Twee voor de prijs van één: REC/REC² dubbelreview
Overzicht
Genre: HorrorGoed:
Op bepaalde momenten erg spannend en laat vooral onze verbeelding het werk doen, zonder aan brutaliteit in te boeten. REC² is heel inventief in zijn cameravoering en in zijn onthullingenMinder:
Enkele personages werken soms serieus op de zenuwen. De spanning kan niet op elk moment vastgehouden worden.In deze dubbelreview bekijkt Donnie Darko voor Brainfreeze REC uit 2007 en diens sequel REC² uit 2009, twee horrorfilms van Spaanse makelij, gefilmd in een Found Footage-stijl…
REC volgt een televisiereporter, Ángela Vidal, en haar cameraman, Pablo, terwijl ze voor het programma While You’re Asleep een team brandweermannen volgen. Veel valt er die nacht niet te beleven totdat ze een oproep krijgen voor een oud vrouwtje dat opgesloten zit in haar appartement. Eens gearriveerd blijven Ángela en Pablo filmen terwijl de brandweermannen de deur inbeuken. Het oude vrouwtje wordt echter extreem agressief en bijt één van de brandweermannen. Ondertussen verzamelen de andere bewoners zich beneden in de welkomsthal en moeten ze lijdzaam toezien hoe ze ingesloten worden door de hulpdiensten…
REC² begint amper enkele momenten na het einde van de eerste film. Dr. Owen, een expert bij het ministerie van volksgezondheid, en een ‘Grupo Especial de Operaciones (GEO)’-team worden het in quarantaine geplaatste appartementsgebouw ingestuurd om na te gaan wat er hier precies gaande is en om de situatie onder controle te krijgen.
In de jaren nadat The Blair Witch Project uitkwam, zijn we overstelpt geweest door Found Footage-films. Sommige daarvan waren goed (Chronicle, Diary of the Dead), anderen dan weer heel wat minder (August Underground). Niet dat er daarvoor geen films in dat ‘genre’ gemaakt werden (denk maar aan onze Belgische trots C’est arrivé près de chez vous), maar het gigantische succes van Blair Witch deed elke opportunist schuimbekken. Fantastisch toch, investeer een minimaal bedrag en verdien een astronomisch bedrag. Niet meteen een goede reden om een film te maken…
Probleem is dat één ding heel belangrijk is in dit soort films: geloofwaardigheid. Mensen zijn heel wat vergevensgezinder voor een ‘normale’ film omdat een toeschouwer impliciet weet/aanvoelt dat hij naar een verhaal zit te kijken. Bij een Found Footage/cinema verité-film wordt echter de belofte gemaakt aan de toeschouwer: “Wat je gaat zien, is echt”. De kijker weet dit ook en wordt daardoor heel wat kritischer. In tegenstelling tot wat dus gedacht wordt, moet er dus effectief veel werk gestoken worden in het voorbereiden en maken van de film. Het is echt geen kwestie van de camera aan te zetten en een film te draaien, want dan eindig je met een doodsaaie prent. Er moet gedacht worden aan wat je hoe en wanneer laat zien. Montage is hier dus nog belangrijker dan gewoonlijk en bovendien moet je genoeg variatie en inventiviteit in de beeldvoering leggen omdat je heel wat vrijheden opgeeft om je verhaal te vertellen.
Om het allemaal nog wat complexer te maken hebben Jaume Balaguero (Los sin Nombre, Darkness) en Paco Plaza (El Segundo nombre) er dan nog voor gekozen om alle actie in één en hetzelfde decor te laten afspelen: een appartementsgebouw in Barcelona. Het perfecte recept voor een ramp, zou je denken. Het regisseursduo is er niet volledig in geslaagd om de films van begin tot eind spannend te houden, maar de fouten die ze maakten bij REC worden wel goedgemaakt in het vervolg.
