, kijk maar naar Blue Valentine (Gosling) en Never Let Me Go (Mulligan). Beiden zitten ze ook perfect in hun rol, op geen enkel moment twijfel je aan hun vertolkingen. Er is niets moeilijker dan emotie overbrengen met minimale dialogen en bij hen lijkt het alsof het een fluitje van een cent was.
Kortom, Drive is perfect. Ik zeg dit niet na een eerste visie van de film, maar na de vijfde. Dat zegt volgens mij genoeg…
About the Author
- Related:
- Actie
- Hossein Amini
- FilmDistrict
Heerlijk dat sfeertje. Een van de beste films in dit genre. Mooi stukje
ik vond het toch nogal weinig actie, de roze gloed en verhaal is niet bijster origineel. voor mij toch geen 10/10 eerder een nipte 7
Het is dan ook niet echt een actie-film en wat dat niet bijster origineel betreft, ik haal in mijn review aan dat dat ook de bedoeling niet was (het is geen verhalende film) en dat de uitwerking van dat simpele verhaal veel belangrijker is. Daar zit ook de kracht van de film.
Ik heb hem nog niet gezien, kzal het eens moeten bekijken :)