Review: Crossed – Badlands #3
“Anything more than animal survival was beyond my grasp.”
Het eerste verhaal van Garth Ennis en Jacen Burrows in Crossed: Badlands is afgerond. Tijd voor een korte terugblik… Het eerste nummer in de reeks diende vooral ter introductie, met een korte schets van de personages, en een herinnering aan de wrede wereld waarin we ons hier begeven. Issue #2 was een staaltje van ongebreideld cynisme, gezet tegen de achtergrond van de troosteloze, besneeuwde hoogvlakten in het koude Noorden van het Verenigd Koninkrijk. Uitstekend leesvoer, voor wie ervan houdt.
Het sluitstuk van de verhaallijn verloopt voor het grootste deel volgens het boekje. Dat boekje is door Garth Ennis hoogstpersoonlijk opgesteld, maar toch: bij de hoofdmoot van deze comic kon ik het gevoel dat ik het allemaal al eens gezien had, maar moeilijk van me afschudden. En dat wil wat zeggen, voor een reeks als deze. De openingspagina was best schokkend, maar verder begon het er zowaar op te lijken dat Ennis ook even niet meer wist wat hij met al dat geweld nog aanmoest.
Enfin, na een bloederige opening lijkt het verhaal op weg te zijn naar een logische conclusie. Er wordt een plan uitgebroed, en dan weet je: vanaf nu is het gewoon “Tien kleine negertjes”. Onderweg worden netjes een aantal puntjes uit de voorgaande delen nog even aangestipt. Technisch prima, maar het blijft wachten op dat tikje meer. Burrows levert wel weer uitstekend werk: hij houdt het heen-en-weergeloop en de vele schietpartijen interessant door dynamische composities. Het beeld van een uitgemergelde zombie, die door de vrieskou aan de rand van het graf staat maar uitzinnig blijft grijnzen, is ijzingwekkend (pun not intended).
Het duurde uiteindelijk tot de laatste zes pagina’s, maar daar had Ennis me weer beet. Hier levert hij dat tikje meer, die angel die blijft steken als je de comic dichtdoet. Ian, het hoofdpersonage, gaat in enkele pagina’s van panisch van angst naar koel en berekenend, terug naar paniek, krijgt een extra stoot adrinaline en gaat door… en dan het einde: een paar intense close-ups van Burrows, de interne monoloog in staccato, en dan een gebaar dat onder mensen mededogen zou betekenen… gesteld door de Crossed. Dát is horror.
In zijn geheel bekeken, keren dezelfde pijnpunten terug doorheen de hele verhaallijn: Ennis gaat hier en daar iets te routineus te werk. Bovendien is hij soms nogal gemakzuchtig in zijn cynisme: het vakkundig de kop indrukken van elk streepje kleur, hoop of menselijkheid is een tweede natuur geworden. En toch weet hij me bij mijn nekvel te grijpen, toch weet hij me de mond te snoeren. Dan zijn al die bezwaren bijzaak. En dus zal ik blijven terugkeren naar de vreselijke wereld van Crossed. En wie ertegen bestand is, raad ik aan om hetzelfde te doen.
Volgende week verschijnt Crossed: Badlands #4, het begin van Jamie Delano’s verhaal getiteld “Homo Superior”.
About the Author
