Flex Mentallo – Man of Muscle Mystery

Posted 18/04/2012 by de baard van alan moore in Vertigo

Rating

Score

4/ 5

Overzicht

Uitgeverij: Vertigo

Schrijver: Grant Morrison

Tekenaar: Frank Quitely

Op zijn best:

een surrealistische smeltkroes van gekke ideeën, met prachtig tekeningen

Op zijn slechtst:

meer manifest dan comic met een verhaal

Het personage Flex Mentallo verscheen voor het eerst tijdens Grant Morrison (JLA, Action Comics) zijn run op de Doom Patrol bij DC/Vertigo en werd losjes geïnspireerd op Charles Atlas, de fitnessgod die in de zestiger jaren adverteerde in de Amerikaanse comics. In 1996 kreeg hij een eigen vierdelige miniserie. Een fan viel de gelijkenis met [...]

by de baard van alan moore

Full Article

“Who needs girls when you’ve got comics?“

Het personage Flex Mentallo verscheen voor het eerst tijdens Grant Morrison (JLA, Action Comics) zijn run op de Doom Patrol bij DC/Vertigo en werd losjes geïnspireerd op Charles Atlas, de fitnessgod die in de zestiger jaren adverteerde in de Amerikaanse comics. In 1996 kreeg hij een eigen vierdelige miniserie. Een fan viel de gelijkenis met Charles Atlas echter op en hij schreef een brief naar het bedrijf van Atlas waarin hij naar hun mening vroeg. Hoe vonden zij het om 30 jaar na datum nog steeds relevant te zijn in de popcultuur? Nou… dat kon ze totaal niet boeien, maar dat Flex Mentallo op Charles Atlas leek vonden ze niet zo leuk. Een rechtszaak volgde. DC won omdat ze konden aantonen dat Charles Atlas werd geparodieerd, maar ze moesten het bedrijf van Atlas wel een vergoeding betalen voor iedere herdruk waarin Flex zou voorkomen. Toenmalig DC-hoofd Paul Levitz (Legion of Super-Heroes) had geen zin in verder gezeur en besloot om de serie niet meer te herdrukken. Gelukkig voor ons denkt het nieuwe regime bij DC daar anders over. Tijd om eens diep in de wereld van Flex te duiken.

De opzet van Flex Mentallo is heel simpel. Flex Mentallo is de held die uit het hoofd van een zekere Wallace Sage is ontsproten. Hetzelfde geldt voor zijn tegenstrever The Fact. Ze lijken rond te lopen in onze wereld. Mentallo zit achter The Fact aan die hem de ware natuur van de wereld onthuld. Daar blijft het niet bij.

Grant Morrison is redelijk ambitieus en gooit een wirwar aan verhaallijnen uit die ook nog eens door elkaar lijken te lopen. Tijd bestaat evenmin. We zien Flex rondhangen en mijmeren over zijn verleden. Er is een agent met een zieke vrouw en een goudvis en de schrijver Wallace Sage die zelfmoord wil plegen. Het hele verhaal is nogal abstract en het vereist dan ook je volledige aandacht. Voordat je het weet spring je weer naar een ander deel van het verhaal en zie je de zaken weer in een geheel andere context. Flex Mentallo is niet alleen een surrealistische superheldencomic. Het is ook deels een geschiedschrijving van de superheldencomic (let maar eens op de vele verwijzingen naar DC en Marvel die je in het verhaal kunt vinden) en een aanklacht tegen duistere comics. Ook is het zelfs een tikkeltje autobiografisch. De scènes waarin we de jeugdige Wallace Sage langzaam maar zeker zien veranderen in een comicmaker komen rechtstreeks uit het leven van Morrison zelf. Het doorspitten van zijn oude interviews leveren voldoende onderbouwing voor deze bewering. De stukken waarin we hem in zijn eentje zien tekenen of de liefde zien verklaren aan de Silver Age, deze staan er bijna letterlijk in.

De manier waarop de wereld werkt in Flex en de wijze waarop fictie de ‘echte’ wereld beinvloedt zijn ideeën die later door Morrison zouden worden uitgewerkt in zijn magnum opus The Invisibles. En je zou zelfs mogen beweren dat deze ideeën ook weer doorsijpelen in zijn boek Supergods. Ik kan nu al voorzichtig een conclusie trekken: voor de fans van het Schotse comicsgenie is dit verplichte kost. Wanneer je zijn carrière volgt dan kun je zien welke ontwikkelingen bepaalde concepten in zijn werk doormaken. Dan is het handig dat dit verloren gewaande werkje weer is opgedoken.

Het fraaie tekenwerk van Frank Quitely (New X-Men, All-Star Superman) is niet te versmaden. Is de man ook weleens niet goed geweest? Ik waag het te betwijfelen. Hij kan eigenlijk alles. In dat opzicht is het wel treurig dat deze comic de hype niet helemaal waar maakt. Het is te ambitieus. Deze comic is geschreven als literatuur. Er is geen echte resolutie van het verhaal. Een heleboel mensen komen tot een bepaalde conclusie en dat is het. De structuur van het verhaal doet me nog het meeste denken aan Watchmen. Maar Alan Moore vertelde nog een verhaal. Morrison schrijft uiteindelijk niet veel meer dan een manifest. En ik vraag me af of een superheldencomic wel het ideale middel is om zoiets te doen? Begrijp me niet verkeerd. Ik heb me vermaakt met deze comic. Het is een fraai pakket. Maar als je een superheldencomic met een bite verwacht dan kun je dit beter links laten liggen.