REC is de meest wisselvallige van de twee films en dat heeft vooral te maken met het feit dat er maar één camera is om alle actie te registreren. Er zijn te veel momenten in de film waar een personage aan Pablo (de cameraman van de televisieploeg) vraagt om de camera uit te zetten of de camera gewoon uitvalt. Een trucje om een sprong in de tijd te maken, wat ook nodig is in dit soort films, maar na de zoveelste keer haalt het je wel een beetje uit de film. De hele boel verknoeien doet het echter niet omdat Balaguero en Plaza toch een dreigende sfeer kunnen opbouwen die op gezette tijdstippen uitbarst in hysterische en brutale actie. De regisseurs hebben ook verdomd goed door dat de aangehouden spanning niet mag onderbroken worden door al te uitgebreide ‘karaktermomenten’, want daar draait het hier immers niet om. Ik ga uiteraard het einde niet verklappen, maar weet dat je daar getrakteerd wordt op een climax die misschien niet erg origineel is, maar wel erg goed gebruikt maakt van infraroodopnamen (Nightvision).
Wat Aliens tot Alien is, dat is REC² tot REC. Grootser en luider en in dit geval ook beter. Je merkt duidelijk dat de regisseurs meer zelfzeker zijn geworden na het maken van de eerste film. Daardoor konden ze nu inventiever zijn in hoe ze alles in beeld brengen. De speciale politie-eenheid die het appartementsgebouw binnengaat heeft nog altijd een cameraman mee (om geloofwaardige redenen), maar nu is het ook zo dat elke politieman op zijn helm een minicameraatje meedraagt. Als het team dan een man vooruit stuurt, kunnen ze vanop hun ‘veilige’ plaats mee volgen. De kijker krijgt dan een klein schermpje te zien dat uitvergroot wordt naar de volledige televisiebreedte. Dit werkt heel goed en geeft zelfs aanleiding tot een scène waar je je echt waant in een First-Person-Shooter, heel erg sterk gedaan. Na ongeveer de helft van de film is er een breuk. Wat er precies gebeurt ga ik opnieuw niet vertellen, maar het zorgt er wel voor dat je een beetje respijt krijgt en dat de film interessant blijft. Het einde is ook hier weer een echte climax die wederom gebruikt maakt van infraroodopnamen en zo mogelijk nog afmattender is dan in de eerste film, op een goede manier dan wel. De reden waarom ze nightvision moeten gebruiken heeft trouwens niets te maken met het feit dat ze in het donker zitten…
Daar waar de eerste film uitblonk in het verzwijgen van wat er precies aan de hand is, krijg je in de tweede alle uitleg die je maar zou willen. De film zou hierdoor plat op zijn gat kunnen vallen, maar voor mij werkte het wonderwel, het is zelfs een integraal deel van het verdere verloop van het verhaal. De Amerikanen hebben de neiging om uitleg om de uitleg te geven, terwijl dat eigenlijk niet nodig is. Hier is dat dus niet zo, zonder de onthullingen zou de film niet verder kunnen evolueren. Ik moet bekennen dat ik eerst niet helemaal overtuigd was van de richting die er uitgegaan werd (het leek me zelfs een beetje lullig), maar gelukkig bleek die vrees totaal ongegrond.
Het is echter niet allemaal rozengeur en maneschijn. Naast de eerder aangehaalde minpunten bevat de eerste film ook enkele dode momenten. In een film die amper 75 minuten duurt is dat soms pijnlijk. Ik denk dan vooral aan de beginscènes in de brandweerkazerne waar er in feite niets gebeurt en we genoodzaakt zijn te luisteren/kijken naar Ángela Vidal, die ongelooflijk op de zenuwen werkt. Nu zijn Spanjaarden sowieso wat uitbundiger, maar ik geraakte nooit gewend aan dat mens. In REC² zit ook zo’n personage, maar daar valt het nog mee en bovendien vloeit de film, zoals reeds aangehaald, veel beter. Er zijn minder momenten die je als vulling kan bestempelen.
Rest mij jullie juist nog mee te geven dat je deze film best alleen en in een volledig verduisterd huis dient te bekijken. Zet bovendien een deur open die je enkel vanuit een ooghoek kan zien en ik beloof je dat de films efficiënt genoeg zijn om je verbeelding overuren te laten draaien…
About the Author
- Related:
- Horror
Staat al een tijdje op mijn to-watch lijstje, zal er eens werk van maken :)
Ik hou deze voor Halloween. Televisiezenders slagen er niet in om degelijke horror op tv te brengen, rond die tijd dus moet ik het zelf doen!