Review: Witchblade #154
The Shadows are so much darker…So much deeper than even I thought,Sara. And it’s so goddamn beautiful.
Sara Pezzini en haar plaaggeest agente Jane Wosnicki maakte aan het einde van de vorige issue een klein foutje. Pezzini was op zoek naar haar ontvoerde vriendje en kwam terecht in een gebouw. Daar liep ze Wosnicki tegen het lijf en nog wat anders.. Een flink aantal mensen die besmet zijn met The Flesh.
We openen deze Witchblade #154 echter niet met het vervolg op deze cliffhanger. We zien drie steggelende mensen die genoodzaakt zijn om in actie te komen tegen een monster. Kijkend naar de kostuums van de mensen zou je denken dat het hier gaat om een gebeurtenis aan het einde van de negentiende eeuw. Er is een fatterige drager van The Darkness, een zwarte vrouw met The Witchblade en Magdalena.
We schakelen terug naar het hoofdverhaal, waar we zien hoe Pezzini en Wosnicki zich verzetten tegen de met The Flesh besmette meute. Leon, de leider en verspreider van The Flesh, vertelt het verhaal van de drie mensen waar de issue mee opende. En hij onthult iets over de aard van The Flesh.
Het uitstapje naar het verleden bracht me even van mijn theewater. Ik heb immers niet zoveel parate kennis van het Top Cow-universum. The Magdalena kende ik dan ook enkel uit de Previews. Ik moest erg goed kijken om de identiteit van de andere twee lieden te gokken. Dat is meteen ook een kritiekpuntje op het werk van Tim Seeley (Hack/Slash, Bloodstrike). Het is een ingenieuze manier om het grote Top Cow-universum bij deze comic te betrekken, maar introduceer het dan wel netjes aub. Je zou bijna denken dat de goede man is vergeten dat deze arc ook is bedoeld om nieuwe lezers in te laten stappen.
Voor de rest blijft het gros van mijn oude conclusies staan. Witchblade #154 is een amusante comic. Maar ik kan niet zeggen dat het ook echt goed is. Hetzelfde geldt voor het tekenwerk van Diego Bernard (Kato, Red Lanterns). Dit steekt spijtig genoeg nergens echt bovenuit.
